maandag 27 maart 2017

Rakker (Chester)


Wij willen jullie graag een kijkje geven in het leventje van Rakker. 


Het gaat goed met hem. Hij heeft het volgens ons wel naar zijn zin bij ons. Hij heeft wel demodex gehad, en heeft nog steeds wat jeuk-problemen, maar verder gaat het prima.

Rakker is een heel lief en vrolijk hondje. 
De sneeuw vond hij geweldig en ook op het strand geniet hij altijd met volle teugen.

We zijn allemaal gek op hem. Iedereen die hem op straat ziet of in het park ziet spelen, wil hem wel hebben. 




Zelfs onze zoon, die het eigenlijk maar onzin vond dat we weer een hond wilden, heeft hij helemaal ingepakt. 

Zoals je kunt zien op de foto... 

Vriendelijke groeten van 
Peter en Ingrid 


Genoten van dit verhaal? Er wachten nog heel veel hondjes op hun baasje-voor-het-leven. Klik HIER

maandag 6 maart 2017

Bommel, de harige sofasurfer

Op 2 januari haalden wij Bommel uit het asiel in Amstelveen. Daar was hij naartoe gebracht, omdat de vorige baasjes hem niet aankonden en hij wegliep. Pas later ontdekten we dat hij via Dog Rescue Greece naar Nederland was gekomen! ***



Door alle plaatsingen was Bommel het vertrouwen in de mensen een beetje kwijtgeraakt. 

De eerste dagen jankte hij dan ook een beetje als ik wegging. Hij heeft een paar keer wat post en ander papier versnipperd, een handvat van een borstel stuk gekauwd, maar dat was het wel zo’n beetje. 

In huis is Bommel eigenlijk een bijna voorbeeldige hond, die goed luistert en zeer vriendelijk is. Hij schrikt soms nog wat van bepaalde dingen, zoals de wasmachine of z’n eigen spiegelbeeld in het raam. Maar hij went al aardig aan alle geluiden die bij de buurt horen. 


Buiten is het helaas een ander verhaal. Loslopen gaat niet, hij durft dan niet meer terug te komen. 
Dus laten we hem aangelijnd uit, en met behulp van de baasjes van andere honden kan hij zich soms toch even uitleven aan de lijn. 

We zien dat hij zich steeds meer op ons gaat richten en daardoor ook beter gaat luisteren. Het heeft gewoon z’n tijd nodig, hij heeft gewoon erg veel meegemaakt... 

Verder proberen we allerlei uitdagingen voor hem te zoeken, door hem bijvoorbeeld puzzeltjes te laten oplossen. Dit pakt hij snel en heel goed op! 

En volgende week starten we met een basistraining. 
We hebben zomaar een vermoeden dat Bommel al heel veel kan, maar dit door zijn verleden nog niet aan ons durft te laten zien.

We leren ook veel van elkaar. Hij leert ons om alles vooral goed op te ruimen. En wij leren hem om een gehoorzame en zekere hond te worden. Een hond die mensen weer kan vertrouwen. Dat verdient hij. Want ondanks zijn angsten en onzekerheden, is Bommel gewoon ónze harige sofasurfer!

Hesta Slot



*** Naschrift van Stichting Dog Rescue Greece:

De eerste adoptanten van Bommel konden helaas op zeker moment niet langer voor Bommel zorgen. Zij gaven dit bij ons aan, waarna in samenspraak met het adoptiegezin voor Bommel een nieuw gezin gezocht én gevonden werd. 
Helaas werd Bommel door deze mensen na enige tijd achtergelaten in een asiel. 
Hier wisten wij niets van af en dat Bommel dit overkwam betreuren wij zeer. 
Plotseling ontvingen wij echter bericht van de huidige baasjes en vernamen wij wat er met Bommel was gebeurd. Gelukkig is het met Bommel goed gekomen en heeft hij nu echt zijn plekje gevonden. 
Wij zijn Hesta dankbaar voor het melden en natuurlijk voor de zeer goede verzorging die Bommel nu krijgt. Hij krijgt de ruimte om zich te ontplooien, om het vertrouwen in de mensen terug te krijgen, op te bloeien en te kunnen laten zien wat een geweldige hond hij is. 


