vrijdag 21 augustus 2026

🐾 Pebbels – de hond van de vuurtoren van Marken ❤️


Op een van de mooiste plekjes van Nederland woont een wel heel bijzondere hond: 

🐶 Pebbels 🐶✨


Pebbels is een door Dog Rescue Greece geredde hond uit Athene.

Haar thuis? De vuurtoren van Marken! En alsof dat nog niet bijzonder genoeg is, heeft Pebbels daar haar eigen strand, haar eigen mini-vuurtoren en een leven waar menig hond/baasje van droomt. 🌊🏡🌅

Maar Pebbels heeft ook haar eigen verhaal. Kort na haar aankomst in Nederland bleek dat Pebbels de oogziekte Pannus/Keratitis heeft, een oogziekte waarbij haar ogen extra gevoelig zijn voor UV-licht. Daarom draagt ze overdag een bril ter bescherming. 🕶️🐾

En het mooiste? Pebbels vindt die bril inmiddels heel gewoon. Ze is er zo aan gewend dat ze hem zonder problemen ophoudt. Sterker nog... de bril hoort gewoon bij haar! ❤️

Afgelopen week kreeg Pebbels nóg een bijzondere rol. Ze mocht meespelen in een reclame van Koopmans, die werd opgenomen bij de vuurtoren van Marken. 🎬🐶
We zijn ontzettend benieuwd naar het eindresultaat!

Van een hond met een eigen strand tot een heuse filmster... Pebbels is zonder twijfel een bijzondere hond met een prachtig verhaal. ❤️

Wilt u Pebbels volgen? Dit is haar Facebookpagina; 
https://www.facebook.com/share/1DYKsJNVrU/
 






maandag 17 augustus 2026

Bonnie - de senior hond die een kans kreeg

Waarom een senior hond adopteren?

Het verhaal van Bonnie 


❤️



Ruim twee maanden geleden kwam Bonnie bij ons wonen.

Een lieve, prachtige senior dame die maar liefst 7 jaar van haar leven in een shelter in Griekenland had doorgebracht.


Ik had Bonnie nooit in het echt ontmoet. Ik zag haar voor het eerst op een foto op de website van Dog Rescue Greece. Alleen een plaatje op een scherm… en toch raakte ze me.

Er was iets aan haar waardoor ik bleef kijken.


Ik wist op dat moment nog niet precies hoe haar leven eruit had gezien en wat ons allemaal te wachten stond. 

Maar één ding wist ik wel: na zeven jaar in een shelter wilde ik haar graag een mooie oude dag geven.


Een plek waar ze eindelijk gewoon hond mocht zijn. Waar ze liefde, rust, veiligheid en aandacht zou krijgen. Ik wilde haar haar pensioen geven.


Maar wat ik toen nog niet wist, was hoeveel zij óns zou geven. ❤️


Een lichaam dat haar verleden vertelde


Toen Bonnie bij ons kwam, had ze vrijwel geen conditie en nauwelijks spieropbouw. 

Haar lichaam had jarenlang niet de beweging en aandacht gekregen die het nodig had.

Soms zakte ze zelfs door haar achterpoten.



We zijn daarom eerst met haar naar onze dierenarts gegaan. We wilden goed weten hoe we haar konden helpen en vooral: hoe we dit op een verantwoorde manier konden aanpakken.

Onze dierenarts gaf aan dat Bonnie goed op gewicht was, maar dat een klein beetje gewichtsverlies haar gewrichten nog wat minder zou belasten.


We zijn begonnen met goede seniorenvoeding en verschillende supplementen. Maar misschien nog belangrijker: we begonnen met bewegen.


Heel rustig, stapje voor stapje. Geen grote wandelingen en geen verwachtingen. Gewoon kijken naar Bonnie, luisteren naar haar lichaam en haar steeds een klein beetje meer vertrouwen geven in wat ze weer kon.


Van kleine blokjes om naar uren genieten. In het begin waren het kleine wandelingen, meerdere keren per dag. Maar inmiddels…


Wat een verschil. 🥹❤️



Elke ochtend gaan Bonnie en ik naar het veld. 
Een half uur tot een uur zijn we samen bezig. We spelen, doen oefeningen en bouwen op een rustige manier verder aan haar conditie en spierkracht.

