Dagboek van De Zoektocht naar Luna

LUNA IS TERUG!

Woensdag 25 februari:

's Middags komt het verlossende telefoontje: Luna is in de armen van Madelon gelopen!
Deze 11-jarige jongedame heeft zo goed gehandeld!
Ze is op de dijk gaan zitten toen Luna vanuit de uiterwaarden op haar af kwam.
Toen Luna van haar weg wilde lopen omdat ze in angstmodus zat, is Madelon haar zachtjes gaan roepen bij haar koosnaampje. Luna keek om, herkende Madelon en vloog piepend en jankend in haar armen!

Een mooier Happy End is niet mogelijk!

Hoe het allemaal precies gegaan is?
Dat gaan we nog uitgebreid vertellen in onze nieuwsbrief.
(www.dogrescuegreecenieuwsbrief.nl)
En.... daarvoor vragen we (nogmaals) om uw medewerking.

Iedereen heeft de zoektocht naar Luna op zijn of haar eigen manier beleefd. Lijkt het u leuk om met z'n allen een verhaal te schrijven? Om te vertellen wat u allemaal heeft meegemaakt? Al die dagen van zoeken, flyeren, het lopen door de uiterwaarden van de IJssel, alle avonturen die door iedereen beleefd zijn.... Stuur ze aan ons op! Foto's ook! We zullen er een zo compleet mogelijk geheel van maken. Zodat we later nog eens terug kunnen kijken en blijven nagenieten van de gelukkige afloop.

Het mailadres is:
anita.dogrescuegreece@gmail.com

(sluitingsdatum inzending verhalen: zaterdag 28 februari 23.00 uur)

Kom maar Luna, ik ben het; Madelon

(foto-collage gemaakt door Angelique van Waar is onze Angel) 

Aan iedereen die, op welke manier dan ook, een bijdrage heeft geleverd aan het terug vinden en veilig stellen van Luna zeggen we: Heel, heel hartelijk dank!

Op deze pagina: Updates van de Zoektocht naar Luna in Zwolle 

(in chronologische volgorde van onder naar boven, laatste updates bovenaan)

Dinsdag 24 februari:
Als we 's middags een zichtmelding krijgen, is iedereen direct paraat. Het artikel in
"De Stentor" is gelezen door veel mensen en, mede door het intensieve flyeren, is nu bijna iedereen in de omgeving op de hoogte van de vermissing van Luna. Hierdoor komt de melding, via Amivedi, zeer snel bij ons binnen en deze lijkt bovendien zeer betrouwbaar.
We krijgen toch echt weer goede hoop. Als we met enkele mensen rustig en voorzichtig ter plekke komen, zien we helaas geen Luna. Als het Luna was, heeft ze zich waarschijnlijk alweer ergens verstopt.
Het spoed-zoekteam wat afgelopen zondag is samengesteld na de oproep op de Facebook-pagina van "Waar is onze Angel" bestaat uit kanjers! Mensen met een groot hart voor dieren, die heel hard hun best doen om Luna te vinden en veilig te stellen. Echte toppers! Er wordt zeer goed samengewerkt en iedereen zet zijn beste beentje voor.
Luna meisje, we laten je niet in de steek en geven niet op!

Maandag 23 februari:
Er is de hele dag door heel veel mensen gezocht en geflyerd. Echt fantastisch hoe iedereen zich inzet voor Luna! Zolang we in onzekerheid verkeren over Luna blijven we ons best doen. Om te proberen er achter te komen wat er nu precies gebeurd is en waar ze zou kunnen zijn. Hoe betrouwbaar zijn de meldingen? We kunnen bijna niet geloven dat Luna een zwempartij in de koude en snelstromende IJssel heeft overleefd. Maar blijven hopen en zoeken.