maandag 2 januari 2017

Boaz (Butch), de kleine prins

Boaz (voorheen Butch) is samen met zeven broertjes en zusjes gevonden op een veld, ergens in Griekenland. Een voorbijganger zag ze en heeft ze in veiligheid gebracht. Inmiddels woont Boaz in het hoge noorden van Nederland en heeft hij het erg naar z’n zin. “Nog op dezelfde dag dat wij Boaz hadden bezocht, werd hij al bij ons gebracht. Het was natuurlijk even wennen, maar deze kleine prins had al binnen enkele minuten de harten van de kids én van ons gestolen,” vertellen baas en bazin. “Maar… Boaz vertelt veel liever zelf hoe het met hem gaat!”


“Ik heb het hier heel erg naar mijn zin, al op de eerste avond mocht ik mij lekker op de bank nestelen en lekker slapen. Ik was dan ook best wel moe van de lange rit en alle indrukken van die dag… M’n nieuwe baasjes letten heel goed op en na elk slaapje gingen we direct naar buiten om te plassen en een wandelingetje te maken. Daardoor heb ik maar een paar keer een ongelukje in huis gehad.”


“Volgens mijn bazinnetje leer ik snel en makkelijk. Zo wist ik al na twee (!) weken dat ik niet op schoenen en kleding mag kauwen, dat daar mijn botjes en speelgoed voor bedoeld zijn. Af en toe heb ik nog weleens een puberale bui hoor. Dan probeer ik het lekker toch, maar ze hebben me helaas altijd meteen door… En ik wil dan in zo’n bui ook best weleens een poosje door de kamer razen en lekker over de bank heen denderen. Maar  als ik zó hyper word dat ik niet meer luister, moet ik even de bench in en dan is het zo weer over.”

“Buiten gaat het ook steeds beter. Ik vind het alleen zó leuk om andere mensen tegen te komen, dat ik ze dan heel enthousiast bespring en begroet. Maar daar werken we ook al even aan en dat gaat best goed. Het allerleukst vind ik het trouwens als we in de auto naar het bos gaan. Dan kan ik lekker los rennen en met de bal of een stok spelen. Dat kan ik uren volhouden!”


"Ik vind het nog wel moeilijk als mijn mensen weggaan. Vooral als m’n vrouwtje weggaat. Het kan me dan niet zoveel schelen wie er op me past, ik ga gewoon op het matje bij de deur liggen wachten tot ze weer terug is. Gelukkig blijft ze nooit zo lang weg… Als de baas thuiskomt van z’n werk, ben ik ook erg blij hoor. Dan krijg ik altijd een lekker hondenkoekje.”

“Verder ben al flink gegroeid. Eigenlijk gaat het gewoon allemaal goed. Ik ben heel blij dat ik hier in het hoge noorden mijn voor-altijd-thuis heb gevonden!”

Tot snel en groetjes,
Boaz
(en natuurlijk Bart, Ilse, Myron en Kayleigh)

zaterdag 24 december 2016

Adventsverhaal over een moederhond en haar pups - deel 4




Deel 4: Een fijne Kerst voor moeder en haar pups

Vorige week las u dat moederhond Beba was aangekomen in Nederland. 
(alle 4 delen van ons Adventsverhaal vindt u HIER

Moe van de reis viel ze al snel in slaap in het warme huis van Onno, Esther en hondje Zante.
Hoe gaat het nu met haar? En hoe verliep de reis van haar pups naar Nederland? 

Hier het verslag van de aankomst van de pups: 



Gisteren zijn de 5 pups goed aangekomen na een lange vlucht.
Bij thuiskomst waren ze blij hun moeder weer te zien en andersom ook, ze werden aan alle kanten gewassen. 

Beba behandelde ze ook nog echt als kleintjes door ze aan hun nekvel door het huis te trekken haha hier hadden ze zelf niet zoveel zin meer in. Ook hadden ze erge honger. 






