vrijdag 8 maart 2019

Billie (Arno) & Doortje (Hester)

Marcel en Sandra dachten al een tijdje na over huisgenoten en besloten toen om voor hondjes te gaan. Omdat ze naar eigen zeggen geen mensen zijn voor rashonden, speurden ze internet af, op zoek naar asiel- of zwerfhonden. En zo kwamen ze al snel bij Dog Rescue Greece uit!

“Jullie stichting sprak ons aan en we bekeken alle hondjes die op de site staan. Ondanks de foto’s en beschrijvingen, leek het ons eerst nogal moeilijk kiezen. Maar toch waren er twee snoetjes die ons het meest aanspraken: Arno en Hester, daar wilden we voor gaan.”


“Geen idee wat ons aan formaliteiten of procedures te wachten stond, vulden we de interesseformulieren in. Vanaf dat moment verliep alles heel soepel via de mail, telefoon of appcontact. Er werd van alles voor de hondjes en ons geregeld.  Al vrij snel daarna werden Arno en Hester voorbereid op hun vertrek uit Griekenland: paspoortjes, controle bij de dierenarts, inentingen, ontwormen en ontvlooien.”
Manon, Arno en Hester werden met z'n drietjes
gevonden op een kerkhof in Griekenland.
“Toen brak de dag aan dat we ze konden ophalen op de luchthaven in Düsseldorf. We wilden namelijk graag dat wij de eersten waren die ze ontmoetten als ze uit hun reisbox kwamen. En wat was het heerlijk om ze te zien! Ze waren natuurlijk erg beduusd van alle indrukken. Maar ze waren klaar voor het laatste stukje van de reis: naar hun nieuwe thuis.”


“Eenmaal thuis moesten Billie en Doortje (zoals wij ze genoemd hebben) even wennen aan hun nieuwe situatie… een huis, een riem en nog veel meer dingen die nu héél anders gaan dan in hun oude situatie. Veel dingen begrepen ze niet meteen, maar wat wílden ze graag leren! Met een flinke dosis geduld en aandacht, waren ze al snel behoorlijk aangepast.”


“En inmiddels zijn we twee, drie weken verder. En alhoewel er echt nog wel dingen zijn die niet meteen soepel gaan, wat zijn ze lief en blij met alles wat we met ze doen. Ze zijn nog erg jong en super speels. Maar met een beetje geduld, tijd en liefde, verwachten we al heel snel fijne kameraden aan ze te hebben."


"We willen in ieder geval nu al niet meer zonder ze en zijn blij met de keuze die we hebben gemaakt.”

Bekijk ook het verhaal van Billie en Doortje in hun eigen film!




maandag 12 november 2018

De bende van 10



Er waren eens...
Een paar duizend kilometer hier vandaan, waren eens elf pups. Met een hele lieve mama, die zo goed als ze kon voor haar kroost zorgde. Ook al had ze zelf heel veel honger, ze gaf wat ze kon aan haar elf pups. Onderaan een berg, in de verlaten Griekse natuur; daar beschermde moeder ze tegen al het kwaad. Maar onderaan diezelfde berg, was ook een soort holletje. Een paar pups waren daarin gerold en konden er niet meer uit komen. Het hele elftal piepte hun keeltjes schor voor hulp. Wat een lawaai gaf dat! Een Nederlands stel reed toevallig langs en hoorde het gepiep. Ze stopten en zagen mama met haar pups, waarvan er een paar dus in het holletje zaten. Ze legden die weer bij hun moeder. Helaas heeft één pup het niet overleefd in het gat... De Nederlanders mensen besloten alles te proberen om ze te helpen en te redden.



Elke dag kwamen ze terug naar de berg, om de mama te voeren. Want wat was ze mager! En het heerlijke eten deed haar goed, want elke dag werd ze sterker en levendiger. Ondertussen probeerden de mensen een oplossing te zoeken voor de tien pups en hun moeder. Praten met de één, bellen met de ander. En stapje voor stapje kwam er een plan. Het hele gezin werd verhuisd naar de tuin van het stel, waar ze een speciaal plekje hadden ingericht.