Zondag 22 februari: het vervolg....
's middags rond 14.00 uur komt er een melding binnen dat Luna gezien is. Er wordt gemeld dat ze rondloopt in de uiterwaarden van de IJssel. Kort daarna komt er een tweede melding waarbij gezegd wordt dat ze in paniek de IJssel in gerend is. Er gaan meteen mensen naar toe. De Dierenambulance adviseert ons de Brandweer te bellen zodat ze met een boot vanaf het water de wallenkanten kunnen afzoeken. Dat doen we en de brandweer arriveert, helaas zonder boot. Ze lopen alleen rond in de weilanden aan de overkant en vertrekken even later weer. Omdat ze geen hond kunnen ontdekken....
We proberen met man en macht ergens een boot vandaan te halen. Maar het zit werkelijk aan alle kanten tegen. In de jachthaven zit iemand die een boot heeft maar die mag niet uitvaren omdat hij gedronken heeft. Bovendien is het weer te slecht en de stroming veel te sterk...
De Reddingsbrigade Zwolle heeft nergens een telefoonnummer vermeld staan....
Het is zondagmiddag en heel veel instanties, clubs, verenigingen zijn niet bereikbaar...
Het is om dol van te worden! Nogmaals gebeld met de Brandweer. (ander nummer gekregen via een andere kazerne) Zij gaan de commandant bellen om te vragen of ze hiervoor uit mogen rukken.
Het antwoord is zwaar teleurstellend: Nee.
Dierenambulances in de omgeving worden gebeld. "Sorry, we kunnen niet helpen en we hebben ook geen boot."
In de tussentijd plaatsen de mensen van Waar is onze Angel een noodoproep. Hier komen tientallen mensen op af. Maar de oever van de IJssel is niet overal bereikbaar. En het wordt langzaam donker....
En nog kouder....
Tot laat in de avond is door tientallen vrijwilligers gezocht. Helaas, tot ons grote verdriet, zonder resultaat. De zoektocht gaat door. We verkeren nog steeds in grote onzekerheid.



Zondag 22 februari: 's nachts komt er een anonieme sms binnen over een gevonden aangereden en overleden hond. Dat maakt ons erg ongerust. De melder reageert niet wanneer wij om meer informatie vragen.
Na enig onderzoek komen we uiteindelijk terecht bij de dierenkliniek waar de hond naartoe is gebracht. We vernemen dat dit niet Luna is.
Wij zijn opgelucht. Maar in gedachten wel even bij het baasje van dit hondje, omdat dit voor hen dagen van veel verdriet zijn.

Zaterdag 21 februari: De hele dag wordt gezocht. Met name het buitengebied bij de IJssel wordt uitgekamd. Heel veel flyers worden uitgedeeld en veel mensen worden aangesproken.
Omdat Luna erg angstig is, kunnen we ons niet voorstellen dat ze de stad in loopt. Ze zal zich eerder verschuilen in een stal of iets dergelijks.

Vrijdag 20 februari: We krijgen twee zichtmeldingen, waarvan er in ieder geval 1 niet correct blijkt te zijn geweest. Later blijkt dat dit een andere hond was. Het regent de hele dag. Flyers worden achtergelaten op een groot aantal plekken en heel veel mensen worden op de hoogte gebracht.
Ook worden diverse kranten en RTV Oost geïnformeerd en gevraagd dit onder de aandacht van hun lezers en kijkers te brengen.

Donderdag 19 februari: twee speurhonden ontdekken een duidelijk spoor. De omgeving wordt uitgekamd maar.... geen Luna.
Ook sturen we heel veel emails met de flyers naar bedrijven, sportverenigingen etc. in de buurt.

Woensdag 18 februari 's middags: Luna loopt weg.
Ze wordt nog gezien bij de sportvelden Jo van Marle, Landsheerlaan, Zwolle.
Het zoekteam Overijssel van Waar is onze Angel komt in actie.
Publicaties op Facebook zorgen voor een groot aantal delingen. Uit de statistieken blijkt dat binnen no-time tienduizenden mensen op de hoogte zijn van de vermissing van Luna.

