woensdag 24 augustus 2016

Spike



                                                      Ik ben Spike. Dit is mijn verhaal.

Wij zijn Jan en Marijke uit Hengelo. Op 25 juni 2016 zijn wij voor twee weken op vakantie geweest naar Parga in Griekenland. We hebben daar voor enkele dagen een auto gehuurd om de omgeving en bezienswaardigheden te bewonderen. Op 27 juni gingen we naar Dodòni, een historische orakelplaats in de regio Epirus. Na dat we alles bekeken hadden liepen we terug naar de auto.


En daar liep hij, bij de ingang van de opgraving, een broodmagere hond. Kwispelend en smekend om eten en aandacht kwam hij op ons toe hinken. We zijn al vaak in Griekenland geweest en hebben veel zwerfhonden gezien, maar dit sloeg alles. Nadat we hem geaaid hadden hinkte hij met ons mee naar de auto, er was duidelijk iets niet goed met zijn rechter heup. We hadden enkel water bij ons en niets te eten. We voelden ons er niet echt lekker bij.




Maar wat kun je doen? Je staat daar naast een zwaar verwaarloosde, erg vermagerde en manke hond in the middle of nowhere. We zijn in de auto gestapt en ondanks alles liep hij kwispelend weg. De hond bleef door onze gedachten spoken, en Marijke heeft er een slapeloze nacht door gehad. Na een paar dagen waren we op het strand en we hadden het over de hond in Dodòni. Als we hem niet zouden helpen dan zou hij binnenkort dood gaan. Dat wilden we niet laten gebeuren.


We hebben per e-mail contact gezocht met Arnolda Meisel-Westerduin van Dog Rescue Greece en kregen bijna direct antwoord. Zij heeft er voor gezorgd dat, als we de hond zelf zouden ophalen in Dodòni, hij naar de opvang in Preveza kon. Martha zou ons daar dan opwachten. 
Zo gezegd, zo gedaan.


Op 4 juli gingen we op weg naar Dodòni met hondenbrokken en flessen water. 
We reden naar de opgraving en zagen hem direct bij de ingang liggen op precies de zelfde plek als de vorige keer. Wat waren we blij dat we hem zo snel hadden gevonden. Jan liep op hem af en probeerde of hij uit zich zelf wilde opstaan. Door de combinatie dat hij waarschijnlijk net wakker werd gemaakt, de warmte en zijn zeer slechte conditie moest hij hem op de been helpen. 


Wat hij met de uitgestoken hand met hondenbrokken moest wist hij niet, ook niet na de brokken tegen zijn snuit te hebben gehouden. Na een brok tussen zijn voortanden te hebben gedrukt kwam een reactie in de trant van “Hé, dat kun je eten”. 
De volgende brokken gingen er daarna zo in, waarna hij kwispelend met ons mee liep naar de auto waar we hem naar toe lokten. Hij klom met zijn voorpoten na een kleine aansporing zo in de auto, en met een beetje hulp om zijn manke achterlijf in de auto te tillen zat hij er zo in en lag hij vrolijk te kwispelen op de achterbank. 


De pan die we hadden meegenomen met een paar flinke handen hondenbrokken was in een mum van tijd leeg. We zijn naar Preveza gereden. Onderweg stond hij zo af en toe op en stak zijn kop regelmatig tussen de voorstoelen door voor een knuffel. 
In Preveza werden we opgewacht door Martha. Toen hij uit de auto werd gehaald en geconfronteerd met de andere honden in de opvang liet hij uit angst even alles lopen. 
Echter, na twee minuten kennis maken huppelde hij vrolijk een rondje met zijn nieuwe vriendje mee. 
Hij is door Martha en de overige vrijwilligers de vier weken daarna zeer professioneel en liefdevol opgevangen en verzorgd.
De volgende dag is hij onderzocht door de dierenarts en kreeg alle benodigde entingen en werd hij ontwormd. Hij bleek niet de daar veel voorkomende drie ziektes te hebben, en ten opzichte van zijn slechte conditie waren zijn bloedwaarden opmerkelijk goed. Hij oogde ook niet ziek.


