Kwinto

Vandaag, 1 jaar geleden, kregen wij ons allermooiste sinterklaascadeau ooit: Kwinto! 

Hij heet Kwinto maar wordt ook wel sproetenkop, sproet, wind, kwinnie, koewienie of drol genoemd.

Onze vorige hond Bas was in februari 2015 overleden, wat voor heel veel verdriet heeft gezorgd in ons gezin. Ik wilde geen hond meer, maar zo rond september begon ik toch te twijfelen, zeker toen onze oudste maar verdrietig bleef om het verlies van onze trouwe labrador. Duidelijk was dat als er een hond zou komen, het geen puppy zou worden. Er zijn genoeg honden die nog een warm gezin zoeken. Door rond te speuren op internet kwam ik op DRG uit. Toen ik er voor mezelf uit was, vertelde ik mijn man van mijn plan om toch weer een hond te nemen. Ik liet hem ook de site van DRG zien.

Na enige tijd viel ons oog op Kwinto. 

Bijdehand hoofd, stoer en hij was in Nederland geboren, wat we een pré vonden. 
Wij met onze kinderen naar Elst, naar Corrie waar Kwinto ook destijds geboren was. 
Het leek erop dat Kwinto er ook uit was. 
Hij ging tegen onze oudste zoon aanliggen alsof ze elkaar al jaren kende. Toen de jongste moest huilen, likte Kwinto z'n traantjes weg. Kindvriendelijk? Check!

Buiten was een iets ander verhaal. Zo'n goedzak als hij binnen was, zo alert was hij buiten. Hij kon ook niet goed alleen zijn. We hebben alles goed doorgenomen en doordacht, en... we gingen er voor!

4 december was de dag dat Corrie en Arnolda hem kwamen brengen. 
Hij liep heel relaxed door het huis en dronk uit de waterbak en wilde met de auto van de jongste spelen. Zo zijn we met z'n allen het avontuur aangegaan.

Het was en is een ontdekkingsreis. 

In het begin was hij buiten bang voor alles en nog wat. Beneden slapen hebben we in etappes moeten doen. Net zoals alleen kunnen zijn. We hebben echt wel eens, meer dan eens, met de handen in het haar gezeten. Maar we hebben nooit opgegeven. 

Hij is ontzettend slim en gelukkig ook heel nieuwsgierig, wat maakt dat hij nog steeds stappen vooruit zet. 

Kwinto is ook heel grappig met z'n kreukelhoofd. Hij lijkt heel bruut maar het is een goedzak.

We hebben al heel veel gevraagd en ongevraagd advies gekregen hoe we het beste met hem om kunnen gaan. Lastig is ook dat 'men' elkaar tegenspreekt. Dan maar op eigen gevoel.

Kwinto slaapt nu zonder problemen beneden de hele nacht door en kan ook een tijd alleen zijn. 
Hij gaat sinds september 2 x per week naar een roedel en komt helemaal gesloopt terug. 

We hebben dit gedaan zodat hij zich wat zekerder gaat voelen en het werkt. 

Hij springt tegenwoordig over een hoog hek om bij zijn Duitse Dog vrienden te gaan liggen.

Sinds kort loopt hij los op bepaalde stukken en vindt verstoppertje spelen echt te gek.

Kwinto ligt het liefst bij je op de bank met z'n kop op je schoot. Of hij draait z'n kont naar je toe om geaaid te worden. Dan staat hij met zijn ogen dicht te genieten en gaat zo staan dat zijn favoriete plekjes niet worden overgeslagen.

We houden van hem en denken dat dat wederzijds is.

Hartelijke groet van Sander, Corinne, Siem, Loek en Kwinto.

Naschrift van de redactie: 
Kwinto is een zoon van Thyreni. Alles over de redding van zijn moeder en de geboorte van Kwinto en zijn broers en zussen vindt u ook op deze weblog. Klik HIER voor de verhalen en foto's en zie hoe Kwinto is uitgegroeid van klein kruimeltje tot een prachtige grote hond. 

Orion

Toen onze hond Jimmy een paar maanden geleden overleed, wilden wij toch graag weer een nieuw hondje. 

