Jim (Blacky)

Hallo dierenvrienden!

Mijn naam is Jim (eerst Blacky) en sinds 10 april 2014 woon ik bij mijn gezinnetje. Graag wil ik vertellen hoe het nu met mij gaat.

Mijn eerste voetstappen liggen op het Griekse eiland Kefalonia waar ik samen met mijn zusje Nena (toen Nera) ben gevonden en gered door George en Peter. Dat was in december 2013.
 Ik weet niet waar mijn moeder en andere broertjes en zusjes zijn gebleven. Ik hoop zo dat het goed met ze gaat! Onze geboortedatum ligt ergens in oktober 2013.

Eerst zijn we liefdevol opgevangen in Kefalonia door Olga waar we samen met een nestje kleinere pupjes verbleven. Op het eiland waren zware aardbevingen en we zijn toen naar Athene gereisd. 
Daar heeft Linda ons geweldig verzorgd. Sinds onze redding waren we dus in héle goede handen. Wij wisten toen nog niet dat wij een echte familie zouden krijgen! Ik, mijn zusje en de kleinere pupjes zijn daarna in een grote zilveren vogel naar Nederland gebracht.

18 februari 2014 kwam ik aan in dit onbekende land. Ik werd naar lieve mensen gebracht, waar ik verbleef tot er een eigen baasje voor mij zou komen. Ik leerde daar wat een tv was, een stofzuiger en ik heb zelfs dikke piepbeesten ontmoet die cavia's heten. Op 3 april kregen we bezoek, een gezinnetje uit Rotterdam kwam naar mij kijken! Oh dat was spannend, een vader, een moeder en een jongedame. Eerst was ik wat verlegen maar toen ze op de bank zaten ging ik ze eens besnuffelen en ik vond ze zo lief. Die vader gaf ik likjes op zijn hand. De mensen waren meteen verliefd op mij. 

Arnolda had al verteld dat ik een rustig hondje was en heel geschikt want die mensen hadden nog nooit een hond gehad maar wel andere dieren. We zijn buiten gaan wandelen en ik voelde me op mijn gemak bij deze mensen. Na het huisbezoek van Arnolda kwamen ze mij een week later, op 10 april, ophalen nadat ik eerst een afscheidsfeestje bij gastmoeder Nina en papa Peter had, zoals je op de foto kunt zien. Zij hebben mij in korte tijd zoveel geleerd! Ze hadden leuke dikke piepbeesten die ik gewoon met rust liet, ook al zagen ze er heel aantrekkelijk uit. 
Toen mijn nieuwe baasjes binnenkwamen ging ik ze enthousiast begroeten en ik was niet meer verlegen. Ik zag dit nieuwe avontuur wel zitten!

De eerste week was het natuurlijk even aankijken wat ik voor vlees (mensen) in de kuip had. En ik heb kennis gemaakt met Harry de cavia. Hij woont boven mijn bench, heel gezellig en vertrouwd!

Rond de 3e week had ik ze allemaal een beetje door en ging ik hier en daar eens wat uitproberen. Dat was wel lachen want zij wisten weinig van een hondenpuber en ik wond ze al snel en makkelijk om mijn pootjes, hahaha!

Ook omdat de baasjes hadden geleerd op de hondenschool om alles te ruilen. Dus een hoek van het kleed knagen leverde mij vele brokjes op. Ik ging dus steeds terug naar dat kleed.....

En de planten in de tuin waren ook zo'n succesnummer. Het gras in de tuin is heerlijk en daar graaf ik regelmatig een gaatje! Tot de vader de boel weer dichtstopt met baksteen, straks heb ik gezorgd voor tuinbestrating, hahaha!

Maar dat feestje was op een gegeven moment voorbij. Ik leerde wat “Nee” was, zonder hondensnoep. Zo werd ik een keer op de gang gezet! Ik dacht: "wat is dit nou? Waar is het snoep?" Of ze leiden mij af en zo krijgen ze toch hun zin en doe of laat ik, zonder dat ik het zelf in de gaten heb, wat ze willen..... 