Op 2 augustus was het zo ver! Spike kwam met het vliegtuig naar Schiphol. Hij mocht mee reizen op het ticket van Anne. Arnolda was er ook om een ander nog jong hondje op te halen. Om 22:30 u. waren we thuis waar Spike kennis kon maken met zijn nieuwe huis en zijn huisgenoten Mickey en Morris, onze poezen. Dat ging goed. In het begin was dat natuurlijk wederzijds afwachtend en onzeker, maar na vijf dagen trok Mickey eigenlijk niets meer van hem aan. 


Spike doet erg zijn best om telkens in de gunst van Mickey te vallen en mag haar gewoon besnuffelen. 
Alleen als Spike heel druk doet, houdt Mickey wat afstand. Morris vond het in het begin helemaal niets. 
Echter, na twee reprimandes van Morris is voorlopig bepaald dat Spike zijn plaats moet kennen. Morris provoceert Spike, waarbij Spike zich duidelijk onderdanig gedraagt door afstand te houden en zich klein te maken. 





Wel doet hij enorm zijn best om vriendjes met Morris te worden, maar dat zal de tijd moeten leren. Het is een grappig spel om te aanschouwen hoe katten en honden dit machtsspel onderling spelen.

Spike is duidelijk een deels getrainde hond en heeft een baas in Griekenland gehad. Jachthonden die daar niet voldoen aan de eisen worden vaak mishandeld. Spike is tussen de 1,5 en 2 jaar oud, en de heup die uit de kom is moet ondanks zijn jonge leeftijd al een tijd zo zitten. 


Op de foto's is te zien hoe scheef de ene heup ten opzichte van de andere staat. Tevens is te zien dat de kop die uit de kom is deels weg is. Daarmee is dit letsel een erg complex geval voor de artsen. Wat is er precies aan de hand? Wat is dat "gruis" om die heup kop? Is dit tevens ook een restant van een verwaarloosde infectie? De dierenarts geeft aan dat dit niet pijnloos voor Spike kan zijn, wat ook wij vermoeden. Echter hij ligt er op, draait er alle kanten mee op en kan er opvallend hard mee rennen. We zijn ons achter het oor aan het krabben wat te doen en gaan het meerdere deskundigen voorleggen om een goede beslissing te kunnen maken. 
De toekomst zal uit moeten wijzen wat wijsheid is in dit complexe vraagstuk.



zaterdag 30 juli 2016

Molly

Toen Mindy bij ons werd gebracht als gasthondje, zat ook Molly in de auto en die had nog geen adres om naartoe te gaan. Ach, wat een lieffie... Dus wij: "Ach, laat haar ook maar hier…" Zo gezegd, zo gedaan.

Molly
En zo vrijpostig als Mindy was, zo bang was Molly. Maar wat een geluk dat Mindy er was om Molly een beetje mee te trekken. 

Mindy
Wat een pech voor Molly, dat Mindy een baasje vond. Molly was nog lang niet toe aan een nieuw baasje. Zo bang! Maar wat waren wij verliefd op Molly geworden. En net toen iemand zich meldde voor Molly, waren wij in staat om haar zelf te adopteren. En dat hebben we ook gedaan! Stukje bij beetje ging het beter, mede door de opvang van nieuwe hondjes. Molly ging zich daardoor meer en meer thuis voelen. 


Inmiddels vermaakt ze zich uitstekend met onze  andere vier kleine hondjes. En nu doet ze haar uiterste best om de nog bangere gasthond Amy mee te trekken. Wandelen vindt ze geweldig en in haar tuin kan ze heerlijk ravotten met de anderen, vooral met Amy. 

Molly is van een bang hondje, veranderd in een superleuke metgezel. Elke ochtend worden we enthousiast door haar begroet. En ’s avonds kan ze heerlijk ontspannen bij ons liggen, alsof ze nooit ergens anders is geweest. En wij? Wij zijn zo blij met onze lieve kleine Molly! En zo blij met Dog Rescue Greece!

Groetjes,
Connie en Marijke van Drecht

zondag 24 juli 2016

Celine

De adoptant van Celine is als dierenarts verbonden aan de dierenartspraktijk Olst-Wijhe. Op de site van 'DAP' schrijft hij in zijn column over alles wat hij samen met zijn collega’s meemaakt. Maar ook zijn eigen ervaringen met huisdieren komen aan bod. Onlangs vertelde Diederick over de nieuwe aanwinst in zijn gezin: Celine, een hond van Dog Rescue Geece. En dat Celine op een bijzondere manier bij dit gezin is terechtgekomen, vertelt hij zelf in zijn column:

Celine
“We hebben een asielzoeker opgenomen in ons gezin. Ze heet Celine en komt uit Athene. Een teefje, Engelse Setter zonder identiteitsbewijs, geschat op drie jaar. Officieel is de Balkanroute gesloten, maar via de luchtbrug van Dog Rescue Greece is ze naar Nederland gekomen. Naar verluidt heeft ze een tijdje in de buurt van het lokale dierenasiel gezworven, totdat ze daar is verzorgd en opgenomen. Geen chip, geen eigenaar.”