Toen ze lekker hadden gegeten en gedronken en het huis hadden verkend, zijn ze lekker bij elkaar gaan slapen op de kussens. 


Heel fijn om ze nog een paar uurtjes thuis te mogen hebben. Ik vond het ook best lastig om afscheid van ze te nemen, want wat zijn ze leuk! Ze hebben allemaal echt een verschillend karakter, de kleine harige is een beetje verlegen en echt een beertje. Die met het knobbeltje op z’n hoofd is het brutaalst en een ontdekkertje. De andere zit er wat tussenin en is ook echt een knuffeldier. Het liefst had ik ze allemaal gehouden… Het contact met Arnolda was ook heel fijn. Ik hoop dat ze snel een fijn thuis zullen vinden.



Helaas is 1 pupje nog in Griekenland. Zij was niet fit genoeg om te reizen, maar zal spoedig ook naar Nederland komen. 

Dankzij Esther en Onno, maar ook dankzij de hulp van de organisaties op Kreta, kunnen moederhond Beba en haar pups nu beginnen aan hun nieuwe leven. Een nieuw leven, zonder vastgebonden te zijn aan een boom. Een nieuw leven met voldoende water, eten en met álle liefde van de wereld. Een betere Kerst hadden ook deze honden zich niet kunnen wensen…!

Drie pups (reutjes) hebben wij de toepasselijke namen Caspar, Balthasar en Melchior gegeven. (de winnaars van de namen-wedstrijd hebben hun prijs inmiddels in ontvangst genomen) 
De andere 3 pupjes zijn al geadopteerd. Maar... 

Caspar, Balthasar en Melchior zijn nog op zoek naar hun eigen huisje-voor-altijd. 
Hebt u interesse en bent u bereid één (of meer) van de hondjes de rest van zijn leven alle liefde van de wereld te geven? Kijk dan op onze website voor meer informatie en vul een adoptieformulier in. 

Tot 6 Januari (Drie Koningen) kunt u nog meedoen aan onze Kerstactie. 

U leest er alles over op onze speciale actie-pagina. Klik >HIER< of >HIER<

Namens Beba en haar pups, maar ook namens alle andere Griekse hondjes: Heel hartelijk dank! 






zaterdag 17 december 2016

Adventsverhaal over een moederhond en haar pups - deel 3

Onbegrijpelijk, maar waar…

Vorige week las u hoe blij Esther en Onno waren toen ze eindelijk hulp hadden gevonden in hun poging om op Kreta een moederhond en haar pups te redden. Langs een afgelegen weg in de bergen lag de moeder vastgebonden aan een boom, met haar pups op een hoopje naast haar op de grond. Pogingen om een opvangorganisatie in te schakelen verliepen erg moeizaam. Shelters op Kreta zitten overvol en kunnen vaak niet anders dan hun ogen sluiten voor het dierenleed. Dan worden Esther en Onno na een paar dagen ineens teruggebeld door een van de vrijwilligersorganisaties.



“We waren enorm blij!” vertelt Esther. “Alleen werd die blijdschap alweer snel getemperd… Want hoe slecht een dier er ook aan toe is, je mag ze in Griekenland niet zomaar meenemen. Ook al werd er totaal niet voor deze moeder en haar pups gezorgd, we mochten haar niet van de ketting losmaken en ze meenemen. Onbegrijpelijk, maar waar. Dus moest de hulp van een advocaat worden ingeschakeld.”



Toen ook deze juridische hobbel was overwonnen, lukte het uiteindelijk toch: We mochten de honden bevrijden uit hun vreselijke situatie. Wat was dat mooi! De stichting had een gastgezin op Kreta gevonden, die de honden tijdelijk kon opvangen.” Ondertussen had Esther ook contact opgenomen met Dog Rescue Greece: “Ik vroeg Arnolda of ze ons kon helpen met het naar Nederland halen van de honden. Onno en ik hadden inmiddels hadden besloten zelf de moederhond (die we Beba noemen) te adopteren, ze had ons hart voorgoed gestolen... En voor drie van de zes pups was ook al een thuis gevonden. DRG zal zich in Nederland ontfermen over de drie andere pups, zodat ook zij hopelijk snel een fijn thuis krijgen.”