Moeders sterkte ondertussen steeds meer aan. Wel merkten ze dat mama ’s nachts wel eens stiekem op pad ging, alleen en zonder haar pups. Op een dag kwam ze helaas niet meer terug. Tot op de dag van vandaag weten ze niet waar ze is en of ze nog leeft. Of zou ze misschien vergiftigd zijn? Toen had het stel ineens de zorg voor tien pups zonder mama...
Er werd puppymelk gehaald en ze dronken er gulzig van. Tevreden vielen ze in slaap, totdat ze weer honger kregen en ze hun keeltjes weer schor piepten. Luister er maar eens naar in dit filmpje:







In Nederland had een buurvrouw van het stel op Facebook een bericht geplaatst over de pups. Ze vroeg om hulp. Arnolda stuurde die mevrouw direct een berichtje en vertelde dat Dog Rescue Greece graag wilde helpen.
Wat waren ze hier blij mee! Er werd geregeld dat een speciaal dierentransportbedrijf ze kwam ophalen om ze naar het opvangadres te brengen. Eén pup bleef achter, want die werd geadopteerd door het nichtje van het Nederlandse stel.
Het was een lange, lange rit maar het is allemaal heel goed gegaan en nu gaat het heel goed met de pups.







Ze groeien als kool en zijn heerlijk speels. Slapen vinden ze natuurlijk ook heel fijn, want dan kunnen ze rustig groter groeien. Net zo groot als nodig is om naar Nederland te mogen komen. Want dan kan hun échte leven pas echt beginnen. Dankzij de kans die ze hebben gekregen van het lieve stel. Zelf zeggen ze daarover: “Al met al was het veel werk, maar we konden ze niet laten sterven. Ons hart was te groot. We zijn dan ook blij dat we het gedaan hebben. En zeker zo blij met Arnolda van Dog Rescue Greece, want die heeft nog een groter hart...”
Het heeft helaas niet voor het hele gezin een goede afloop... Maar we hopen voor alle overige tien pups dit verhaal te kunnen eindigen met: En ze leefden nog lang en gelukkig.



Bekijk ook het filmpje over dit verhaal: Eén pup is dus geadopteerd door een nichtje van de Nederlandse redders. De overige negen pups komen binnenkort op de website. U kunt dan uw interesse in de pups tonen door een belangstellingsformulier in te vullen.



zondag 4 november 2018

Een nieuw begin voor Pitty!

‘Een nieuw leven voor Pitty. Helpt u mee?’ Met deze vraag vertelden we u afgelopen zomer het schrijnende verhaal van Pitty. De foto’s waren vreselijk en spraken boekdelen: het was eerder een hoopje botjes, dan de blije pup die hij eigenlijk had moeten zijn. Zijn trieste blik staat tot op de dag van vandaag op ons netvlies gebrand. 


Maar... vier maanden later is er geen sprake meer van een hoopje ellende. Verre van dat! Pitty is veranderd in... Pretty Pitty! Leest u maar met ons mee.

Een Griekse meneer vond Pitty destijds in vreselijke toestand. In plaats van zijn ogen te sluiten voor het dierenleed, deed hij het enige juiste: hij bracht Pitty naar een dierenarts. En daar begon het nieuwe leven van deze schat. Meer dan verdiend, want wat heeft hij een verschrikkelijke start gehad. Het vermoeden is dat Pitty in een zigeunerkamp woonde, waar hij sinds het begin van z’n leven lichamelijk en geestelijk is mishandeld. 


