Bibi - een meisje met een rugzak vol verdriet, op weg naar geluk 🍀

In januari 2026 ging ik naar Griekenland. 

Daar kwam ik in een shelter waar ontzettend veel honden wachten... wachten op iemand die ze ziet, die ze een kans geeft en die ze een fijn, liefdevol thuis wil geven. 

En toen zag ik Bibi...

Bibi was een meisje van ongeveer 6,5 jaar oud. Ze was niet de jongste hond in de shelter en aan haar lichaam kon je duidelijk zien dat ze al een heel leven achter zich had. 

Een leven waarvan je aan alles kon voelen dat het geen fijn leven was geweest. 
Maar ondanks haar verleden was er iets wat mij meteen raakte. 

Bibi snakte naar aandacht, naar iedere warme, zachte hand die haar even wilde aaien. 
Alsof ze wilde zeggen: "Mag ik alsjeblieft ook weten hoe het voelt om geliefd te zijn?"

 

 

Er werd overleg gepleegd met de verzorgsters in de shelter. Was Bibi, ondanks alles wat ze had meegemaakt, geschikt om in een gezin te leven? 
Het antwoord was "ja". 

Dus begon ik foto's van haar te maken. Foto's om Bibi te promoten. Om haar verhaal te vertellen. Om ervoor te zorgen dat iemand haar zou zien. 
En toen gebeurde er iets moois.
Een ontzettend lief gastgezin in Nederland zag Bibi en wilde haar opvangen. Ze wilden haar een veilige plek geven totdat haar eigen gouden mandje gevonden zou worden.
Bibi mocht naar Nederland komen.

Maar eenmaal hier werd pas echt duidelijk hoeveel verdriet en angst ze met zich meedroeg...

We kunnen inmiddels wel zeggen dat Bibi zwaar mishandeld moet zijn geweest. 

Gebruikt als jacht- en fokhond, waarbij haar leven waarschijnlijk vooral heeft bestaan uit moeten presteren en overleven. 

Voor Bibi betekende een wandeling niet: lekker naar buiten. Een wandeling betekende: jagen. Waardoor ze zich gedroeg alsof ze ieder moment een pak slaag kon verwachten als ze niet deed wat er van haar verlangd werd. 
Zodra ze naar buiten stapte begon het. 

Joelen, trekken, blaffen, volledig gefocust op alles wat ze zag en rook. Het was hartverscheurend om te zien. Maar het gastgezin gaf niet op, integendeel. 

Ze zetten alles op alles om Bibi te helpen. Met eindeloos veel geduld, liefde en kleine stapjes probeerden ze haar te laten ontdekken dat het leven anders kon zijn. 

Na ongeveer twee maanden bij het gastgezin te zijn geweest, heb ik Bibi een weekje bij mij in huis gehad. We wilden kijken hoe ze zou reageren op een kat en hoe ze om zou gaan met jonge kinderen. 

Al snel bleek dat een kat voor Bibi nog te veel losmaakte uit haar verleden. Ze bleef onrustig en kon moeilijk ontspannen wanneer de kat in dezelfde ruimte was. 

Maar zodra de kat uit de kamer was... kwam er rust. 

En toen ontdekten we iets prachtigs; de bank. Dat werd haar favoriete plekje ❤️

Alsof ze eindelijk ontdekte dat je ook gewoon ergens lekker mag liggen. Dat je niets hoeft. Dat niemand iets van je vraagt. 

En met de kinderen? Daar was ze ontzettend lief en rustig mee. 

Buiten was het een ander verhaal. Ook bij mij liet ze haar extreme jachtgedrag zien. Joelen, trekken, blaffen... haar verleden liep letterlijk met haar mee aan de lijn. 

En toen besloot ik iets anders te proberen: clickertraining. 

Ik zei: "Bibi". En meteen daarna hoorde ze de klik van de clicker.

Ze kwam bij me en kreeg iets lekkers. 

Nog een keer.

"Bibi"

Klik.

Beloning.

En langzaam begon er iets te veranderen. We creëerden kleine momentjes van rust. 

Rust die Bibi waarschijnlijk nog nooit eerder had ervaren tijdens een wandeling.

Ze leerde dat haar naam iets positiefs betekende. Dat luisteren geen straf opleverde. 

Dat een mens niet altijd iets slechts van haar wilde. 

Toen Bibi weer terugging naar haar vaste gastgezin, gingen zij hier vol liefde mee verder.

En tot onze verbazing ging het steeds beter. 

Niet ineens, niet met grote sprongen. Maar met klein stapjes.

Een rustig momentje hier, een iets betere wandeling daar. 

Een beetje meer vertrouwen en een beetje minder angst. 

Bibi was er klaar voor. Klaar om vanuit haar gastgezin door te groeien naar haar eigen huisje. 

Een plek waar ze verder mocht leren, verder mocht groeien, en vooral... eindelijk gewoon Bibi mocht zijn. 

Maar de reacties bleven uit. 

Week na week, maand na maand.

Maar we gaven niet op; we wisten dat er ergens iemand moest zijn voor Bibi.

En ook haar gastgezin gaf niet op. 

Ze bleven oefenen, bleven geduldig. Bleven haar begeleiden, ook op de dagen waarop het moeilijk was. 

Want Bibi was het waard. 

 

 

En toen... kwam er eindelijk een reactie. Een mevrouw die precies leek te passen bij Bibi en te weten wat Bibi nodig had. Iemand die haar niet zag als "een hond met problemen". Maar als Bibi.

Een hond met een verleden, een hond met een rugzak, een hond die misschien wat extra begeleiding nodig heeft. Maar bovenal: een hond die liefde verdient. 

En nu is zover: Bibi is thuis 🏡

Wat zijn we dankbaar. 

Dankbaar dat Bibi de kans kreeg om vanuit Griekenland naar Nederland te komen. 

Dankbaar voor haar fantastische gastgezin, dat nooit heeft opgegeven. Ook niet wanneer de vooruitgang soms maar heel klein leek.

Dankbaar dat er mensen bestaan die niet alleen kijken naar leeftijd, verleden of rugzak.

Mensen die naar een hond kijken en denken: "Jij verdient ook een leven vol liefde." 

Bibi is inmiddels ongeveer zeven jaar oud. 

Ze heeft een naar verleden, dat kunnen we helaas nooit meer veranderen. 

We kunnen de angst die ze heeft gekend niet uitwissen. 

Maar we kunnen haar vanaf nu wel iets anders geven. Veiligheid, liefde, geduld, rust, een zachte mand, een warme bank. En een mens die haar neemt zoals ze is.

En misschien is dat wel het mooiste einde van haar verhaal. 

Of eigenlijk... het mooiste begin. 

Want Bibi heeft lang genoeg moeten overleven. Nu mag ze eindelijk gaan leven. 

En als er één iemand is die het meest dankbaar zal zijn voor deze kans... dan is het dat lieve meisje zelf. 

Lieve Bibi, jouw rugzak wordt nu steeds een beetje lichter, je mag genieten van het leven. 

Je bent thuis 🏡 🍀

Het ga je goed meisje ❤️

Kim

De vele video's die van Bibi zijn gemaakt staan op ons [YouTube kanaal]