Een hond die het écht heel erg hard nodig had en een fijn en onbezorgd huisje kon gebruiken. 

Jammer genoeg kwam ik er genoeg tegen op onder andere Facebook en andere websites. 

Toen las ik het verhaal van Orion op de website van Dog Rescue Greece en was erg onder de indruk. 

Ik heb contact opgenomen met Arnolda en een paar dagen later haar ontmoet bij de Dog Rescue Greece dag in Hoenderloo. 

Een super fijne en mooie middag gehad, maar ook erg emotioneel. 
Zoooveel lieve hondjes!

Veel baasjes en vrijwilligers die zich onvoorwaardelijk inzetten voor al deze lieve beestjes. 

Op de DRG-dag vertelde Arnolda ons dat één van de meest ervaren gastgezinnen had voorgesteld om met Orion te trainen zodat zijn achterpoten sterker zouden worden. 

Daar heeft hij het heerlijk gehad: een goeie baas en trainer en grote wandelingen maken met andere honden. 

Nu is Orion sinds een paar weken dan eindelijk bij ons. 

Wij zijn zo blij met hem, het had allemaal niet beter uit kunnen pakken: hij is zo lief, sociaal, enthousiast en makkelijk in omgang. Altijd vrolijk en letterlijk altijd aan het kwispelen. 

Hij luistert ook al snel naar commando's, daarom kunnen wij hem nu al loslaten in het park. Hij gaat goed samen met ons andere hondje Bobbie (een malteeuws leeuwtje van 16 jaar). 

Overdag gaat hij met mij mee naar mijn werk (een kantine) waar hij iedereen bij binnenkomst enthousiast begroet en dat levert hem vele knuffels en een fanclub op.

Wij willen iedereen bedanken die ervoor gezorgd hebben dat hij is gevonden, verzorgd en uiteindelijk naar Nederland is kunnen komen.

Toch nog in het speciaal willen wij Arnolda bedanken voor alles wat ze voor ons heeft gedaan, en wat ze dagelijks nog steeds doet voor al die Griekse hondjes die het hard nodig hebben. 

Met vriendelijke groet, 
Lizette, Lois en Jan 

Naschrift van de redactie: 

Het hele reddingsverhaal van Orion vindt u op zijn eigen pagina, klik HIER. 

(let op: de foto's en videos kunnen schokkend zijn) 

Binnenkort krijgt Orion een heerlijke massage van Odette Meijer van KynoPlus. 

Ook wordt zijn mensen geleerd hoe ze hem in de toekomst zelf kunnen masseren. 

Meer weten? Ga naar de website van KynoPlus. 

Genoten van dit verhaal? Er wachten nog heel veel hondjes op hun baasje-voor-het-leven. Klik HIER! 

Woezel

Woezel

“Woezel is met zijn zusjes Roxan, Spoekie en Nikita naar Nederland gekomen. In mei kwam Woezel bij ons wonen. En het gaat heel goed met hem! Hij is al een echte man geworden en inmiddels mooi uitgegroeid. Hij heeft een wat langere vacht gekregen en een mooie pluim aan zijn staart. 

We hebben wel gemerkt dat bepaalde dingen niet in zijn ‘maintenance kit’ zaten. Maar dat is natuurlijk logisch. Zo moest Woezel bijvoorbeeld aan sommige dingen echt wennen, omdat hij ze heel spannend vond. Vooral vreemde mensen en visite vond hij in het begin heel spannend. We hebben dit steeds gekoppeld aan iets heel leuks en het gaat nu gelukkig super goed. 

Ik ben blij dat ik hiervoor de achtergrond en kennis heb, dankzij een instructeursopleiding die ik heb gevolgd en m’n werk bij Stichting Contacthond. Daardoor wist ik er mee om te gaan. Want Woezel was namelijk wel m’n eerste hond uit het buitenland. En ondanks dat hij nog maar vier maandjes oud was toen hij bij me kwam, kon ik toch al merken dat hij een rugzakje had. Het vereist toch een andere manier van opvoeden (intensiever), met veel geduld en vooral veel belonen, liefde en aandacht. 