Bommel (Daantje)

Weet u het nog? Onze kleine eigenwijze deugniet Daantje, nu Bommel, die maar liefst twee keer wegliep en zelf, als een echte Heer van Stand, zijn eigen huis leek uit te kiezen?

Daantje heet nu dus Bommel en leeft als God in.... Duitsland, samen met negen andere hondenvrienden. Maar Chico, de zwarte hond op de foto's, is echt zijn maatje. Dat bleek al toen Bommel voor de tweede keer binnen kwam stappen in het gezellige huis in de bossen rond Wesel. Chico nam hem direct onder zijn hoede, maar als Bommel al te ondeugend werd, dan kreeg hij het ook te horen van Chico.

Chico komt oorspronkelijk uit Polen, zodat we best wel kunnen spreken van internationale samenwerking;
Griekse Bommel, overgevlogen naar Nederland, woont nu samen met (onder andere) Chico uit Polen, in Duitsland....

Wat maar weer bewijst:

Honden spreken elkaars taal wel,
grenzen worden gemaakt door mensen.

De zoektocht naar Fea

De zoektocht naar Fea

Woensdagmiddag 8 oktober kregen we zo'n telefoontje waarvan je elke keer weer hoopt dat je 'm nooit meer krijgt; "Fea is weggelopen". 

Dan komen direct de draaiboeken weer uit de kast en "de lijnen gaan weer open".... 

Fea was ongeveer twee weken daarvoor geadopteerd en de baasjes waren al goed bezig geweest door haar direct overal aan te melden als vermist, flyers af te drukken en de hele buurt te mobiliseren. Van afstand probeerden wij het "zoekteam in het veld" zo goed mogelijk te ondersteunen door het bericht onder de aandacht van zoveel mogelijk mensen te brengen via Social Media. En het liep als een trein! Het bericht werd massaal gedeeld, niet alleen op onze eigen Facebook-pagina maar ook via de pagina van "Waar is onze Angel". 
Er werd ge-facebooked, getwitterd, ge-appt, gebeld en mensen in de buurt boden hun hulp aan en liepen samen in het donker en in de regen te zoeken naar Fea. En toen, ver na middernacht, kwam ineens het verlossende bericht: Fea is weer thuis!!! 

Lees hier het spannende verslag van Thijs en Judith, de baasjes van Fea: 

Woensdag is mijn 'papa' dag en aangezien onze 3 jongens inmiddels op school zitten, heb ik daarnaast ook lekker veel tijd voor Fea. Na wat huishoudelijke taken verricht te hebben ben ik rond 11.00 met Fea gaan fietsen. Dit heb ik afgelopen dagen voorzichtig met haar opgebouwd omdat ze duidelijk haar energie niet kwijt kan met lopen aan de lijn. Ze vindt het dan ook erg leuk en rent en springt altijd vrolijk mee.

Vlakbij huis, rond 12.00 uur, nam ze ineens een paaltje aan de andere kant, waardoor de lijn bleef hangen en de cassette van de langlooplijn uit mijn handen schoot. Hierdoor schoot deze achter Fea aan waardoor zij 'op hol sloeg'. Ik zette direct de achtervolging in maar kon haar nooit bijhouden. Een voorbijgangster wees me de weg maar kon me niet vertellen of ze de Oosthoutlaan wel of niet was overgestoken.
 Aan de overkant van de weg is een woonwijk met een groot hondenpark. Hier lopen we dagelijks 2 a 3 keer en ze voelt zich daar prettig. Dit is te merken doordat ze op weg erheen vaak nog erg op haar hoede is, maar zodra ze in het het park is,  gaat haar staart omhoog, oortjes uit haar nek en verandert haar loopje in ontspannen. Dus daar zocht ik  het eerst. Rond 13.00 uur was mijn vrouw uit haar werk gekomen om te helpen. Ze maakte flyers en gaf Fea bij zoveel mogelijk instanties als vermist op. Onze kinderen werden door vrienden opgevangen die uiteindelijk met diverse andere mensen uit de buurt zijn gaan helpen zoeken. Mijn vrouw en ik kamden het hondenpark uit en dit is later nog 7 (!) keer gebeurd door mij of andere mensen.