Mama Beba in Nederland!
En toen was het dan eindelijk zover! Dankzij alle hulp van de lieve mensen op Kreta en Dog Rescue Greece, kon afgelopen donderdag moederhond Beba alvast naar Nederland komen. En deze week komen ook haar pups aan! Onno en Esther haalden Beba zelf op vanaf Brussel Airport. “Daar kwam ze dan door de schuifdeuren, samen met haar vluchtbegeleidster. Wat super om haar nu eindelijk bij ons te hebben!”

“Ze was erg moe van de lange reis. Na een korte kennismaking met ons hondje Zante (dat ging gelijk goed), viel ze als een blok in slaap. We zijn nu een dagje verder en het gaat zo goed. Zante en Beba hebben al lekker met elkaar gespeeld. En van de week halen we ook haar zes pups op in Düsseldorf!” 

De foto’s spreken voor zich, kijkt u maar met ons mee. Bent u net zo ontroerd als wij…? 




Volgende week leest u op kerstavond in het laatste deel van dit adventverhaal over de aankomst van de pups. En natuurlijk hoe het nu gaat met moeder Beba en haar kinderen. 

Voor drie pups zoeken wij nog "een plaatsje in de herberg"!  
Stuur een email aan: info@dogrescuegreece.nl voor meer informatie.

Kerstactie: koop een kerstbal en help ons! 
Dog Rescue Greece hoopt in 2017 nog veel meer hondjes de kans op een nieuw leven te kunnen geven, net als Beba en haar kinderen. Maar dit kunnen we niet zonder uw hulp! Want voor al onze reddingsacties en onverwachte (dierenarts)kosten zijn we volledig afhankelijk van donaties. 

Wilt u helpen? Voor elke donatie van 5 euro hangen wij een kerstbal in de boom! 

Klik op de ster in de kerstboom om ons te ondersteunen en de boom vol te hangen.

Of ga HIER direct naar onze actie op de pagina van Goede Doelen Stichting GEEF.NL. 









zondag 11 december 2016

Adventsverhaal over een moederhond en haar pups - deel 2

Dagen vol spanning en hoop

Esther en Onno vonden moederhond vastgebonden langs een afgelegen weg op Kreta, met haar pasgeboren pups om haar heen. Na ze van de eerste levensbehoefte te hebben voorzien (eten, drinken en beschutting), waren ze vastbesloten de honden te redden van een langzame en vreselijke dood. 
(deel 1 vindt u hier)



En dan, hoe begin je zo’n redding? Esther: “We benaderden daarna gelijk alle instanties op Kreta, met de vraag moeder en haar pups op te vangen. Maar dit leek onmogelijk… Alle shelters op het eiland zaten namelijk helemaal vol. Kreta heeft een ongelooflijk groot probleem met zwerfdieren, dat werd wel duidelijk. Ook de dieren die wel een baasje hebben, worden vaak erg slecht verzorgd. Instanties moeten daarvoor iedere dag hun ogen sluiten, omdat ze simpelweg de capaciteit niet hebben om alle dieren te kunnen helpen. Het is zeer schrijnend…”



“Maar… na twee dagen vol spanning en hoop, werden we teruggebeld door een vrijwilliger van een lokale organisatie die zwerfdieren redt en opvangt. Wat waren we blij!” 

Lees volgende week zondag in het derde deel van dit adventsverhaal waarom de blijdschap van Esther en Onno van korte duur bleek te zijn…


Komende week komt mama naar Nederland. 
Zij, evenals drie van haar pups, hebben al hun gouden mandjes gevonden. 
Even later zullen haar andere drie pups volgen. 
Voor deze drie reutjes zoeken wij opvanggezinnen en adoptanten
Wilt u zich aanmelden als gastgezin of wilt u misschien wel adopteren? 
Stuur dan een email aan: info@dogrescuegreece.nl