Tijdens de instructeursopleiding was trouwens Jolein van Weperen één van de gastdocenten. Zij heeft het boek ‘Luisteren is leuk’ geschreven. Haar manier van lesgeven is zeer uniek en ik heb er dagelijks nog steeds veel hulp aan. Vooral voor angstige en wat onzekere honden is haar methode zeer geschikt. Ik kan het iedereen met een Grieks hondje zeker aanbevelen.

Ik had Woezel graag ingezet als therapiehond bij Stichting Contacthond, maar daar is hij denk ik niet de juiste hond voor. Een therapiehond moet echt een allemansvriendje zijn en dat is Woezel niet. Vreemden vindt hij namelijk nog steeds wat spannend. Maar ik vind het eigenlijk wel een voordeel, want daardoor ligt Woezel’s focus veel meer bij mij. Zo heb ik ooit een blindengeleidehond in huis gehad. Wat een lieverd was dat: een groot pretnummer, met een vrije geest. Maar daardoor was hij ook niet altijd even gemakkelijk… Woezel is juist heel aanhankelijk en volgzaam. Hij blijft het liefst bij me in de buurt. Als ik hem buiten los laat, doet hij lekker z’n eigen dingetje. Roep ik ‘m, dan komt hij gelijk weer bij me. Ik zie nu dat een wat gereserveerdere hond ook zo zijn voordelen heeft.

Het is een heerlijkheid om te zien hoe hij lekker in z'n mandje ligt. En dan bedenk ik me hoe anders het nu had kunnen zijn voor hem... Gelukkig doet Dog Rescue Greece zulk mooi werk en is een leven op straat (of erger) hem bespaard gebleven!”

Groetjes,

Maudy

Genoten van dit verhaal? Er wachten nog heel veel hondjes op hun baasje-voor-het-leven. Klik HIER! 

Lancka (Laska)

Mijn naam is Lancka. 
Ik ben via Dog Rescue Greece in april 2016 naar Nederland gekomen. Mijn broertje en zusjes gingen mij voor en stonden al op de website toen ik nog moest komen. 

Mijn moeder was een zwerfhond in Griekenland. 
Zij heeft op kerstavond 2015 een nestje van 4 puppies gekregen onder een huis in een klein dorpje (Elefsina) in de buurt van Athene. Mijn broertje heet Dante en mijn zusjes heten Velvet en Rena. 

Er was voor ons met Kerstmis geen plaats in de herberg. De mensen uit het huis waren niet blij met ons als nieuwe onderburen, maar hebben ons de eerste tijd wel met rust gelaten. 
Toen we ongeveer 8 weken oud waren, moesten wij daar weg en ons nestje verlaten. Wij zijn toen onze moeder kwijtgeraakt. Samen met mijn broertje en zusjes heb ik toen 8 weken in een opvang bij een dierenarts gezeten. 
Ineens vertrokken mijn broertje en zusjes en bleef ik daar helemaal alleen achter. Dat was heel eenzaam, na mijn moeder was ik ook de rest van mijn familie kwijt. 

Gelukkig duurde dat niet heel lang. 
Er kwam een grote vriendelijke man die Willem heet. Hij nam mij mee. 
Zou ik bij hem mogen blijven? 

We reden met een auto naar een groot gebouw met veel drukte en rumoer.  Toen gebeurde er van alles. Het werd donker en daarna…… oorverdovende herrie van motoren en ineens was ik in de lucht… het werd ijskoud… waar ging ik naar toe? 

Een tijd later gingen we dalen en daarna een schok, we raakten de grond. Ik was moe, in de war en angstig. Ik was aangekomen in Nederland. Ik ben naar lieve mensen in Lopik gebracht, die mij lekker verwenden en tot rust lieten komen. Zou dit mijn nieuwe thuis zijn? 