“Ze trok de aandacht van één van onze klanten, die ons tipte. Celine lijkt namelijk opmerkelijk veel op driepoter Triple, die we in november hebben moeten laten inslapen. Zij kwam ook uit Athene en ik kan me voorstellen dat het zusjes zijn geweest. Een dochtertje van vrienden riep, zichtbaar geschokt; “Papa, Triple leeft weer!” Zonder gebrek aan morbide humor grapten we dat we Triple hadden opgegraven. Toen tot leven gewekt en er met een 3D-printer een pootje aangezet. “Wat zijn ze toch knap bij de DAP in Olst, hè pap?” 

Diederick en de in november overleden Triple
“Maar Celine is eigenwijzer. Met de neus in de wind neemt ze een veel grotere bocht in de wandeling dan ons lief is. “Celien. Wie niet weg is, is gezien!” Misschien is ze zo ook wel van haar vorige baasje verdwenen, denk ik dan. Dat ze daarnaast ook ons gezin wakker blaft, maakt haar ook wat minder populair. Ook nu is het goed om als dierenarts te ervaren waar een hondeneigenaar zoal tegenaan loopt.”

Celine
Deze en de andere columns van dierenarts Diederick vindt u op de site van Dierenartspraktijk Olst-Wijhe.

Toevoeging 5 augustus 2016: 
Celine vermaakt zich opperbest in Nederland! Hiervan getuigen de foto's in het ALBUM.


zondag 17 juli 2016

Caz en Jimmy

Twee Griekjes, Caz en Jimmy, in Brabant.



In oktober 2015 hadden wij besloten dat we graag een tweede hond wilden. Onze eerste hond, Scooby, hebben we uit het asiel. Na veel zoeken kwamen we terecht op de website van Dog Rescue Greece. En daar zagen we na enige tijd een hondje wat ons aansprak. Na het invullen van het adoptieformulier en telefonisch contact met Arnolda mochten we gaan kijken bij Caz. 
Caz was bij José in Lisse in de opvang. Het was liefde op het eerste gezicht.




Wat een leuke en lieve hond, zo schattig!!! Ook met onze hond Scooby ging het goed, wat erg belangrijk was voor ons. Na nog even nadenken van onze kant en een huisbezoek mochten we Caz ophalen. 
Het was gelijk goed. Hij ging in de auto gelijk bij onze jongste zoon op schoot liggen. Een paar keer een beetje piepen, maar het ging goed. En toen was hij thuis. Wat een heerlijke hond. Lief, aanhankelijk, en af en toe ook ondeugend, dat hoort er ook bij!!




Scooby en Caz


Scooby en Caz

Tijdens zijn eerste uitlaatrondje kwamen we een andere pup tegen, die de dag ervoor in het dorp was komen wonen. 

Hij heet Moos. Dat klikte meteen, het zijn nu de beste vrienden. Iedere dag samen lekker rennen en spelen, heerlijk!!! 

Ook zijn ze samen op puppycursus gegaan en deze week moesten ze samen examen doen voor de cursus gevorderden en ….. geslaagd!!!



Afgelopen april ging het opeens slecht met Scooby. Hij viel erg af en was erg benauwd. Na een bezoek aan de dierenarts, foto’s en medicijnen, ging het een paar dagen later zo slecht dat we het moeilijke besluit moesten nemen hem in te laten slapen. Hij was te ziek. We missen hem vreselijk.

Niet alleen wij, maar ook Caz miste hem. Piepen, overal zoeken. Hij kon je echt aan liggen kijken met zo’n droevige blik in zijn ogen. Hij miste zijn maatje echt. 
We hebben telefonisch contact opgenomen met Arnolda over een hondje op de website en vertelden wat er was gebeurd. We wilden graag nog een Griekje adopteren. Arnolda vertelde aan de telefoon dat er een hele leuke hond in Nederland was, waarvan zij dacht dat hij goed bij ons gezin en Caz zou passen. Hij stond nog niet eens op de website. 
Op de foto’s en filmpjes die Arnolda ons toestuurde hadden wij hem al gezien en hij was superschattig.