Denkt u dat u kunt raden welke toepasselijke namen we deze drie mannekes gegeven hebben? 
Stuur dan een email aan: dogrescuegreece@gmail.com
Onder de goede inzendingen verloten we 3 VVV-bonnen (beschikbaar gesteld door Proteq Dier&Zorg) 

zondag 4 december 2016

Adventsverhaal over een moederhond en haar pups - deel 1

Vlak voor kerst verwachten we de komst van een moederhond met haar zes pups in Nederland. Lieve mensen hebben haar gered op Kreta, waar ze zat vastgebonden aan een boom in een erg afgelegen gebied. Zonder water, zonder eten en compleet uitgemergeld. Haar pups van slechts een paar dagen oud lagen op een hoopje naast haar…

In deze adventsperiode vertellen we u in vier delen het ontroerende verhaal van deze moeder en haar pups. Om op kerstavond te eindigen met hun aankomst in Nederland. 

Deel 1: Een vreselijke ontdekking

Tijdens een vakantie op Kreta, trokken Esther en Onno er lekker op uit met de auto. Tijdens een rit door afgelegen gebied in de bergen, deden ze een vreselijke ontdekking. Esther: “We reden door de bergen, ten zuiden van Chania. Ineens zagen we langs de weg een hond, ze zat met een ketting vastgebonden aan een boom. Ze had geen water en voer en was helemaal uitgemergeld. 



Toen we dichterbij kwamen zagen we ineens zes pups liggen, ze waren nog maar enkele dagen oud.”




“We hebben ze meteen water gegeven en voer voor de moeder. Ook hebben we provisorisch een soort afdakje gemaakt, zodat ze in ieder geval een beetje in de schaduw konden liggen. Het was overduidelijk dat niemand voor deze lieve moeder en haar kindjes zorgde. Als wij niets zouden doen, wisten we zeker wat er zou gebeuren: ze zouden allemaal overlijden…”

Lees volgende week zondag in deel 2 van dit adventsverhaal hoe Esther en Onno vastberaden te werk gaan om moeder en haar pups te redden.

Kos (Kanellos) vond zijn plekje in België


In januari 2015 hebben wij Kos opgehaald in Barneveld. Kanellos, want zo heette hij toen nog, was toen ongeveer 1 jaar en 3 maanden oud. Niet echt meer een hondenleeftijd waarvoor de telefoon roodgloeiend staat. De lieve mensen van het gastgezin waar Kos toen al een maand of 3 verbleef, waren tegelijkertijd blij en verdrietig. Kos was al iets te lang bij hun, het werd echt tijd voor een serieuze adoptie. Maar tegelijkertijd waren ze inmiddels aan hem gehecht geraakt en had hij het hele gezin toch al wel ingepakt. Zijn kaneelbruine kleur, zijn roze(!) neus, het eeuwig kwispelende staartje, zijn Javaans bruin omfloerste ogen wanneer hij vanuit het veilige plekje onder de eettafel naar boven gluurde... 


We waren niet gelijk onder de indruk, maar hadden wel het gevoel dat er een klik was. Omdat we allebei nog nooit eerder een hond hadden gehad, wilden we in ieder geval een beetje een makkelijk beestje...en dat leek hij ons wel. Dus Kos mee naar Belgie, naar de Ardennen waar wij net ons kleine vakantiehuisje 
Bisou De La Roche zover hadden opgeknapt dat het verhuurd kon worden, en wij tegelijkertijd aan het grote voormalig hotel ernaast flink aan de klus waren. 
Och, wat was hij angstig! Al bij het zien van de oude houten trap naar de 2e etage van het voormalig hotel waar wij toen zolang in het oude appartementje bivakkeerden, liet hij al zijn plas lopen. 



Eenmaal naar boven (gedragen) kroop hij over de grond. Totdat we hem zijn kleine onderkomen, direct onder het keukenblok lieten zien. Toen was alles oké. Van daaruit heeft hij de hele boel eens goed tot zich opgenomen. En heeft hij besloten dat het wel wat zou kunnen gaan worden.. 