Na een paar dagen kwam er een gezin met 2 kinderen speciaal voor mij. Ik vond ze best aardig en ging gelijk tussen de kinderen op de bank liggen. Het bleek dat ze mij ook leuk vonden, want 3 dagen later kwamen ze mij op een vrijdag halen. Ik ging met ze mee. Weer moest ik op reis, maar dit keer gelukkig maar een uurtje. Al dat reizen was ik zat, dus onderweg moest ik af en toe hard huilen. 

Ik heb een nachtje bij ze thuis geslapen en daarna mocht ik gelijk mee op vakantie. Weer een reis van meer dan een uur. Maar het bleek dit keer echt de moeite waard te zijn; we gingen kamperen in een groot bos waar ik kon spelen en rennen. 

Ook kreeg ik daar snel veel hondenvriendjes, en iedereen wilde mij aaien. Het was echt heel anders dan ik gewend was in Griekenland. Eindelijk had ik mijn thuis gevonden. Maar ik bleef nog wel een tijdje angstig dat ik mijn nieuwe baasjes ook weer kwijt zou raken. 

Ik ben gelukkig altijd bij ze gebleven en werd steeds zekerder en gelukkiger. Ik heb nu echt een thuis. Dit is mijn roedel waarin ik mijn eigen plekje heb. Ik woon in de stad, maar gelukkig vlak bij het bos, de duinen en het strand. Daar ga ik bijna elke dag naar toe. En in het weekend en de vakanties ga ik nog steeds heel vaak kamperen in dat hele grote bos dat ze de Veluwe noemen. 

Toen ik mijn nieuwe leven in Nederland begon, was ik 16 weken en woog ik nog geen 7 kilo. Inmiddels ben ik een grote, hele sterke puberhond van 10 maanden met soms bananen in de oren en weeg ik 29 kilo. 

Soms wil ik nog wel even net zo spelen als in mijn puppytijd. 
Ik vind dat heerlijk en daar heeft een puppycursus niets aan veranderd. 

Maar mijn enthousiasme wordt niet altijd door iedereen op prijs gesteld. Ik snap niet waarom mensen het niet leuk vinden als ik tegen hen opspring en met mijn poten mooie afdrukken op hun kleren maak. 
En ik snap ook niet waarom kinderen omvallen als ik met ze ga spelen. Alleen met mijn vele hondenvriendjes kan ik zonder problemen nog steeds lekker ravotten. 

Ik wil hier nooit meer weg en ook mijn baasjes laten mij nooit meer gaan. Het is hier in Nederland FANTASTISCH!! 
Ik ben meer dan welkom!

Er is nog 1 ding dat ik graag zou willen, en dat is mijn hondenfamilie in Nederland nog eens ontmoeten. 

Mijn broer Dante ben ik op de gezellige Dog Rescue Greece Dag in Hoenderloo tegengekomen. 
Wat waren we blij elkaar weer te zien! Ik heb ook naar Velvet en Rena gezocht, maar die heb ik helaas niet teruggevonden. 
Zusjes, als jullie of jullie baasjes dit lezen, en mij weer terug willen zien, geef dit dan door aan Dog Rescue Greece, dan brengen zij ons met elkaar in contact. Misschien zien we elkaar weer terug en kunnen we weer lekker een keertje dollen en rollebollen. 

Alle Dog Rescue Greece-vrienden een dikke knuffel, stevige poot en vrolijke lik van Lancka. 

Mijn mensen roedel heeft voor mij een welkomsttekst gemaakt:

Je komt niet uit Griekenland als asielzoeker.

Maar als nieuw lid van ons gezin.

WELKOM, lieve Lancka

WELKOM, in onze familie

GENIET

EN KWISPEL JE LEVEN LANG

Genoten van dit verhaal? Er wachten nog heel veel hondjes op hun baasje-voor-het-leven. Klik HIER! 

(met de adoptanten van de zusjes van Lancka zal door Dog Rescue Greece contact opgenomen worden) 

Lancka kon naar Nederland komen omdat één van onze gastgezinnen haar liefdevol heeft verzorgd na haar aankomst in Nederland. Hoe meer gastgezinnen er zijn, hoe meer hondjes gered kunnen worden. Ook gastgezin worden? Stuur ons een email voor vrijblijvende informatie! Ons mailadres is: info@dogrescuegreece.nl 

Olly

10 augustus haalde we Oli op, een lange slungel...