Op zaterdag gingen we kijken in Elst bij Corrie en haar gezin. Daar was Jimmy (eerst Jamai). 
En gelukkig was er een klik!!! Na een wandeling met Corrie en Jimmy was het duidelijk, Jimmy ging mee naar Brabant!!!! Wat een superhond. Speels, maar ook erg leergierig. En wat doet hij het goed!!! Spelen met Caz en vriend Moos. Hij hoort er al helemaal bij.

Caz en Jimmy zijn zo leuk samen. Ze spelen heel wat af. Lekker stoeien en rennen. Na het rennen moet er dan weer even geslapen worden, en dat doen ze het liefst dicht bij elkaar. Echt zo leuk om te zien die twee!! We genieten iedere dag enorm van ze. 






We willen graag alle vrijwilligers van Dog Rescue Greece, in Griekenland en in Nederland, en met name José en haar gezin, Corrie en haar gezin, en Arnolda en Willem heel erg bedanken voor al jullie goede werk!!! Super!!!!!

We hopen jullie allemaal te zien tijdens de Dog Rescue Greece dag in augustus. 

Raymond, Joyce, Glenn en Roy Happe
En een pootje van Caz en Jimmy





Genoten van dit verhaal? Er wachten nog heel veel hondjes op hun baasje-voor-het-leven. Klik HIER


vrijdag 1 juli 2016

Pluto

Het is niet te missen dat deze twee familie van elkaar zijn: dit zijn moeder Daizy en zoon Pluto!


Ze werden gevonden in een bos in Griekenland, Pluto was toen waarschijnlijk nog maar zo’n 40 dagen oud. Er waren waarschijnlijk nog meer pups, maar die zijn helaas nooit gevonden... Na aangesterkt te zijn in een opvang, kwam Pluto als eerste naar Nederland, al snel daarna mocht z'n moeder ook de oversteek maken. 



Pluto is nu ongeveer 8 maanden oud en geadopteerd door Mark en Mandy. En wat doet hij het daar goed! We ontvingen deze week dit leuke berichtje van ze:


Hier wat foto's van onze lieve Pluto! Hij is nu sinds eind mei bij ons. Het lopen gaat prima, lekker tussen de bomen en op de strandjes. Al is hij soms wel een beetje ondeugend… dan gaat hij eropuit en vergeet hij even om te luisteren.  Maar dat gaat ook al steeds beter! Het is echt een superhond!

Groet,
Mark en Mandy

Geweldig om te lezen én zien dat het goed met hem gaat! Nu alleen ook nog een huisje voor mama Daizy, dat zou het verhaal toch echt helemaal een happy end geven…? Volgens haar gastgezin is ze echt een geweldige schat: lief, aanhankelijk en geen druktemaker. Lees hier meer over Daizy. 

zaterdag 18 juni 2016

Orion loopt!

Hij gaat het redden, onze strijder: Orion loopt! 

Geniet met ons mee van dit filmpje: 


Wilt u alles lezen over de reddingsactie van Orion? Klik dan op: ORION

zaterdag 21 mei 2016

Orion


Hij leek al te zijn overleden toen hij werd gevonden. Maar bij het zien van mensen begon zijn staart te bewegen. Meer energie had hij niet meer. 
De Griekse vrijwilligers hebben al veel ernstig leed gezien, maar dit overtrof alles. Ze handelden onmiddellijk. En noemden hem Orion. Het sterrenteken Orion staat symbool voor 'strijder'. Hij is nu bij de dierenarts in Athene en vecht inderdaad als een strijder voor zijn leven. En wij kunnen hem hierbij helpen, dankzij een bijzondere gift...

Ruim een maand geleden moesten wij in Nederland afscheid nemen van Henri van Riel.
In het najaar van 2015 werd Henri ernstig ziek. Samen met zijn vrouw Joan, waren ze de trotse en liefdevolle baasjes van ons Griekje Bella. De strijd die Henri zo moedig streed, kon hij niet winnen.