Ik denk dat ik rond 15.00 uur Arnolda op de hoogte bracht. Daarna droge kleren aangedaan en verder zoeken. Na toch maar even snel gegeten te hebben, besloot ik nog 1x met zaklamp meter voor meter het park te doorzoeken, en kwam tot de conclusie dat het echt een groot park is! Rond 20.00 uur zou mijn vrouw daar heen komen en had ik nog een laatste rij bosjes te  doorzoeken. Hierbij liep Fea blijkbaar voor me uit want ineens zag mijn vrouw Fea op zich af komen, maar Fea schrok waarschijnlijk van een voorbij rijdende motor, en was niet meer te zien. Inmiddels liepen we met 7 mensen weer te zoeken. We zagen haar nog 2 keer maar telkens verdween ze weer.  Op een gegeven moment bleek dat Fea zich op mysterieuze wijze van haar halsband met riem had ontdaan. Deze vond ik terug nadat we haar hadden zien lopen. Haar halsband heeft een dubbele klikbeveiliging en deze waren ontgrendeld maar niet kapot(???) Totdat we haar zagen lopen was onze grootste angst dat ze ergens in een afgelegen bosje vast zat aan haar riem. Rond 21.30 uur besloten we rust te creëren, iedereen weg te sturen en met ons tweeën door te zoeken. We zagen haar niet meer en de oppas moest weg dus we gingen rond 22.15 uur naar huis. Om 23.00 uur ging ik alleen terug. Tot middernacht zonder licht rondgelopen met voer en ander lekkers maar.... niks, geen Fea. Rond 00.15 uur belde Willem dat hij en Corrie rond 02.00 hier zouden zijn, ik zei dat ik nog 1 rondje zou lopen en dan even een uurtje ging slapen om op tijd weer daar te zijn. Dat rondje leverde niks op en ik liep richting uitgang. 

Ik scheen nog 1 keer terug met de zaklamp en zag 2 oogjes oplichten in het hoge gras, FEA! 
Ik liep op haar af en hoe dichterbij ik kwam hoe harder ze kwispelde! Toen ik bij haar was, rolde ze op haar rug en kon ik haar halsband weer om doen. Ze was nat en verkleumd, maar duidelijk blij! Ik belde mijn vrouw dat ik Fea had en met haar naar huis kwam. Toen ze mijn vrouw zag, liep ze vrolijk kwispelend op haar af. Ze was duidelijk blij om thuis te zijn want ze kwam telkens knuffelen en dan weer spelen! Gelukkig kon ik Willem en Corrie afbellen voordat ze onderweg waren!

Wij stonden echt perplex van jullie toewijding! Geweldig wat jullie voor jullie honden over hebben! Wij willen jullie enorm bedanken voor de medewerking.

Thijs en Judith Wernecke 

Fea weer fijn thuis in haar eigen tuin, lekker spelen met een honden-vriendje

*****

Daantje, nu: Bommel

Daantje / Bommel - een Heer van stand

Zaterdag 12 juli 2014: 
Laat in de middag komt er een schokkend bericht: "Daantje is weggelopen". 
Vijf dagen na de terugkomst van Diva, die 65 dagen vermist is geweest in Eindhoven, is dat nieuws dat inslaat als een bom. Nog nauwelijks bijgekomen van de vorige zoektocht, is het moeilijk jezelf opnieuw op te laden en er weer vol voor te gaan. Maar het moet! En hup, daar gaan we weer! 