Inmiddels is hij van 48 centimeter naar 56 cm gegroeid, kan hij al loslopen in de tuin en gaat hij mee op de trekker... 

Elke dag een blije begroeting van een nieuwe trouwe vriend in huis.

Luistert erg goed en houdt af en toe wel van een grapje!

WC rollen zijn niet veilig; die liggen binnen een kwartier verscheurd door heel het huis...

Naast zijn grapjes komt hij graag bij je liggen slapen en af en toe een balletje gooien is wel leuk... maar zeker niet te vaak.. dan slaapt hij liever.

Het gaat erg goed met Olly op de boerderij maar ook in huis, op de wc rollen na, gaat het super.

We zijn erg blij met hem en we zijn benieuwd wanneer hij is uit-geslungeld.



Groetjes van Kirsten en Jurjen 
en een pootje van Olly 

Genoten van dit verhaal? Er wachten nog heel veel hondjes op hun baasje-voor-het-leven. Klik HIER! 

Orion - Aankomst in Nederland

Weet u het nog... hoe Orion gevonden werd? 

Hij was meer dood dan levend en er leek geen hoop op herstel... 

Maar wonderen bestaan nog! 

Dankzij de inzet en het doorzettingsvermogen van heel veel Griekse hondenlovers, de hulp van Nederlandse hondenlovers, donateurs en ons aller geloof in de kracht van deze fantastische hond, 

kon Orion geholpen worden.

Hier onder vindt u de foto's en videos van zijn aankomst in Nederland. 

Laat u verbazen over deze gigantische metamorfose en geniet met ons mee!

Video 1 - Net geland: 

Video 2 - Kennismaking met de nieuwe roedel: 

Video 3 - Lekker zwemmen: 

Video 4 - Het lijkt wel de Sound of Music, zoals ze door het gras huppelen: 

Het volledige verhaal over Orion vindt u HIER.

Orion is het boegbeeld van de honden van Aspropyrgos. 

Aspropyrgos is een stadsdeel in Athene waar honden gedumpt worden. Een hel op aarde. 

Onze actie voor de "Ghost Dogs of Aspropyrgos, én de Griekse vrijwilligers
 die zich zo hard inzetten voor deze honden, gaat door. 

Klik HIER en u leest er meer over.

Orion

Links: mei 2016 / Rechts: september 2016 

Dirk (Ermis)

Dirk (formerly known as Ermis) is een super hondje. 

Hij is heel sociaal met andere honden en in huis een gezellige knuffelkont. Zoals je ziet is hij ook erg knap. 

Ik zal kort vertellen hoe de eerste dagen zijn gegaan en hoe Dirk is veranderd van een heel angstig hondje in een (meestal) relaxte stoere bink.

In het gastgezin was Dirk helemaal in z'n element: Lekker stoeien met de andere honden en de kat. In de auto op weg naar huis leek het ook prima te gaan: Dirk ging liggen slapen. Maar toen moest Dirk uit de auto en bleek hij opeens vreselijk angstig: z'n staart zat helemaal om z'n achterlijf gevouwen. Op dat moment was er veel drukte op de parkeerplaats en er liep een hond los. Ik besloot toen dat ik niet te veel heisa rondom dit angstige hondje wilde. Ik heb hem toen, tegen de hondenopvoed “regels”, opgetild en naar binnen gedragen.

Boven in de flat aangekomen heeft Dirk vervolgens twee uur (!) onafgebroken het hele huis besnuffeld. Toen was hij bekaf en is op de bank in slaap gevallen. De visite die kwam kraamschudden heeft hij even wantrouwend begroet waarna hij weer verder ging snurken.