Dankbaar
Diep getroffen waren wij door de laatste zin op de rouwkaart: 'Liever geen bloemen, maar een gift aan Dog Rescue Greece zouden wij zeer waarderen.' Tijdens de mooie, liefdevolle afscheidsplechtigheid is maar liefst 375 euro gedoneerd. Dit bedrag hebben we in grote dankbaarheid aanvaard en bewaard voor als ons een speciale hulpvraag zou bereiken. Welnu, die bereikte ons enkele dagen geleden.

Na overleg met de weduwe van Henri is besloten deze donatie te gebruiken voor de behandeling en verzorging van Orion. Ze zei: "Henri zou dit prachtig gevonden hebben en gezegd hebben: "Redden, die hond!"

We hopen met heel ons hart dat Orion het redt. Dat hij een gezonde, gelukkige hond kan worden. Een dergelijk lijden en vreselijk levenseinde, dat verdient geen enkel levend wezen.

Zondag 22 mei 2016 is de Dag van de Hond. Dit jaar zal die dag voor ons in het teken staan van Orion, zijn strijd en genezing. Maar ook van alle andere honden die zo vreselijk hard hulp behoeven.

Helpt u mee?
Helpt u mee deze prachtige gift van Henri te laten uitgroeien tot een nóg mooier bedrag? Dan kunnen we de dierenarts-rekening van Orion betalen en... misschien nog wel iets overhouden voor andere honden zoals Orion. Uw gift is meer dan welkom op ons bankrekeningnummer:

NL91 INGB 0007 3157 71 t.n.v. Stichting Dog Rescue Greece o.v.v. Orion. 

Of klik HIER en ga naar onze Actie-pagina van Goede Doelen Stichting Geef! alwaar u ook gebruik kunt maken o.a. iDeal.

Namens Orion en (postuum) ook namens Henri: heel hartelijk dank!


Op deze video is te zien hoe Orion werd gevonden. Let op! de beelden zijn schokkend.

*** Update Orion 23 mei *** Het volgende bericht bereikte ons vanuit Griekenland: 
De bloedwaarden verbeteren heel langzaam, hij is nog steeds in kritieke toestand maar wel stabiel. Hij wil graag eten en dat is een goed teken. De wonden beginnen enigszins te helen maar omdat ze zo groot zijn is het een moeilijk en langdurig proces. Opstaan lukt nog niet. We blijven er op vertrouwen dat hij zal herstellen en een normaal leven zal kunnen hebben. *** 
Hartelijk dank voor al uw medeleven en gulle giften. Zodra we weer foto's ontvangen, zullen we die met u delen.
Namens Orion: Efcharisto poli! - Hartelijk dank! 


** Update 30 mei: Orion ligt nog steeds aan het infuus en heeft nog niet volledig op kunnen staan. We blijven hoop houden op herstel. **

** Update 31 mei: Kopie van de email die we ontvingen: 
News for Orion: he is still taking antibiotics for the wounds on his feet. He also takes tratment for erlicheia. He has good apettite forfood and water. He managed to stand on his two front feet (Sunday). He is taking vitamins. Soon he will start high value food. **



Update 1 juni: een video van Orion





** Update 5 juni: De eerste stapjes! **




** Update 18 juni: nog meer stapjes! ** 




Update 15 juli: De eerste wandeling buiten




Update 25 juli: Het gips is er af! 


vrijdag 13 mei 2016

Tessa (Kerry)




Het is vandaag alweer een jaar geleden dat je bij ons kwam. 

Ik weet het nog goed: Arnolda belde me woensdag 13 mei 2015 op, en vroeg me of ik een klein hondje op kon halen omdat het gastgezin helaas moest stoppen met opvangen. 






Natuurlijk wilde ik dat, alleen... waar moesten we met je naartoe? Immers; wij pasten al bijna fulltime op de honden van onze dochter, die een vreemde hond in de roedel zeker niet zouden accepteren, en mijn man was nog aan het revalideren na een hartinfarct. 
Zoals zo vaak gebeurt, hadden we een probleem omdat er geen enkel ander gastgezin vrij was. 
We hebben toen een oplossing gecreëerd en je zou een paar dagen bij ons zijn. Tijdens dat Hemelvaart-weekend zouden we ons best doen een ander gastgezin voor je te vinden. 
Maar toen al bekroop mij het gevoel dat ik je niet meer wilde laten gaan...