Tientallen mensen gaan op pad om naar Daantje te zoeken, we gaan weer flyers maken, bellen, emailen, hem aanmelden bij de officiële instanties in Duitsland (waar hij is weggelopen), Google Maps en mogelijke routes bekijken. We krijgen twee zichtmeldingen, waardoor we vermoeden dat Daantje in een bepaalde richting loopt. Later zal blijken dat de mensen van de zichtmeldingen Daantje verward moeten hebben met een andere hond. Want; op dat moment ligt Daantje heerlijk te slapen in een bed in een afgelegen huis in een bos in de buurt van Weeze in Nord Rhein Westfalen en krijgt kusjes op zijn mooie neusje van de zoon des huizes..... 

Zondag en maandag..... die dagen vliegt de tijd voorbij, terwijl we alles in het werk stellen om Daantje te vinden. Overdag en 's nachts wordt er gezocht en geroepen en geflyerd en gewanhoopt..... Als hij maar niet verdwaald is in de eindeloze maisvelden, als hij maar niet de Bundesstrasse overgestoken is, als hij maar niet..... 

Dinsdag 15 juli 2014: 
Met 200 flyers ga ik ook op pad en laat er diverse achter bij de plaatselijke middenstand in dorpjes in de omgeving. Wat zijn die Duitsers toch aardig en behulpzaam. 
Overal mag ik de flyer ophangen; bij winkels, cafe's, bakkerijen, cafetaria's, overal waar veel mensen komen, geef ik ze af, hang ze op en leeft men mee. 
Als ik onderweg stop om een flyer op te hangen, zie ik plotseling een groot aantal gemiste oproepen op mijn telefoon. Als ik terugbel, hoor ik nieuws wat ik nooit verwacht had te zullen horen die middag: "Daantje is gevonden!" Dat is natuurlijk het beste nieuws wat je kan krijgen! 
Snel bel ik de familie die Daantje gevonden heeft. De man vertelt dat hij eerder nog geen tijd had gehad om met Daantje naar de dierenarts te gaan, maar dat de dierenarts hem, tot zijn grote teleurstelling, enkele uren eerder had gezegd: "Ja, Daantje heeft een chip en hoort ergens thuis." 
Tot verdriet van het gezin, want ze vonden Daantje, die zij Bommel hadden gedoopt, "sooooo eine liebe, freundliche und frohliche Bube". Eigenlijk hadden ze stilletjes gehoopt dat Bommel nummer 10 zou worden van hun roedel. Onze Pretletter had zijn plaatsje al veroverd in de roedel en de harten van deze lieve mensen. 

En dus.... op weg naar Daantje.... 
Maar dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan. Want bij Google Maps hebben ze een vergissing gemaakt en het huisnummer gekoppeld aan een heel andere boerderij. En er is niemand. Geen enkel teken van leven, alles potdicht. 
In de hele wijde omgeving is niemand.... Alleen uitgestrekte weilanden, korenvelden, maisvelden, en een zwarte kat, die in het zonnetje ligt te genieten, en zich verwonderd afvraagt wat ik daar toch doe. 
Ook TomTom weet het niet meer. "Wo bist du?" Tja.... Wo bin ich doch? Aan het einde van de wereld, lijkt het wel. En het doet me even denken aan de zoektocht naar Diva in Eindhoven. Toen vroeg een man, tijdens het posten 's nachts: "Als jullie toevallig mijn kat voorbij zien komen?.... Ik ben 'm kwijt. Hij heet: TomTom. (.........) 

De enige levende zielen die ik na een half uur zoeken de weg kan vragen, vertellen me dat die donkere weg door het bos echt de goede weg is en dat ik daar niet te snel had moeten twijfelen en niet om had moeten keren..... 
Dus; opnieuw het bospad vol kuilen en modder opgereden. Die wasbeurt van de auto, de dag ervoor, is helemaal voor niets geweest....  
Maar, bij het uitrijden van het bos is daar plotseling een oud boerderijtje. Dat moet dan de plek zijn waar Daantje zou moeten zijn. De begroeting door een grote roedel honden is tot in de wijde omgeving te horen en .... wie komt daar tussen de andere honden aangelopen? Daantje!!! 
Hij gaat meteen achter het hekje zitten wachten. 
"Hallo! Heb je me eindelijk gevonden?" Ja jochie, we hebben elkaar gevonden.... 