Ik versta ook al “Binnen”. Het vrouwtje zegt dan “Nee” en “Jim naar binnen” En dat heb ik al aardig door, dus luisteren lukt me steeds beter!

De mensen worden ook steeds slimmer, ze hebben het al door als ik ondeugend ga doen. Toch zijn ze nooit boos op mij, daarvoor houden ze teveel van me. En ik doe het niet expres he? Ondeugend zijn is gezond. Ze snappen dat ik een normale puberhond ben. Daarom zijn ze zelf veel gaan lezen en we zitten ook op hondenschool. Ze zijn heel erg trots op mij en dat hoor ik aan hun toon. Ze vertellen dat ik zo'n kalme hond ben (puberstreken uitgezonderd, haha), soms zelfs lui, dankbaar (ik lust álles) en enorm slim! 




Ik hou van allerlei spelletjes, ook speuren en puzzels waar brokjes in verstopt zijn.
 Buiten loop ik voorbeeldig mee. Netjes naast de baasjes en natuurlijk ook lekker snuffelen overal. We maken leuke wandelingen en nemen dan water en lekkere hapjes in een rugzak mee. 

Kijk eens, hoe mooi ik kan liggen!

Onderweg leer ik veel, zoals wachten bij de oversteek en ook laat ze me kennismaken met de omgeving en hondenvrienden. Ik vind bijna alle mensen leuk en ook veel honden. Iemand met veel verstand vertelde dat ik de hondentaal zo goed versta (logisch, dat wist ik zelf ook al) dus mijn baasjes kunnen daarin wel op mij vertrouwen. Brompotten loop ik voorbij, met leuke teefjes maak ik graag nader kennis en voor beleefde volwassen reuen heb ik respect. Ik kan ook mooi zitten en liggen. 


Ze praten nu soms al over een hondenvriendje voor mij maar dat mag pas als ik goed opgevoed ben en een voorbeeld kan zijn voor een tweede landgenootje uit Griekenland. 

Dus misschien volgend jaar?

De moeder is een echte mama voor mij. Wij zijn de hele dag samen en ze praat met mij, knuffelt me, verzorgt me en zij voedt mij grotendeels op. 

Ik voel me veilig bij haar, ben graag waar zij is, ze leest mijn gevoel en gedachten al denk ik, want we zijn echte maatjes en we voelen elkaar goed aan. 

De vader vind ik superleuk, als hij thuiskomt wil ik het liefste direct met hem knuffelen en spelen. 

Hij heeft soms grote tassen bij zich met allerlei lekker mensenvoer erin en dat ruikt zo heerlijk! 

De vader loopt met mij in alle vroegte voor mijn eerste plasjes 's morgens en hij is echt mijn vriend!

De dochter, de jonge dame, is mijn kameraadje. Met haar lig ik op de grond te rollen en we geven elkaar veel kusjes en we kroelen veel. Ik zou wel uren met haar kunnen spelen. Maar ik luister ook goed naar haar want zij is al 23 jaar en veel ouder dan ik dus.

Kijk eens, hoe goed ik kan zwemmen! 

Het dikke piepbeest heet Harry en hij is een cavia, net zoals bij mijn gastgezin. Hij is net als ik gevonden op straat toen hij klein was, samen met een zusje. Het zusje heeft ook een ander gezin gevonden en Harry is gebleven. En het toeval wil dat ook hij in oktober jarig is! Dan wordt hij 2 en ik 1! We kunnen dus samen onze verjaardag vieren. Hmm... ik lust wel een hapje Harry, denk ik, maar dat mag natuurlijk niet.

Ik voel mij gelukkig bij mijn nieuwe gezin. Elke dag zie en hoor ik hoe blij ze met mij zijn. En ik heb al veel gezien van Nederland. Het strand, het bos, mooie parken en ook Hollandse schapen. 