Maar niet direct...
Elke dag een paar keer, steeds iets langer naar buiten, eerst de tuin, later het bos in. Spannend hoor! Om hem niet direct te veel nieuwe stress te geven hebben we het heel langzaam opgebouwd. Weinig impulsen, dat ging goed. Maar oei, wat was hij toch vaak lastig, wilde niet luisteren, wilde niet zitten, moest niets van ons hebben, keek strak naar de lucht als we ook maar iets van hem wilden, liep weg als we hem riepen te komen etc etc.. 
Een echte kleuter. 


Toen hebben we wel even getwijfeld. Totdat we na een maand of twee besloten het roer volledig om te gooien. Alle strengheid lieten wij varen, alleen nog maar positieve aandacht, en hem uitbundig prijzen als hij iets goed deed. Een puppy-cursus was niet meer nodig, het kwartje viel. 
Zowel bij ons als bij Kos! 

En dan nu… bijna 2  jaar bij ons, bijna 3,5 jaar oud, rent hij heuvel op en af, het bos door, probeert forellen te vangen, gaat achter sporen van herten, vossen en zwijnen aan. Hij kan ze geen van allen te pakken krijgen, daar zijn ze veel te snel voor, maar het spel is zo leuk! 

Een paar keer per jaar, als we het klussen echt moe zijn hier, gaat hij mee naar Amsterdam, naar onze oude stek. Hoewel hij het in de auto inmiddels lekker warm en knus vindt, is Amsterdam toch nog steeds spannend, hij blijft toch “The New Kid On The Block”. 
Maar ook daar lukt het hem steeds beter zijn mannetje te staan. 



Kanellos, dat bangerikkie, samen met zijn zus Tzina helemaal uit Griekenland gekomen. 

Toen en ook nu nog vaak de kat uit de boom kijkend. Alles wat nieuw was vond hij eng, en nog steeds is hij geen held, maar voor ons is hij inmiddels Kos, een echte koning! 

In zomer en winter genietend van het leven! 




Naschrift van de redactie: 
Kos heeft zijn "plekje in de herberg" gevonden in België. Wilt u (samen met uw hond) vakantie vieren op deze prachtige plek en Kos ontmoeten? Dat kan! 
Ga naar de website van Bisou de la Roche, of klik op onderstaande afbeelding: 



zaterdag 3 december 2016

Kwinto


Vandaag, 1 jaar geleden, kregen wij ons allermooiste sinterklaascadeau ooit: Kwinto! 
Hij heet Kwinto maar wordt ook wel sproetenkop, sproet, wind, kwinnie, koewienie of drol genoemd.

Onze vorige hond Bas was in februari 2015 overleden, wat voor heel veel verdriet heeft gezorgd in ons gezin. Ik wilde geen hond meer, maar zo rond september begon ik toch te twijfelen, zeker toen onze oudste maar verdrietig bleef om het verlies van onze trouwe labrador. Duidelijk was dat als er een hond zou komen, het geen puppy zou worden. Er zijn genoeg honden die nog een warm gezin zoeken. Door rond te speuren op internet kwam ik op DRG uit. Toen ik er voor mezelf uit was, vertelde ik mijn man van mijn plan om toch weer een hond te nemen. Ik liet hem ook de site van DRG zien.


Na enige tijd viel ons oog op Kwinto. 
Bijdehand hoofd, stoer en hij was in Nederland geboren, wat we een pré vonden. 
Wij met onze kinderen naar Elst, naar Corrie waar Kwinto ook destijds geboren was. 
Het leek erop dat Kwinto er ook uit was. 
Hij ging tegen onze oudste zoon aanliggen alsof ze elkaar al jaren kende. Toen de jongste moest huilen, likte Kwinto z'n traantjes weg. Kindvriendelijk? Check!



Buiten was een iets ander verhaal. Zo'n goedzak als hij binnen was, zo alert was hij buiten. Hij kon ook niet goed alleen zijn. We hebben alles goed doorgenomen en doordacht, en... we gingen er voor!

4 december was de dag dat Corrie en Arnolda hem kwamen brengen. 
Hij liep heel relaxed door het huis en dronk uit de waterbak en wilde met de auto van de jongste spelen. Zo zijn we met z'n allen het avontuur aangegaan.