En ’s avonds gaan we opnieuw naar het veld.

Daar kan ze inmiddels anderhalf tot twee uur heerlijk genieten met haar hondenvriendjes.

Ze rent, speelt, springt, snuffelt en geniet! 


En het mooiste van alles? 
Ze staat inmiddels te trappelen bij de deur zodra ze doorheeft dat het ‘veld-tijd’ is.  😂❤️ 

Wie had dat gedacht toen ze hier kwam?


Bonnie heeft niet alleen een thuis gevonden. Bonnie heeft inmiddels een hele groep hondenvriendjes om zich heen. En het bijzondere is dat niet alleen de honden blij zijn als Bonnie het veld op komt.

Ook hun baasjes zijn altijd blij om haar te zien. 🥰


Ze wordt enthousiast begroet en het is prachtig om te zien hoe vanzelfsprekend ze inmiddels onderdeel is geworden van de groep.

Bonnie hoort erbij, ze heeft haar plekje gevonden.




En regelmatig krijgen we van andere hondeneigenaren complimenten over haar. “Wat is ze toch enorm lief.” Dat horen we vaak. En iedere keer denk ik: ja… dat is ze.

Bonnie is zachtaardig, sociaal en ontzettend lief. Een hond die misschien al wat ouder is, maar nog zoveel liefde te geven heeft.


Misschien is dit wel de grootste misvatting over senior honden


Veel mensen dromen bij adoptie van een jonge hond, een puppy.

Een hond die nog een heel leven voor zich heeft. En natuurlijk… dat is prachtig.


Maar ergens onderweg zijn we misschien vergeten hoe bijzonder het is om juist een hond te kiezen die al wat ouder is. Een hond die misschien niet meer de jaren voor zich heeft die een jonge hond heeft. Maar wel jaren die ongelooflijk waardevol kunnen zijn.


Een senior hond vraagt misschien om wat meer geduld. Misschien wat extra aandacht voor gewrichten, voeding of conditie.

Misschien gaat alles wat rustiger. Maar wat je ervoor terugkrijgt…

Dat is moeilijk in woorden uit te leggen.


Je geeft geen oude hond een laatste kans, je geeft een senior geen “laatste kans”.


Je geeft hem of haar de kans om te ontdekken hoe het voelt om geliefd te zijn.


Om een eigen mand te hebben, om iedere ochtend wakker te worden in een veilige omgeving.

Om een naam te horen die met liefde wordt uitgesproken, om te weten dat er iemand is die blijft.

Iemand die niet opgeeft. Iemand die zegt: “Jij mag hier oud worden.” ❤️


En misschien is dat juist wat een senior hond zo bijzonder maakt. Ze weten misschien niet precies wat er allemaal in hun verleden is gebeurd. Maar ze lijken soms des te beter te begrijpen wat liefde betekent.



Kijk naar Bonnie. 

Bonnie kwam bij ons na zeven jaar shelterleven.

Zonder conditie, zonder sterke spieren.

Een lichaam dat haar verleden met zich meedroeg.


En kijk haar nu.

Een vrolijke senior die staat te springen voor haar veldmoment.

Een hond die rent en speelt met haar vriendjes.

Een hond die wordt begroet zodra ze het veld op komt.

Een hond die complimenten krijgt omdat ze zo ontzettend lief is. 
Een hond die geniet.


Bonnie is niet bezig met haar leeftijd, Bonnie is bezig met vandaag.


Met haar wandelingen, met haar vriendjes, met spelen, met snuffelen, met aandacht krijgen.


Met gewoon… Bonnie zijn. ❤️


Misschien wacht er ergens ook zo’n Bonnie op jou


Er zijn zoveel senior honden die wachten.

Honden die misschien minder snel worden gezien.

Omdat ze ouder zijn.

Omdat ze geen puppy meer zijn.

Omdat mensen denken dat ze “te weinig tijd” hebben.



Maar misschien moeten we het eens anders bekijken.

Niet hoeveel jaren je samen krijgt.

Maar hoeveel liefde je in die jaren kunt stoppen.

Want misschien is twee, drie of vijf jaar samen wel ontzettend veel waard.

Misschien zijn het precies die jaren waarin een hond voor het eerst in zijn leven ontdekt wat een thuis is.