Met alle gevolgen van dien, zo bleek al snel bij de dierenarts. Een zeer slechte gezondheid, zwaar ondervoed, diverse medische problemen en er was duidelijk iets mis met z’n voorpootje. Een zware operatie volgde. Ondertussen kwam het verhaal van Pitty bij Dog Rescue Greece terecht. Geraakt door zijn trieste blik, besloten we hem te helpen. Waarop u vervolgens besloot ons te helpen, via de speciale actie die we openden op geef.nl. U gaf met uw hart wat u kon missen. We vatten Pitty's verhaal samen in dit filmpje:



En nu woont Pitty sinds half september bij een lief pleeggezin in Griekenland. De fijne, schone en rustige omgeving doet hem goed. Na maanden vol hoogte- en dieptepunten, wordt Pitty steeds meer die blije pup die hij nu eindelijk kan zijn. Honden- en kattenvriendjes zijn geen enge wezens meer en hij speelt inmiddels graag met ze. Zijn staart en kontje wiebelen non-stop als hij enthousiast op je af komt lopen. En dan die oren... wij zijn er hier helemaal verliefd op!


Aanschouw de transformatie van Pitty, naar Pretty Pitty zelf in dit filmpje!



Echter, ondanks deze mooie ontwikkelingen, is Pitty nog niet helemaal genezen. Goede voeding en medicatie helpen hem zijn gezondheid helemaal op peil te krijgen. Maar elke dag gaat het een beetje beter, de positieve lijn blijft stijgen. The only way is up! 
We houden u uiteraard op de hoogte van Pretty Pitty.

En... helpen kan nog steeds! 
Wilt u Pitty ook helpen? Ga dan naar zijn eigen actie-pagina en doneer via goede doelen stichting Geef.nl. Een rechtstreekse storting aan Dog Rescue Greece o.v.v. "Pitty" kan natuurlijk ook. Het bankrekeningnummer is: NL91 INGB 0007315771
Dank u wel namens Pitty! 

********************** Nieuwe foto's - december 2018 en januari 2019 *****************

















vrijdag 14 september 2018

Meli

Zo zoet als honing

Mèli betekent honing in het Grieks. Een toepasselijker naam had deze schat niet kunnen krijgen, want Mèli is as sweet as honey! In Griekenland zorgde ze namelijk midden in de bergen niet alleen voor haar eigen negen pups, maar werd ze daarna ook nog pleegmoeder voor drie andere pups. En nu? Nu is het tijd voor Mèli zelf en geniet ze volop van haar tweede leven bij haar baasjes in Nederland. 
Finja, Arista, Athina, Sparkle, Millah, Kyona, Mennos, Mattheo en Boubou. Het zijn de pups van Mèli, waarmee ze helemaal alleen in de bergen werd gevonden. Toen er een dag later nog drie andere pups bij de opvang terechtkwamen, werd Mèli met al haar moederliefde ook de mama van deze drie: Tommy, Timmy en Mask (nu Victor). Wat een bijzondere hond is Mèli toch en hoe blij zijn we dan ook dat het nu zo goed met haar gaat.