 Ik ben gewoon een hele leuke en vriendelijke hond met een gouden hart. 
Geen idee wat dat is maar ik heb een dikke rode knuffel die mijn baasjes Hart noemen en die vind ik super geweldig!

Dankjewel George, Peter Lee, Olga, mevr. Adriani, Linda, Arnolda en Willem, mijn 1e gastgezin, Nina en Peter en iedereen die ik per ongeluk vergeet, voor álles! Zonder jullie had ik mijn mandje-voor-altijd niet gevonden!

Dat wens ik al mijn straatvriendjes toe.

Heel veel liefs van Jim, Nancy, Michel en Sanne XXXX

Oh ja, ik heb een eigen blog! Als je eens wil kijken: http://onzehondjim.blogspot.nl

En ik heb ook een eigen Facebookpagina (het kan niet op!): Jim op Facebook 


Zoë

Vorig jaar lieten wij Zoë, de blinde beagle naar Nederland komen. Zoë was langzaam maar zeker blind geworden en haar Griekse eigenaar wilde haar in laten slapen. Daar heeft een Griekse hondenliefhebster, die juist op dat moment bij de dierenarts was, een stokje voor gestoken en met hulp van Dog Rescue Greece is Zoë naar Nederland gekomen. Na enkele maanden liefdevol verzorgd te zijn bij ons gastgezin in Lisse, vond Zoë op een koude, natte en stormachtige dag in januari haar plekje in het oosten van het land. Zoë had het niet beter kunnen treffen. 

Graag willen wij jullie laten weten dat het heel goed gaat met Zoë. Ze had al vrij snel haar plekje gevonden. Met onze andere hond, Jessie, kan ze het heel goed vinden. Als Zoë iets niet kan vinden, is Jes meteen aan haar zijde om haar te helpen zoeken. Van onze kat Noortje krijgt Zoë regelmatig een kopje, maar Noortje kan haar soms ook een beetje plagen door met haar staart vlak langs haar snuit te lopen, waardoor Zoë ineens iets zachts langs haar neus voelt strijken. Ook verstopt Noortje zich wel eens achter een kast waardoor Zoë haar niet kan vinden maar met de hulp van Jessie kunnen ze dan een leuk potje verstoppertje spelen. 

In het begin hebben we buiten steeds dezelfde route gelopen zodat ze kon wennen aan de geuren in de looproute. Na enige tijd zijn we ook andere routes er bij gaan lopen en dat gaat prima. Een nieuwe uitdaging vindt Zoë altijd leuk. Ze luistert goed naar hoe ik haar begeleid en stuur met haar riem. Door mijn werk als doof-blinden begeleidster heb ik hier veel ervaring in en dat gaat dan ook bijna als vanzelf. 
Ze is gek met mijn zoon (hij ook met haar) en ligt graag tegen hem aan te slapen. Onlangs, met dat mooie weer, wilde ze op mijn schoot en toen hebben we heerlijk liggen zonnen.
Hoezo, verwend? Kortom; we zijn heel blij met haar en we zorgen dan ook goed voor haar.  
Hartelijke groeten van Zoë uit Millingen aan de Rijn! 

Fleur (Nefeli)

Fleur (Nefeli) is op 3 juli 2013 bij ons komen wonen.

Het was van beide partijen liefde op het eerste gezicht. 

De eerste avond.... lekker slapen op de bank

Fleur is een heel makkelijk hondje, ze was snel gewend in haar nieuwe huis.

Ook met Bram, onze andere hond kon ze het gelijk goed vinden. 

Stoeien met Bram 

Onze honden gaan mee mij mee naar mijn werk op de kinderboerderij.

Erg spannend de eerste keer, al die gekke dieren met die gekke geluiden!

Maar ze was snel gewend, ze had ook al snel de harten gestolen van de

bezoekers van de kinderboerderij.

Mijn collega heeft ook een hond uit Griekenland, Oreo genaamd.

Fleur en Oreo lopen de hele dag te stoeien en te rennen.