In de dagen die volgden zijn we stap voor stap alle enge dingen gaan uitproberen. Het goede van Dirk is dat, hoewel hij een angstige inborst heeft, ook erg nieuwsgierig is. 
Wat goed werkt is dingen ondernemen in een traag tempo en wachten tot hij zo nieuwsgierig is dat hij het toch wil gaan uitproberen. Zo gingen we eerst de gang boven uitproberen, daarna de lift, daarna de gang beneden etc. Totdat Dirk redelijk relaxed buiten een klein rondje durfde. De eerste dagen werd hij nog panisch van voorbij rijdende fietsers, na een paar dagen was dat ook geen stress factor meer. Na vier dagen was Dirk opeens (!?) zindelijk en inmiddels stapt Dirk vrolijk door de uiterwaarden, de stad, over de drukke markt etc.

Gisteren heeft Dirk voor het eerst los gelopen in de uiterwaarden (we wonen aan de IJssel). Dirk deed net of het de normaalste zaak van de wereld is. 

Ikzelf was best gestressed. Op een gegeven moment ging hij toch erg ver weg. 

Na wat geroep van mijn kant ( en paniekerig zwaaien met hondensnoepjes) zag ik hem enorm twijfelen … het spoor van lekkere luchtjes ging immers de andere kant op … en het was een vers spoor …

Mijn stressniveau schoot omhoog. Gelukkig draafde hij na deze denkpauze, met een boog, terug en ging van een korter afstandje naar mij kijken. Nog een keer “voor” roepen en hij kwam dan toch maar aangewandeld … Ik was heel erg blij!

We gaan nu eerst samen op vakantie naar Ameland en verder aan elkaar wennen.

PS: toevoeging van Dirk: "Kus voor Corrie".

Genoten van dit verhaal? Er wachten nog heel veel hondjes op hun baasje-voor-het-leven. Klik HIER! 

Spike

                                                      Ik ben Spike. Dit is mijn verhaal.

Wij zijn Jan en Marijke uit Hengelo. Op 25 juni 2016 zijn wij voor twee weken op vakantie geweest naar Parga in Griekenland. We hebben daar voor enkele dagen een auto gehuurd om de omgeving en bezienswaardigheden te bewonderen. Op 27 juni gingen we naar Dodòni, een historische orakelplaats in de regio Epirus. Na dat we alles bekeken hadden liepen we terug naar de auto.

En daar liep hij, bij de ingang van de opgraving, een broodmagere hond. Kwispelend en smekend om eten en aandacht kwam hij op ons toe hinken. We zijn al vaak in Griekenland geweest en hebben veel zwerfhonden gezien, maar dit sloeg alles. Nadat we hem geaaid hadden hinkte hij met ons mee naar de auto, er was duidelijk iets niet goed met zijn rechter heup. We hadden enkel water bij ons en niets te eten. We voelden ons er niet echt lekker bij.

Maar wat kun je doen? Je staat daar naast een zwaar verwaarloosde, erg vermagerde en manke hond in the middle of nowhere. We zijn in de auto gestapt en ondanks alles liep hij kwispelend weg. De hond bleef door onze gedachten spoken, en Marijke heeft er een slapeloze nacht door gehad. Na een paar dagen waren we op het strand en we hadden het over de hond in Dodòni. Als we hem niet zouden helpen dan zou hij binnenkort dood gaan. Dat wilden we niet laten gebeuren.

We hebben per e-mail contact gezocht met Arnolda Meisel-Westerduin van Dog Rescue Greece en kregen bijna direct antwoord. Zij heeft er voor gezorgd dat, als we de hond zelf zouden ophalen in Dodòni, hij naar de opvang in Preveza kon. Martha zou ons daar dan opwachten. 
Zo gezegd, zo gedaan.

Op 4 juli gingen we op weg naar Dodòni met hondenbrokken en flessen water. 

We reden naar de opgraving en zagen hem direct bij de ingang liggen op precies de zelfde plek als de vorige keer. Wat waren we blij dat we hem zo snel hadden gevonden. Jan liep op hem af en probeerde of hij uit zich zelf wilde opstaan. Door de combinatie dat hij waarschijnlijk net wakker werd gemaakt, de warmte en zijn zeer slechte conditie moest hij hem op de been helpen. 