Want behalve dat al haar (pleeg)pups een eigen huisje hebben, heeft Mèli dit ook gevonden bij Hans en Janny Ippel. We kregen onlangs een mooi verslag van ze, met nog mooiere foto’s. Geniet u met ons mee?
Met Méli gaat het heel goed! We merken dat ze heel erg dol is op ons en ons hele gezin. En wij zijn ook stapeldol op haar. Ze wordt ook steeds meer zichzelf, merken we. Was ze in het begin nog heel erg gelaten, nu laat ze veel meer merken wat ze wel of niet wil. Zo is ze sinds een paar maanden heel waaks geworden en blaft ze flink als er bijvoorbeeld honden langskomen. Ook is ze inmiddels aardig aangekomen. De dierenarts vindt dat er wel 5 kilo af mag, dus we proberen haar wat minder eten te geven. Maar dit schijnt herkenbaar te zijn voor mensen met een hond die vroeger op straat heeft geleefd ;-) 
Ook vast heel herkenbaar, is dat ze nieuwe dingen eng en spannend vindt. Tijdens onze eerste week op vakantie met de caravan in Frankrijk, was Mèli behoorlijk uit haar doen. Bij alles, zelfs bij simpele dingen als het aanlijnen. Piepen en soms een klein plasje doen. En dan liep ze ook nog twee keer per ongeluk tegen het schrikdraad aan om het stukje land. Daar was ze zelfs zó door van slag geraakt, dat ze een tijdje de auto niet meer uit durfde als we daarheen gingen. Maar gelukkig ging het na een week stukken beter.
En nu zijn we aan het kamperen in de Weerribben. Mèli vindt het geweldig! Na onze vakantie in Frankrijk, waren we best benieuwd hoe het nu zou gaan. Maar het gaat dus prima en ze is nu echt helemaal zichzelf. Vandaag sleepte ze zelfs haar speelgoedhondje mee naar buiten, om er daar mee te spelen. Dat heeft ze nog niet eerder gedaan!
Ondanks dat we best merken dat Mèli een verleden heeft gehad, heeft ze nooit de neiging om er vandoor te gaan. Ze blijft bij ons of komt juist naar ons toe als er iets is. Het beste advies dat we dan ook van jullie kregen, was: geef veel liefde en heb veel geduld. Het klopt helemaal! 

We houden heel veel van onze Mèli en we denken dat ze bij ons haar veilige plekje heeft gevonden.”

Foto’s: Hans Ippel Fotografie

maandag 30 april 2018

Gabi

'Gabi heeft m'n leven gered' 

Wat kregen we laatst een lief en ontroerend bericht van Annuschka, over hoe Gabi haar leven redde. Lees met ons mee.


“Ik ben diabeet en toen Gabi op 14 oktober 2017 in mijn leven kwam, zat ik eigenlijk op mijn diepste punt: ik was veel te zwaar, had overal pijn en moest steeds meer insuline spuiten.  En toen moest ik ineens van de ene op de andere dag wandelen met de hond. Meerdere keren per dag! ‘Vanmorgen twee kilometer met Gabi gelopen, yessss!’ dacht ik dan. Dat stelt voor een ander misschien niks voor, maar voor mij was het een hele mijlpaal. Voorheen was ik namelijk al bekaf als ik aan het einde van de straat was.... Gabi redde met haar komst dus echt mijn leven. 

Inmiddels weeg ik tien kilo minder en ben ik 16 centimeter omvang kwijt. Heb natuurlijk ook mijn levenswijze aangepast: ik eet nu koolhydraatarm / -beperkt en voel me zóveel fitter! 


Maar behalve dat Gabi mijn leven redt, kan ze uiteraard ook een flinke doerak zijn ;-) Slopen en graven zijn haar hobby's en achter de poezels aan zitten, vindt ze erg leuk. En haar kleine, grote zus Desha de chihuahua pesten, doet ze verder ook heel graag. 

Ik kan haar inmiddels echt niet meer wegdenken uit onze levens. Dank je wel lieve Gabi, voor het redden van mijn leven... “


Bedankt Annuschka, voor je mooie bericht. We kunnen wel zeggen dat jullie elkaars leven hebben gered!


Wilt u ook uw verhaal vertellen over de adoptie van uw DRG-hondje, of gewoon over jullie leven met een Griekje in huis? Leuk! Stuur uw tekstje en foto’s naar info@dogrescuegreece.nl. Dan maken wij er weer een blog van, voor op dogrescuegreeceblog.nl.

zondag 14 januari 2018

Meli (Maggie)



Ik ben Iris, ik ben 10 jaar en ik ben samen met mijn zus (Sanne) en mijn ouders eigenaar van Meli.

Toen ze binnen kwam dacht ik: Ik kan niet geloven dat we Meli hebben.

Die avond was ze best wel zenuwachtig maar ze vond het ook echt super leuk.
Het eerste ding dat we haar hebben geleerd is kom voor, zit en down.