Al de eerste dag zag ik wat een geweldige hond er in je zit. 
Je was op een leeftijd van 5 weken gevonden in het struikgewas in het oosten van Athene. En was volledig de weg kwijt, letterlijk en figuurlijk... 
Angstig en verward was je. Maar je had ook geleerd om al op hele jonge leeftijd voor jezelf op te komen, waardoor je nogal fel kon zijn. Je moest wel, anders was je een gruwelijke dood gestorven.
Ik wist gewoon dat er onder al je angst en onzekerheid een fantastische hond verborgen zat. 


Ik wilde die hond leren kennen en samen toegroeien naar een mooie kameraadschap. 



Ik zou liegen als ik zou zeggen dat het een makkelijk jaar was. Je was een ongeleid projectiel, zeer angstig, teruggetrokken en schrikachtig en moest nog heel erg wennen. Zindelijk was je nog niet en je maag-darmstelsel was wat van streek, waarschijnlijk door alle stress. 
Je hapte vaak in onze enkels en polsen, maar ik wist dat dat kwam omdat je van je moeder geen bijt-remming had geleerd. 





Je hebt je moeder immers nauwelijks gekend en niemand weet wat er met haar en je broertjes en zusjes gebeurd is. 
Hoe moet je je wel niet gevoeld hebben? Later ging dat happen over in zachtjes sabbelen aan de mouw, alsof je een speentje zocht. 
Ik kon het je niet vertellen, dat je je nu veilig kon voelen. Ik kon het je niet vertellen, dat je je angsten achter je kon laten en dat je ons kon vertrouwen. Maar nu, na een jaar, weet je het. Stapje voor stapje heb je het geleerd. 



Om heel eerlijk te zijn, lieve eigenwijze Tessa, had ik vanaf de foto's uit Griekenland geen echte klik met je. 
Maar zodra je in de auto zat en met ons mee naar huis ging, vond ik je een onwijs leuke hond. Een bijzondere, grappige en intelligente hond. 
Met wie ik, na een succesvolle training bij Hondenschool De Laar in Bemmel, en het lezen van het boek: Luisteren is leuk, een nog inniger contact heb gekregen. 
Want luisteren IS leuk! Het naar elkaar luisteren maakt dat ons contact zich verbetert en versterkt. 


De oefeningen en spelletjes die we hebben geleerd doen we dagelijks, en elke dag komen we weer een stapje verder. Maar ook de dagelijkse gang naar het omheinde losloopveld, en vorig jaar naar de hondenspeeltuin, hebben daartoe bijgedragen. Want daar kun je je energie kwijt, heerlijk rennen en spelen met andere honden. Je los laten lopen durf ik nog niet, na 15 zoektochten naar weggelopen honden voor Dog Rescue Greece georganiseerd te hebben. De GPS-tracker die we je gegeven hebben, is alleen voor het-geval-dat; we gaan het lot niet tarten! 



Elke dag zijn er momenten dat we ons verbazen en verheugen over je ontwikkeling, Dan zijn we blij als je ineens puppengedrag vertoont. En a
ls je staart begint te kwispelen wanneer je ons weer ziet of we je een knuffel geven en je ons een knuffel teruggeeft. 
Je begint nu je verloren jeugd in te halen en te genieten van het leven. 
Het geduld dat we hebben weten op te brengen, heeft zijn vruchten afgeworpen. Zo fijn! 

Lieve Tessa, eind november 2014 ben je geboren, maar we vieren vandaag jouw eerste verjaardag. De dag waarop je leven bij ons begon. Op, hoe kan het ook anders in ons leven? ... op vrijdag de dertiende... 





Happy Birthday Tessa! 
χαρούμενα γενέθλια

Anita Horstmanshof 
(Bestuurslid en al vele jaren enthousiast medewerkster van Dog Rescue Greece) 


Genoten van dit verhaal? Er wachten nog heel veel hondjes op hun baasje-voor-het-leven. Klik HIER

zaterdag 7 mei 2016

Griekse party in Nederland!

De Griekjes Luus, Kira en Djinn (uit 1 nest) zien elkaar regelmatig 
en hebben dan de grootste lol! 
Maar niet alleen zij; ook "hun mensen" genieten volop van zoveel plezier! 





zaterdag 23 april 2016

Ivana

Ivana werd gevonden bij een Griekse opvang, vastgebonden aan het hek. Er hing een plastic tasje naast haar, met hierin wat voer en een briefje. Lees hier Ivana's verhaal. En begin dit jaar is deze lieverd geadopteerd. Baasje Patricia vertelt hoe het met haar gaat.