En misschien wordt jouw huis wel de plek waar een senior hond eindelijk kan zeggen: “Hier hoor ik.”


Bonnie kwam bij ons om haar pensioen te krijgen.

Maar inmiddels voelt het alsof wij het grootste cadeau hebben gekregen.

Een lieve senior dame die ons iedere dag opnieuw laat zien dat leeftijd geen einde is.


Het is een nieuw hoofdstuk.

En soms…is dat hoofdstuk het mooiste van alles. ❤️🐾


Geef een senior hond een kans


Niet omdat hij of zij oud is.

Maar juist omdat er nog zoveel liefde, plezier en mooie momenten te beleven zijn.

Want achter iedere senior hond zit een verhaal.

Een leven, een karakter, een hart dat nog steeds wil liefhebben en geliefd wil worden.


En misschien wacht er ergens wel een Bonnie op jou.

Een hond die niet vraagt om een perfect leven.

Alleen om een thuis, een zachte mand, een veilige plek, een beetje geduld.


En vooral… iemand die zegt: “Jij mag hier oud worden.” ❤️

Want iedere hond verdient een plek waar hij of zij geliefd oud mag worden. 🐾❤️


Kim

 


 

maandag 10 augustus 2026

Bibi - een meisje met een rugzak vol verdriet, op weg naar geluk 🍀

In januari 2026 ging ik naar Griekenland. 
Daar kwam ik in een shelter waar ontzettend veel honden wachten... wachten op iemand die ze ziet, die ze een kans geeft en die ze een fijn, liefdevol thuis wil geven. 
En toen zag ik Bibi...

Bibi was een meisje van ongeveer 6,5 jaar oud. Ze was niet de jongste hond in de shelter en aan haar lichaam kon je duidelijk zien dat ze al een heel leven achter zich had. 
Een leven waarvan je aan alles kon voelen dat het geen fijn leven was geweest. 
Maar ondanks haar verleden was er iets wat mij meteen raakte. 

Bibi snakte naar aandacht, naar iedere warme, zachte hand die haar even wilde aaien. 
Alsof ze wilde zeggen: "Mag ik alsjeblieft ook weten hoe het voelt om geliefd te zijn?"
 

 
Er werd overleg gepleegd met de verzorgsters in de shelter. Was Bibi, ondanks alles wat ze had meegemaakt, geschikt om in een gezin te leven? 
Het antwoord was "ja". 

Dus begon ik foto's van haar te maken. Foto's om Bibi te promoten. Om haar verhaal te vertellen. Om ervoor te zorgen dat iemand haar zou zien. 
En toen gebeurde er iets moois.
Een ontzettend lief gastgezin in Nederland zag Bibi en wilde haar opvangen. Ze wilden haar een veilige plek geven totdat haar eigen gouden mandje gevonden zou worden.
Bibi mocht naar Nederland komen.

Maar eenmaal hier werd pas echt duidelijk hoeveel verdriet en angst ze met zich meedroeg...

We kunnen inmiddels wel zeggen dat Bibi zwaar mishandeld moet zijn geweest. 
Gebruikt als jacht- en fokhond, waarbij haar leven waarschijnlijk vooral heeft bestaan uit moeten presteren en overleven. 

Voor Bibi betekende een wandeling niet: lekker naar buiten. Een wandeling betekende: jagen. Waardoor ze zich gedroeg alsof ze ieder moment een pak slaag kon verwachten als ze niet deed wat er van haar verlangd werd. 
Zodra ze naar buiten stapte begon het. 
Joelen, trekken, blaffen, volledig gefocust op alles wat ze zag en rook. Het was hartverscheurend om te zien. Maar het gastgezin gaf niet op, integendeel. 
Ze zetten alles op alles om Bibi te helpen. Met eindeloos veel geduld, liefde en kleine stapjes probeerden ze haar te laten ontdekken dat het leven anders kon zijn. 