Wat een leven hebben die honden. 

De eerste kennismaking met Bram

Duifjes kijken met Oreo

In oktober is Fleur voor het eerst mee geweest op vakantie naar Scharendijke.

Lekker racen over het strand!! 

Dit is het goede leven!

Afgelopen mei zijn we op vakantie geweest naar Texel, ook een paradijs voor honden. 
In dromenland na een dag op het strand.....

Fleur is stapelgek op onze zoon Sjoerd van bijna 6 jaar.
Als er vriendjes komen spelen is het dubbel feest voor haar!
Twee dikke vrienden

Kortom, we genieten met volle teugen van Fleur, een heerlijke hond om te hebben. 
We zijn ontzettend blij met haar!!
Groetjes, Familie Vermeulen

TumTum, Happy en Ventje

Het verhaal van TumTum, Happy en Ventje. (verteld door TumTum) 

Ik woonde in een shelter op Kreta met nog 9 andere hondjes. Ik was de kleinste van allemaal.
Er waren wat grotere jongens bij, die mij erg plaagden. De één trok aan mijn voorpoot en de andere aan mijn achterpoot en dan gingen ze trekken wie de sterkste was. Ik maar gillen dat het pijn deed, maar ze luisterden helemaal niet. Op een dag bracht de mevrouw, die ons overigens heel goed verzorgde, twee dames mee, ze heetten Arnolda en Oma. Gelukkig zag Arnolda wat er met mij gebeurde. Ze keek Oma aan en die zei:”Dit kan niet, we nemen hem gelijk mee.” Oma is lief, en toen ...... begon mijn vakantie.

Op het goudgele strand van Griekenland.... 

Ze kochten leuke speeltjes voor me en een bandje met riem want ik moest leren om bij ze te blijven lopen. ‘s Avonds gingen we uit eten. Ik had honger als een leeuw, want die andere jongens hadden het eten altijd veel sneller op dan ik, dus bleef er voor mij nooit zoveel over. De dames bleken gek te zijn op Gyros, laat dat nu net ook mijn lievelingskostje zijn. Dat werd dus samen delen. Nou ja, ik een beetje meer als zij. De volgende dag bestelden ze maar een extra portie voor mij. Lief hè?

Niet storen, ik geniet! 

Toen werd het pas echt feest; ik mocht mee naar het strand. Heerlijk joh, lui op de strandstoel, mijn buikje bruin laten worden en samen met de dames een tukje doen. Dat beviel me uitstekend. Ze vinden mij best intelligent, zeiden ze. Want als ik moet plassen (of wat anders) ga ik maar piepen, dan weten ze tenminste dat het hoge nood is. Een klein ongelukje nu en dan daargelaten.

Autorijden vind ik prima, maar ik wil wel op de bodem liggen, lekker rustig.
Aan het halsbandje had ik een enorme hekel en ik protesteerde dan ook duidelijk. Oma vond dat het dan maar een tuigje moest worden. Dat is trouwens ook veiliger.
We gingen naar de dierenarts, die tevens van alles verkoopt en het werd een mooi rood tuigje. Ik vind het nog niet leuk hoor, want zoiets ben ik niet gewend. Maar ik kreeg nog wel een héééél leuk speeltje.

In de etalage stonden twee glazen boxen met daarin twee hondjes. Een mini en een iets grotere. 
De dames vonden zoiets verschrikkelijk, maar de dierenarts vertelde, dat door dit te doen en ze te verkopen, deze nog een kans kregen op een thuis.
Nou, voor die kleine was het haar Lucky Day! De dames namen haar mee en happy dat ze was! 
Dus nu heet ze Happy. We gingen meteen lekker spelen en ravotten. En een lol dat we hadden!

Happy 

Wat word je van spelen moe zeg! 