Het was en is een ontdekkingsreis. 

In het begin was hij buiten bang voor alles en nog wat. Beneden slapen hebben we in etappes moeten doen. Net zoals alleen kunnen zijn. We hebben echt wel eens, meer dan eens, met de handen in het haar gezeten. Maar we hebben nooit opgegeven. 

Hij is ontzettend slim en gelukkig ook heel nieuwsgierig, wat maakt dat hij nog steeds stappen vooruit zet. 

Kwinto is ook heel grappig met z'n kreukelhoofd. Hij lijkt heel bruut maar het is een goedzak.

We hebben al heel veel gevraagd en ongevraagd advies gekregen hoe we het beste met hem om kunnen gaan. Lastig is ook dat 'men' elkaar tegenspreekt. Dan maar op eigen gevoel.





Kwinto slaapt nu zonder problemen beneden de hele nacht door en kan ook een tijd alleen zijn. 
Hij gaat sinds september 2 x per week naar een roedel en komt helemaal gesloopt terug. 
We hebben dit gedaan zodat hij zich wat zekerder gaat voelen en het werkt. 
Hij springt tegenwoordig over een hoog hek om bij zijn Duitse Dog vrienden te gaan liggen.
Sinds kort loopt hij los op bepaalde stukken en vindt verstoppertje spelen echt te gek.
Kwinto ligt het liefst bij je op de bank met z'n kop op je schoot. Of hij draait z'n kont naar je toe om geaaid te worden. Dan staat hij met zijn ogen dicht te genieten en gaat zo staan dat zijn favoriete plekjes niet worden overgeslagen.

We houden van hem en denken dat dat wederzijds is.

Hartelijke groet van Sander, Corinne, Siem, Loek en Kwinto.


Naschrift van de redactie: 
Kwinto is een zoon van Thyreni. Alles over de redding van zijn moeder en de geboorte van Kwinto en zijn broers en zussen vindt u ook op deze weblog. Klik HIER voor de verhalen en foto's en zie hoe Kwinto is uitgegroeid van klein kruimeltje tot een prachtige grote hond. 

zaterdag 26 november 2016

Orion

Toen onze hond Jimmy een paar maanden geleden overleed, wilden wij toch graag weer een nieuw hondje. 
Een hond die het écht heel erg hard nodig had en een fijn en onbezorgd huisje kon gebruiken. 
Jammer genoeg kwam ik er genoeg tegen op onder andere Facebook en andere websites. 
Toen las ik het verhaal van Orion op de website van Dog Rescue Greece en was erg onder de indruk. 
Ik heb contact opgenomen met Arnolda en een paar dagen later haar ontmoet bij de Dog Rescue Greece dag in Hoenderloo. 


Een super fijne en mooie middag gehad, maar ook erg emotioneel. 
Zoooveel lieve hondjes!

Veel baasjes en vrijwilligers die zich onvoorwaardelijk inzetten voor al deze lieve beestjes. 
Op de DRG-dag vertelde Arnolda ons dat één van de meest ervaren gastgezinnen had voorgesteld om met Orion te trainen zodat zijn achterpoten sterker zouden worden. 
Daar heeft hij het heerlijk gehad: een goeie baas en trainer en grote wandelingen maken met andere honden. 




Nu is Orion sinds een paar weken dan eindelijk bij ons. 
Wij zijn zo blij met hem, het had allemaal niet beter uit kunnen pakken: hij is zo lief, sociaal, enthousiast en makkelijk in omgang. Altijd vrolijk en letterlijk altijd aan het kwispelen. 
Hij luistert ook al snel naar commando's, daarom kunnen wij hem nu al loslaten in het park. Hij gaat goed samen met ons andere hondje Bobbie (een malteeuws leeuwtje van 16 jaar). 





Overdag gaat hij met mij mee naar mijn werk (een kantine) waar hij iedereen bij binnenkomst enthousiast begroet en dat levert hem vele knuffels en een fanclub op.
Wij willen iedereen bedanken die ervoor gezorgd hebben dat hij is gevonden, verzorgd en uiteindelijk naar Nederland is kunnen komen.
Toch nog in het speciaal willen wij Arnolda bedanken voor alles wat ze voor ons heeft gedaan, en wat ze dagelijks nog steeds doet voor al die Griekse hondjes die het hard nodig hebben. 