"Sinds begin januari heb ik Ivana. En het gaat geweldig goed! Ze is ontzettend lief, gehoorzaam en heel aanhankelijk.

In de afgelopen paar maanden is ze mooi glanzend en soepel geworden. Ook is ze lekker ontspannen en vrij. Ze geniet van mensen en ook met honden gaat het allemaal prima.

We doen een cursus op de hondenschool, ook heel erg leuk om te doen. Het is echt samen genieten.

Ik ben superblij dat ik bij jullie zo’n lieve hond als Ivana heb mogen adopteren!

Maar… plaatjes zeggen vaak meer dan woorden. Dus daarom hier nog een paar kiekjes van Ivana."

Lekker zonnen in de tuin
Graven in de tuin, ook heel leuk... 
Een ideaal hoekje in huis 
Nieuwsgierig? Ik?!
Totale ontspanning...





Genoten van dit verhaal? Er wachten nog heel veel hondjes op hun baasje-voor-het-leven. Klik HIER

maandag 21 maart 2016

Maikey

'Een hele vrolijke bonk liefde'


Maikey heeft helemaal zijn plekje gevonden hier in Boskoop. We hadden gelijk door dat hij heel slim is, want hij leert heel snel. Zo loopt hij nu braaf aan de riem, heeft hij een trap leren lopen en in de bench leren slapen. Alleen commando's zoals ‘zit’ blijven lastig, omdat hij simpelweg te vrolijk is. Maar we trainen hard met hem. 








Hij is ook al goed gegroeid en heeft zijn eerste dierenartsbezoek kwispelend doorstaan. Iedereen in het hondenpark overlaad hem met complimentjes en aandacht. En afgelopen weekend is hij voor het eerst naar strand gegaan! 







Maar je moet wel goed uitkijken dat je je schoenen goed opruimt, anders voegt Maikey ze toe aan zijn verzameling! Ook de wasmand is geen veilige plek voor zijn verzamelwoede. De woonkamer ligt dan ook regelmatig vol met kledingstukken als je even niet hebt opgelet. 



Ieder ander hondje is enorm interessant en op kleine kinderen is hij ook dol. Maikey is dan ook zichtbaar teleurgesteld als ze niet met hem willen spelen. 


Samengevat: we hebben een hele vrolijke bonk liefde in huis genomen en zijn we super blij met elkaar!

Lisanne



Genoten van dit verhaal? Er wachten nog heel veel hondjes op hun baasje-voor-het-leven. Klik HIER

dinsdag 15 maart 2016

Rocky






Rocky kwam, zag en overwon... 

Zo angstig als hij was toen hij bij ons kwam, zo vrolijk en enthousiast is hij nu!



In het begin ging Rocky, als er nieuwe mensen kwamen, vertrouwd achter ons staan. 

Als wij dan zeiden ‘het is goed, kom maar,’ ging hij daarna ook daadwerkelijk kijken.






Er gingen een paar weken overheen tot hij helemaal zichzelf was… hij ontplooide zich met de dag meer als een echte, energievolle pup. Nu is Rocky een hond die zó vrolijk is en ook iedereen om zich heen vrolijk maakt. 

Een echte clown, dat is onze Rocky. 




Hij is al niet meer weg te denken uit ons gezin. 

Als we op pad gaan gaat hij gezellig mee ons mee. 
In de auto, naar de dierentuin, naar het dorp, naar school… je kunt het zo gek niet bedenken, of we nemen hem mee!

Hij is daardoor goed gesocialiseerd. 
Rocky speelt echt met alle honden, loopt zelfs al los en kan ook al goed luisteren. 



Uiteraard heeft hij echt wel zijn puberstreken hoor, met zijn leeftijd van 9 maanden nu… 
We hebben de hondenschool gesproken en gaan starten met een cursus, waar we veel zin in hebben!

Wij kunnen inmiddels echt niet meer zonder onze Rocky!!





Groetjes,
Alex, Bernadette, Danisya, Bryan en een poot van Rocky




Genoten van dit verhaal? Er wachten nog heel veel hondjes op hun baasje-voor-het-leven. Klik HIER