Wie komt daar aangelopen?

Toevallig was ik degene die die middag in de buurt was en Daantje op mocht halen. Dat was een bijzondere belevenis en beschouw ik als een "cadeautje". 
Graag had ik het samen gedaan met alle mensen die meegezocht en meegeleefd hebben, om zo met elkaar de pret en het geluksgevoel te delen. Misschien kan iedereen door dit verslag toch een beetje meegenieten. 

Afscheid.... Dag Bommel, het ga je goed! 

Daantje werd gelukkig al snel gevonden en door een doortastende dierenliefhebster van de berm van de Bundesstrasse opgepakt en in de auto gezet. Hij heeft nauwelijks enige afstand te voet afgelegd, maar zijn tijdelijke, nieuwe Duitse naam eer aangedaan en zich steeds per auto laten vervoeren; Bommel; een heer van stand! "Als U begrijpt wat ik bedoel" ...... 

Geschreven door Anita, 16 juli 2014 

Met..... een vervolg op 18 augustus: 

Want...... Daantje loopt op 14 augustus voor de tweede keer weg! 

Gemeentewerkers hadden bij het gras maaien aan de andere kant van de tuin een gat in het hek gemaakt. En Daantje zag zijn kans schoon..... 
Alhoewel Daantje al vier weken geleden was geadopteerd, laten we hem natuurlijk niet vallen en zo kwam het dat er midden in de nacht en in de stromende regen opnieuw gezocht werd naar Daantje. 
Maar Daantje zijn tijdelijke andere naam was niet voor niets Bommel! Hij had zich opnieuw van de Bundesstrasse mee laten nemen en laten vervoeren naar een Tierheim in Goch! 
En..... dat is dichtbij het boerderijtje in het bos waar hij de eerste keer was opgevangen! 
Was Daantje eigenlijk op zoek naar de roedel waar hij het drie dagen zo naar zijn zin had gehad? 
De mensen daar hebben veel verdriet gehad dat hij niet bij hun kon blijven en na onderling overleg is besloten de kennelijk grote wens van Daantje in vervulling te laten gaan. Er was maar 1 telefoontje nodig; "komt Bommel naar ons terug???" Er werd gejubeld en gejuicht; Bommel komt, Bommel komt! 
En Bommel?..... Die kwam, zag en overwon! Hij liep naar binnen alsof hij nooit weg geweest was. De roedel nam hem direct op. "Hallo jongens, daar ben ik weer!", leek hij te zeggen. Met een dikke knuffel en poot op mijn arm nam hij afscheid. "Het is goed zo, ik ben thuis", leek hij te zeggen. En zo veranderde Daantje definitief in Bommel en is hij begonnen aan een lang en gelukkig leven op de plek die hij zelf heeft uitgekozen! 

******************************

Zeus; een wilde nacht in Nederland

De zoektocht naar Zeus

Het leek een gewone dinsdagavond te worden. Tot dat telefoontje van Arnolda binnenkwam.

"Zucht. Zeus is weggelopen."

Oh nee toch! 

Zeus was pas een week bij een van onze gastgezinnen en was tijdens een wandeling niet teruggekomen toen hij geroepen werd. Ondanks onze waarschuwingen de pleeghond aan de lijn te houden, had men hem toch los laten lopen, met alle gevolgen vandien.

En dus stonden we direct op scherp, hulptroepen sprongen in de auto en de thuisblijvers haalden de draaiboeken van de zoektocht naar Boulouka uit de kast.