Met vriendelijke groet, 
Lizette, Lois en Jan 

Naschrift van de redactie: 
Het hele reddingsverhaal van Orion vindt u op zijn eigen pagina, klik HIER
(let op: de foto's en videos kunnen schokkend zijn) 

Binnenkort krijgt Orion een heerlijke massage van Odette Meijer van KynoPlus
Ook wordt zijn mensen geleerd hoe ze hem in de toekomst zelf kunnen masseren. 
Meer weten? Ga naar de website van KynoPlus

Genoten van dit verhaal? Er wachten nog heel veel hondjes op hun baasje-voor-het-leven. Klik HIER

zondag 6 november 2016

Woezel

Woezel

“Woezel is met zijn zusjes Roxan, Spoekie en Nikita naar Nederland gekomen. In mei kwam Woezel bij ons wonen. En het gaat heel goed met hem! Hij is al een echte man geworden en inmiddels mooi uitgegroeid. Hij heeft een wat langere vacht gekregen en een mooie pluim aan zijn staart. 


We hebben wel gemerkt dat bepaalde dingen niet in zijn ‘maintenance kit’ zaten. Maar dat is natuurlijk logisch. Zo moest Woezel bijvoorbeeld aan sommige dingen echt wennen, omdat hij ze heel spannend vond. Vooral vreemde mensen en visite vond hij in het begin heel spannend. We hebben dit steeds gekoppeld aan iets heel leuks en het gaat nu gelukkig super goed. 

Ik ben blij dat ik hiervoor de achtergrond en kennis heb, dankzij een instructeursopleiding die ik heb gevolgd en m’n werk bij Stichting Contacthond. Daardoor wist ik er mee om te gaan. Want Woezel was namelijk wel m’n eerste hond uit het buitenland. En ondanks dat hij nog maar vier maandjes oud was toen hij bij me kwam, kon ik toch al merken dat hij een rugzakje had. Het vereist toch een andere manier van opvoeden (intensiever), met veel geduld en vooral veel belonen, liefde en aandacht. 


Tijdens de instructeursopleiding was trouwens Jolein van Weperen één van de gastdocenten. Zij heeft het boek ‘Luisteren is leuk’ geschreven. Haar manier van lesgeven is zeer uniek en ik heb er dagelijks nog steeds veel hulp aan. Vooral voor angstige en wat onzekere honden is haar methode zeer geschikt. Ik kan het iedereen met een Grieks hondje zeker aanbevelen.


Ik had Woezel graag ingezet als therapiehond bij Stichting Contacthond, maar daar is hij denk ik niet de juiste hond voor. Een therapiehond moet echt een allemansvriendje zijn en dat is Woezel niet. Vreemden vindt hij namelijk nog steeds wat spannend. Maar ik vind het eigenlijk wel een voordeel, want daardoor ligt Woezel’s focus veel meer bij mij. Zo heb ik ooit een blindengeleidehond in huis gehad. Wat een lieverd was dat: een groot pretnummer, met een vrije geest. Maar daardoor was hij ook niet altijd even gemakkelijk… Woezel is juist heel aanhankelijk en volgzaam. Hij blijft het liefst bij me in de buurt. Als ik hem buiten los laat, doet hij lekker z’n eigen dingetje. Roep ik ‘m, dan komt hij gelijk weer bij me. Ik zie nu dat een wat gereserveerdere hond ook zo zijn voordelen heeft.


Het is een heerlijkheid om te zien hoe hij lekker in z'n mandje ligt. En dan bedenk ik me hoe anders het nu had kunnen zijn voor hem... Gelukkig doet Dog Rescue Greece zulk mooi werk en is een leven op straat (of erger) hem bespaard gebleven!”

Groetjes,
Maudy


Genoten van dit verhaal? Er wachten nog heel veel hondjes op hun baasje-voor-het-leven. Klik HIER