Ik heb al 23 foto’s gemaakt of gekregen.
Ze is al 1 keer naar puppy training gegaan.
Nu hebben we bepaalde regels voor aan de lijn/riem.
Maar het is soms best wel moeilijk aan de riem maar het gaat met de dag wel beter.
Ze is de liefste hond die ooit heb gekend.

groetjes Iris Gispen






zondag 24 december 2017

Rosie - driving home for Christmas


Het is november 2017 als op het eiland Lefkas, in de late avonduren, een Engelse man van een take-away restaurant met zijn eten naar huis loopt. Hij merkt dat hij wordt gevolgd en als hij zich omdraait, ziet hij een witte met bruine hond die met het kopje naar beneden hem volgt en een zeer trieste indruk maakt. Als hij haar wat kip geeft, ziet hij hoe slecht de hond er aan toe is.


De man knielt en bekijkt het teefje eens goed. Met afschuw ziet hij dat er een halsband in haar nek gegroeid is. Ook de schakels van een ketting zijn diep in haar huid gedrongen en er zijn meerdere ontstekingen zichtbaar. Beseffende dat dit meisje dringend hulp nodig heeft, neemt de man haar mee naar huis.

Met de grootste zorg en geduld worden bijna alle schakels en halsband uit haar huid verwijderd. Opgelucht valt ze daarna aan op de bak eten die voor haar neergezet wordt.
De volgende dag gaat ze naar de dierenarts om de resterende schakels te verwijderen, de wonden te ontsmetten en een kuur antibiotica volgt. De dierenarts schat haar leeftijd op 1 á anderhalf jaar.
Rosie laat alles toe en het lijkt of zij weet dat er een reden is waarom zij dit moet ondergaan. Ze zal gedurende lange tijd aan een ketting buiten hebben gestaan maar heeft zich weten los te maken of is door iemand losgelaten.



Wij hebben alles op alles gezet om Rosie naar Nederland te kunnen laten komen. Na onze oproep op Facebook meldde zich al snel, en bijna gelijktijdig, een opvanggezin en... een adoptiegezin! 
In de late avonduren van 21 december kwam Rosie aan in Dusseldorf. 
Daar werd ze opgehaald door haar gastgezin en liefdevol opgevangen. Het opvangen duurde echter niet lang... Haar adoptiegezin stond te trappelen om haar te ontmoeten en kennis te laten maken met hun hond Muppet. En al de volgende dag was dat mogelijk! Er was meteen een klik tussen iedereen en Rosie kon aan het laatste gedeelte van haar lange reis beginnen. 

Rosie was driving home for Christmas! 




Rosie is nu de beste maatjes met Muppet. 
En dat doet ons terugdenken aan 23 december 2014. Toen zag Muppet het levenslicht, als 1 van de kindjes van ThyreniWeet u het nog? Hoe Thyreni samen met Myki en Argos gered werd? En dat Karin, het zusje van Muppet (doopnaam Kevin) op kerstavond overleed in de armen van haar moeder? 

En nu is Muppet samen met Rosie... twee gelukkige hondjes, de cirkel is weer rond... 




Rosie heet nu Fozzy en heeft de beste Kerst van haar leven.
Onze onmetelijke dank gaat uit naar haar redders en verzorgers op het eiland Lefkas, 
de familie Kuckelkorn, voor het ophalen en opvangen van Rosie en
de familie Tax, voor het liefdevol adopteren van Rosie. 



καλά Χριστούγεννα
Merry Christmas



maandag 4 december 2017

Elsa (Babet)

‘Wat houden we toch van onze kleine druktemaker en ondeugd!’ 

Elsa woont in Friesland en heeft het er erg naar haar zin. Dat kan ook bijna niet anders, want ze gaat overal mee naartoe. Van op vakantie met de caravan, tot logeren in een hotel. Van kroelen met de bewoners van de zorgwoning van oma, tot het lekker op stelten zetten van haar klasje op de hondenschool. Elsa geniet volop van haar nieuwe leven! Haar baasjes vertellen er graag over.