Wat hij met de uitgestoken hand met hondenbrokken moest wist hij niet, ook niet na de brokken tegen zijn snuit te hebben gehouden. Na een brok tussen zijn voortanden te hebben gedrukt kwam een reactie in de trant van “Hé, dat kun je eten”. 

De volgende brokken gingen er daarna zo in, waarna hij kwispelend met ons mee liep naar de auto waar we hem naar toe lokten. Hij klom met zijn voorpoten na een kleine aansporing zo in de auto, en met een beetje hulp om zijn manke achterlijf in de auto te tillen zat hij er zo in en lag hij vrolijk te kwispelen op de achterbank. 

De pan die we hadden meegenomen met een paar flinke handen hondenbrokken was in een mum van tijd leeg. We zijn naar Preveza gereden. Onderweg stond hij zo af en toe op en stak zijn kop regelmatig tussen de voorstoelen door voor een knuffel. 

In Preveza werden we opgewacht door Martha. Toen hij uit de auto werd gehaald en geconfronteerd met de andere honden in de opvang liet hij uit angst even alles lopen. 

Echter, na twee minuten kennis maken huppelde hij vrolijk een rondje met zijn nieuwe vriendje mee. 

Hij is door Martha en de overige vrijwilligers de vier weken daarna zeer professioneel en liefdevol opgevangen en verzorgd.

De volgende dag is hij onderzocht door de dierenarts en kreeg alle benodigde entingen en werd hij ontwormd. Hij bleek niet de daar veel voorkomende drie ziektes te hebben, en ten opzichte van zijn slechte conditie waren zijn bloedwaarden opmerkelijk goed. Hij oogde ook niet ziek.

Op 2 augustus was het zo ver! Spike kwam met het vliegtuig naar Schiphol. Hij mocht mee reizen op het ticket van Anne. Arnolda was er ook om een ander nog jong hondje op te halen. Om 22:30 u. waren we thuis waar Spike kennis kon maken met zijn nieuwe huis en zijn huisgenoten Mickey en Morris, onze poezen. Dat ging goed. In het begin was dat natuurlijk wederzijds afwachtend en onzeker, maar na vijf dagen trok Mickey eigenlijk niets meer van hem aan. 

Spike doet erg zijn best om telkens in de gunst van Mickey te vallen en mag haar gewoon besnuffelen. 
Alleen als Spike heel druk doet, houdt Mickey wat afstand. Morris vond het in het begin helemaal niets. 
Echter, na twee reprimandes van Morris is voorlopig bepaald dat Spike zijn plaats moet kennen. Morris provoceert Spike, waarbij Spike zich duidelijk onderdanig gedraagt door afstand te houden en zich klein te maken. 

Wel doet hij enorm zijn best om vriendjes met Morris te worden, maar dat zal de tijd moeten leren. Het is een grappig spel om te aanschouwen hoe katten en honden dit machtsspel onderling spelen.

Spike is duidelijk een deels getrainde hond en heeft een baas in Griekenland gehad. Jachthonden die daar niet voldoen aan de eisen worden vaak mishandeld. Spike is tussen de 1,5 en 2 jaar oud, en de heup die uit de kom is moet ondanks zijn jonge leeftijd al een tijd zo zitten. 

Op de foto's is te zien hoe scheef de ene heup ten opzichte van de andere staat. Tevens is te zien dat de kop die uit de kom is deels weg is. Daarmee is dit letsel een erg complex geval voor de artsen. Wat is er precies aan de hand? Wat is dat "gruis" om die heup kop? Is dit tevens ook een restant van een verwaarloosde infectie? De dierenarts geeft aan dat dit niet pijnloos voor Spike kan zijn, wat ook wij vermoeden. Echter hij ligt er op, draait er alle kanten mee op en kan er opvallend hard mee rennen. We zijn ons achter het oor aan het krabben wat te doen en gaan het meerdere deskundigen voorleggen om een goede beslissing te kunnen maken. 
De toekomst zal uit moeten wijzen wat wijsheid is in dit complexe vraagstuk.

Genoten van dit verhaal? Er wachten nog heel veel hondjes op hun baasje-voor-het-leven. Klik HIER!