Daar gingen we weer! Tikke tikke tik op de computers..... Twitter, Facebook, emails, Google maps, alles werd weer gebruikt. Amivedi, de dierenambulance, dierenartsen, restaurants in de buurt, campings, alles wat we nog konden bereiken op dat late tijdstip werd gebeld en ge-emailed. Eén camping viel af..... Een naturistencamping welke alleen per veerboot bereikbaar is. Deed me even denken aan die prachtige Griekse serie van jaren geleden; Who pays the ferryman? Hoe toepasselijk voor een Griekse hond, die dan ook nog eens Zeus heet....

Dat die uitdrukking een andere, nare betekenis heeft, daar wilde ik even niet aan denken. Want natuurlijk maakten we ons direct ook grote zorgen over het drukke verkeer waar Zeus mogelijk in terecht zou kunnen komen. Of andere grote gevaren die op de loer konden liggen voor zo een Griekse lobbes die nog maar een week in Nederland was.

Naarmate de uren verstreken werden steeds meer mensen betrokken bij het bericht van de vermissing. Via een boostbericht op Facebook werden zo'n 4600 mensen bereikt die in de buurt wonen. Via Twitter werd de vermissing zelfs geretweet door Chantal Janzen, Miss Montreal, Jan de Hoop en Patty Brard.  

Hierdoor was iedereen in de buurt op de hoogte en moest Zeus wel heel goed zijn in verstoppertje spelen om niet opgemerkt te worden. Zelfs de politie keek naar hem uit!

Rond 23.00 uur kwam het bericht dat Zeus mogelijk gespot was. Grote percelen met bossages werden uitgekamd en er leek enkele keren een reactie te komen van een hond. Zeus? Of toch een ander dier dat daar aan zijn nachtelijke ronde op zoek naar voedsel begonnen was? Het thuisfront hield de adem in. Oh, wat was de spanning groot! Wachten, wachten op het verlossende bericht.

Inmiddels was het natuurlijk ook aardedonker. Tja, dan  is verstoppertje spelen niet zo moeilijk!

En, als het Zeus al was, dan liet ie zich niet lokken door de meegebrachte pens en andere lekkernijen.

De geur van vrijheid vond ie waarschijnlijk toch wat lekkerder ruiken.

Net voor middernacht kwam het bericht: “we moeten het opgeven, we gaan naar huis”.

Wat een teleurstelling! Plannen voor de volgende dag konden we nog nauwelijks maken.  

Een vangkooi was in de tussentijd ook al geregeld, maar ja, dan moet je eerst een melding krijgen van waar de hond ongeveer zit en regelmatig terugkomt. Want als een hond eenmaal gaat lopen....... Dat hebben we in januari bij Boulouka wel gemerkt. Die heeft in vier weken tijd zo'n 250 kilometer afgelegd. Sjouw daar maar eens achteraan met je vangkooi!

De volgende ochtend ging  al vroeg de telefoon. Aarzelend nam ik 'm op. Wat zou ik te horen krijgen?

"Zeus stond vanochtend aan de poort"

…… Ik was er stil van. Dat geloof je toch niet? Die slimme Griek met zijn fantastische speurneus had zelf de lange weg terug naar huis gevonden! Waar hij nog maar een week woonde!

Zoals Arnolda ´s avonds laat al zei: Ach, laten we ons maar niet al te veel zorgen maken. Die Zeus vermaakt zich wel vannacht. Het is goed weer, hij denkt waarschijnlijk: laat mij even een spannende  nacht beleven in dit fraaie Hollandse land"

Maar…. na een nacht "de beest uitgehangen te hebben", weet ook Zeus nu:

Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens!

En die tweet van Patty Brard? Die kwam een dag te laat. Zodat 32409 volgers van Patty een tweet kregen met het verzoek uit te kijken naar Zeus, terwijl hij op dat moment al lekker op de bank lag bij te komen  van zijn nachtelijke avonturen.

Maakt niet uit, het is toch een Happy End geworden en we bedanken iedereen hartelijk voor alle hulp, in welke vorm dan ook.