Toen Elsa (Babet) werd gevonden in Griekenland...

“Hallo! Hier vanuit Friesland een verslagje over onze lieve Elsa. Tijdens onze familiedag in juli hebben we haar aan iedereen voorgesteld. Ze werd heel snel opgenomen in de familie. Logisch, want ze is zo'n innemend hondje. Als we wandelen, wordt ze ook vaak even geknuffeld door passanten. Dat vindt de spontane boef geweldig.

We hebben deze zomer vele fietstochten gemaakt, met Elsa in de mand achterop. En we zijn met de caravan op vakantie gegaan, het was voor haar echt het einde. Ze genoot om de camping en vroeg de hele tijd positieve aandacht van de mede-kampeerders. Ze ging zelfs mee logeren in een hotel. Elsa gaat eigenlijk gewoon overal met ons mee naartoe. 

De bewoners van de zorgwoning, waar Elsa’s ‘oma’ in een groep woont, kennen haar inmiddels ook goed. Ze loopt er meestal los en de bewoners kroelen dan heerlijk met haar. Ze voelt zich er goed thuis en snuffelt lekker rond.






Bij de hondenschool zet ze haar hele klas soms op stelten. Soms moet ik dan echt even met haar buiten de groep gaan staan. D’r oefeningetjes doet ze trouwens daar als een ‘dom blondje’. Ze vindt er niets aan, lijkt het wel. En thuis, zonder prikkels, gaan de trainingen bijna prima. De puber! Op 14 december moet ze examen doen...

Vorige week is Elsa trouwens gesteriliseerd. De eerste dagen was ze erg van slag en in de war. Och, wat had ik een medelijden met haar. Maar... daarna moest de wildebras weer ouderwets getemperd worden hoor!

We houden heel erg veel van ons asielzoekertje, onze kleine druktemaker en ondeugd.  Bovendien is ze ook gewoon heel gemakkelijk te hebben.

Onze Elsa, Elsje en Els: ze is voor ons een heel groot cadeau!”



woensdag 8 november 2017

Dag lieve Bella, rust zacht...




Lieve Bella, 

Lief, vrolijk knuffelkontje van Joan en Henri. En, na het heengaan van Henri; steun en toeverlaat van Joan,

Vier jaar geleden werd je in Griekenland gered en begon je prachtige leven in Nederland. 

Je hebt zoveel liefde gegeven. 
En je had nog zoveel liefde te geven. 






Zaterdag 4 november 2017 sloeg het noodlot toe.
Terwijl je genoot van de herfst in de vrije natuur, ging je achter een haas aan. Een auto kruiste je pad en in 1 seconde was je mooie leven voorbij. 

Je vrouwtje is ontroostbaar. 
En wij ook, iedereen die je heeft mogen kennen. Ook wij begrijpen niet waarom dit jou, allerliefste Bella, moest overkomen. 

Dag lieve Bella, rust zacht. 
We zullen je nooit vergeten, voor altijd in ons hart. 

woensdag 13 september 2017

Lucy (voorheen Kea)

"Ze heeft ons leven totaal op z'n kop gezet, maar we zijn supertrots op onze
Griekse Godin, met eyeliner om jaloers op te worden."



Na heel veel familieberaad, en... ik geef toe, gezeur van mij, zijn wij op zoek gegaan naar ons hondje. 
Ik wilde al zó lang een hond. 