Na ongeveer twee maanden bij het gastgezin te zijn geweest, heb ik Bibi een weekje bij mij in huis gehad. We wilden kijken hoe ze zou reageren op een kat en hoe ze om zou gaan met jonge kinderen. 
Al snel bleek dat een kat voor Bibi nog te veel losmaakte uit haar verleden. Ze bleef onrustig en kon moeilijk ontspannen wanneer de kat in dezelfde ruimte was. 
Maar zodra de kat uit de kamer was... kwam er rust. 
En toen ontdekten we iets prachtigs; de bank. Dat werd haar favoriete plekje ❤️
Alsof ze eindelijk ontdekte dat je ook gewoon ergens lekker mag liggen. Dat je niets hoeft. Dat niemand iets van je vraagt. 
En met de kinderen? Daar was ze ontzettend lief en rustig mee. 
Buiten was het een ander verhaal. Ook bij mij liet ze haar extreme jachtgedrag zien. Joelen, trekken, blaffen... haar verleden liep letterlijk met haar mee aan de lijn. 
En toen besloot ik iets anders te proberen: clickertraining. 
Ik zei: "Bibi". En meteen daarna hoorde ze de klik van de clicker.
Ze kwam bij me en kreeg iets lekkers. 
Nog een keer.
"Bibi"
Klik.
Beloning.
En langzaam begon er iets te veranderen. We creëerden kleine momentjes van rust. 
Rust die Bibi waarschijnlijk nog nooit eerder had ervaren tijdens een wandeling.
Ze leerde dat haar naam iets positiefs betekende. Dat luisteren geen straf opleverde. 
Dat een mens niet altijd iets slechts van haar wilde. 
Toen Bibi weer terugging naar haar vaste gastgezin, gingen zij hier vol liefde mee verder.
En tot onze verbazing ging het steeds beter. 
Niet ineens, niet met grote sprongen. Maar met klein stapjes.
Een rustig momentje hier, een iets betere wandeling daar. 
Een beetje meer vertrouwen en een beetje minder angst. 


Bibi was er klaar voor. Klaar om vanuit haar gastgezin door te groeien naar haar eigen huisje. 
Een plek waar ze verder mocht leren, verder mocht groeien, en vooral... eindelijk gewoon Bibi mocht zijn. 

Maar de reacties bleven uit. 
Week na week, maand na maand.
Maar we gaven niet op; we wisten dat er ergens iemand moest zijn voor Bibi.
En ook haar gastgezin gaf niet op. 
Ze bleven oefenen, bleven geduldig. Bleven haar begeleiden, ook op de dagen waarop het moeilijk was. 

Want Bibi was het waard. 
 
En toen... kwam er eindelijk een reactie. Een mevrouw die precies leek te passen bij Bibi en te weten wat Bibi nodig had. Iemand die haar niet zag als "een hond met problemen". Maar als Bibi.
Een hond met een verleden, een hond met een rugzak, een hond die misschien wat extra begeleiding nodig heeft. Maar bovenal: een hond die liefde verdient. 

En nu is zover: Bibi is thuis 🏡
Wat zijn we dankbaar. 
Dankbaar dat Bibi de kans kreeg om vanuit Griekenland naar Nederland te komen. 
Dankbaar voor haar fantastische gastgezin, dat nooit heeft opgegeven. Ook niet wanneer de vooruitgang soms maar heel klein leek.
Dankbaar dat er mensen bestaan die niet alleen kijken naar leeftijd, verleden of rugzak.
Mensen die naar een hond kijken en denken: "Jij verdient ook een leven vol liefde." 

Bibi is inmiddels ongeveer zeven jaar oud. 
Ze heeft een naar verleden, dat kunnen we helaas nooit meer veranderen. 
We kunnen de angst die ze heeft gekend niet uitwissen. 
Maar we kunnen haar vanaf nu wel iets anders geven. Veiligheid, liefde, geduld, rust, een zachte mand, een warme bank. En een mens die haar neemt zoals ze is.

En misschien is dat wel het mooiste einde van haar verhaal. 
Of eigenlijk... het mooiste begin. 
Want Bibi heeft lang genoeg moeten overleven. Nu mag ze eindelijk gaan leven. 
En als er één iemand is die het meest dankbaar zal zijn voor deze kans... dan is het dat lieve meisje zelf. 

Lieve Bibi, jouw rugzak wordt nu steeds een beetje lichter, je mag genieten van het leven. 
Je bent thuis 🏡 🍀
Het ga je goed meisje ❤️

Kim

De vele video's die van Bibi zijn gemaakt staan op ons [YouTube kanaal]