Nog niet zo heel gemakkelijk, een hond zoeken.... Rashond, kruising er is zóveel keuze! Uiteindelijk viel mijn oog op Dog Rescue Greece en daar zag ik ze; Klelia en Kea. Liefde op het eerste gezicht, in de eerste instantie voornamelijk voor Klelia. Anita vertelde me, na mijn reactie op Klelia, dat zij samen met broertje Sammy al onder optie was. Voor Kea had zich nog niemand gemeld. Twee dagen later hebben man en kinderen de honden-uitzet gekocht, en konden wij op dinsdag 25 april kennismaken met Kea. Een heel klein, schuchter maar zeer nieuwsgierig hondje, met eyeliner om jaloers op te worden. Onze drie dochters voelden perfect aan dat het belangrijk was Kea naar hen te laten komen, in plaats van andersom. Allemaal waren we het erover eens dat Kea, inmiddels omgedoopt tot Lucy, ons nieuwe gezinslid zou worden.

Na 4 maanden kan ik niet anders zeggen dan dat de keuze voor Lucy ons leven totaal, maar positief, op z'n kop heeft gezet. Vooraf kan je je er als honden-leek, geen voorstelling van maken hoe het echt is een hondje te hebben dat ALLES nog moet leren, en bang is voor de gekste dingen. Ze blaft en gromt heel intens naar alles wat ze eng vindt, voornamelijk mensen. Maar zeg nou zelf; kan ik haar dat kwalijk nemen met haar verleden? Haar reactie is vluchten, in plaats van uitvallen. Haar vluchtgedrag blokkeren we door haar aan de lijn te houden als er bezoek is en samen, van "veilige" afstand, eerst te kijken. Dit werkt goed maar we zijn er nog lang niet.

Helaas stuit dat in de omgeving soms op onbegrip. "Ik snap niet dat je zo'n hond wil", "Ik was er nooit aan begonnen", "Zou je dat nu wel doen met kinderen in huis, je weet maar nooit hoe zo'n beest getekend is".
Wij antwoorden altijd volmondig JA! 
Onze bezoekers hebben meestal ook niet in de gaten dat hun eigen gedrag en gemoedstoestand voor een groot deel de oorzaak zijn van Lucy haar gedrag. 
Snap ik ook wel, want ze maakt enorm veel kabaal maar heeft zo'n klein hartje! 

Ik betrap me er zelf ook op Lucy soms strontvervelend te vinden, maar bedenk me dan dat het een drukke, stressvolle ochtend was op m'n werk. Mijn gemoedstoestand heeft zoveel effect op haar gedrag! Diep ademhalen, ontspannen en dán pas met Lucy bezig zijn. Scheelt zoveel irritatie waar Lucy uiteindelijk niks aan kan doen...


Onlangs vierden we de verjaardag (tuinfeest) van onze dochter. Het eerste feestje thuis sinds de komst van Lucy. Slik.... 30 mensen over de vloer en een hond die bang is voor mensen. HELP! 
Ik heb onze trainer, Liselotte Meijer van Ecy-Dog gebeld voor advies. We hebben in overleg Lucy lekker los laten lopen, dus niet in de bench of aan de lijn. De bench achterin de tuin gezet, in plaats van in de woonkamer zodat ze een rustiger plekje op kon zoeken. De tuin van de buren was voor haar toegankelijk, voor als het haar echt teveel zou worden. 
Het werkte perfect! Ze werd zo overspoeld door zoveel mensen dat ze eigenlijk niet anders kon dan eraan toegeven. Ze heeft geblaft, maar korter en minder intens dan ze eerder deed. Zelfs mijn broer kon haar, zittend op de grond, voertjes geven zodat ze steeds, uit eigen wil, dichterbij kwam. Uiteindelijk stond ze midden in de tuin en blafte af en toe, maar nu met haar staart ontspannen, in plaats van tegen de buik geplakt. Een hele grote stap voor onze Griekse godin. Elke stap in de goede richting is er 1, hoe klein ook. Elke dag leert ze (en wij ook) wel weer iets. We zijn super trots op haar!

Marieke Slaghuis 








Genoten van dit verhaal? Er wachten nog heel veel hondjes op hun baasje-voor-het-leven. Klik HIER