We gingen ook nog kijken bij een voederplaats. Daar wonen allemaal honden bij elkaar, maar ze hebben geen baasje. Zielig he? Gelukkig zijn er mensen die ze zo af en toe te eten geven. Na een uur gingen we nog even terug om foto's te maken en toen kwam als verrassing een kleine pup aanhollen. Die was net achtergelaten....
Maar de dames lieten hem natuurlijk niet achter en namen hem ook mee. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd.

Ventje 

Dus wij weer naar de dierenarts. Prikjes, chip enz. Alleen “Ventje” zoals hij genoemd is, mocht nog niet met ons in het vliegtuig mee naar Holland, want hij moet nog een rabies prik hebben.Maar een lieve mevrouw zorgt op dit moment goed voor hem en binnenkort komt hij ook hierheen.

Nog maar even een tukkie doen in de ingepakte koffer, dan kunnen ze me niet vergeten! 

Op dit moment logeer ik bij Oma. omdat ik haar al goed ken. Daar wacht ik op een nieuw baasje. Dat zal denkelijk niet te lang duren, want Oma vindt me een snoepje. Vandaar mijn naam: “TUMTUM”.

Oh ja; mijn broer en zus komen ook nog binnenkort naar Nederland, dus er zijn nog meer van zulke snoepjes als ik.

********************

Quibus (Zelleno)

Quibus is op 18 januari 2014 in Nederland aangekomen. Gelukkig konden wij hem al snel ophalen. De autorit naar zijn nieuwe huis vond hij zeker niet vervelend. Wel toonde hij al direct zijn eigen willetje; hij wilde persé niet bij iemand op schoot maar los op de achterbank liggen en toen hij dat eenmaal voor elkaar had ging hij direct lekker liggen slapen. 

Heerlijk toch, dat hij zich zo snel op zijn gemak voelde. En hij slaapt soms zo heerlijk ontspannen …..en wel op zijn rug.....

Quibus is nu bijna 6 maanden oud, is super nieuwsgierig, nergens bang voor, en enthousiast op de puppy cursus. Soms mogen alle honden aan het eind van de cursus even met elkaar spelen........Quibus sprint tussen alle honden door....en is dan aan het eind van de cursus helemaal uitgeteld.

Kort geleden heeft hij kennis met de zee gemaakt en op de puppy cursus samen met de andere cursisten bij de Grote Rietplas in Emmen. 
Wat heeft hij genoten.....en wij erbij! 

Hij heeft het goed naar zijn zin, hier in Nederland. Toch is hij zijn Griekse verzorgster niet vergeten! Als we het filmpje aan hem laten zien met de hondjes uit de opvang en de stem van zijn opvangmama, wordt hij helemaal vrolijk. Hij kijkt dan helemaal gebiologeerd naar het scherm, luistert naar haar stem en lijkt door lichaamstaal te zeggen: Kijk dan, hoor dan! Daar is ze! In dat kastje, daar zit ze!  

Wat een lieve, rare Quibus is het toch! 

Daaaag! Pootje van Quibus! 

Doortje (Fani)

Op onze pagina "Specials" berichtten we al eerder over Fani.
Fani heet nu Doortje, is geadopteerd en erg gelukkig. Van haar adoptie-familie kregen we onderstaand verslag. Doortje, moeder van Sjors, Sjimmie, Honey, Misty en Lily, kwam op een koude winterdag als laatste aan in Nederland. Na een zwaar leven als zwerfhond heeft ze nu toch haar geluk gevonden. Wij wensen deze lieverd een fantastisch leven toe! 

Doortje (voorheen Fani) is nu 3 weken bij ons en het gaat erg goed. Ze is een ontzettend lieve, aanhalige, speelse toevoeging aan onze roedel van een Nederlandse rescue bruine labrador Dees, een Spaanse rescue Podenco Siem en 5 katten.

We waren bezig om een hond uit het asiel te adopteren, maar dat was geen match en toen ik dat vertelde aan een collega, die opvang doet voor Dog Rescue Greece, zei ze: "vind je die van mij niet leuk?" En zo kwam Doortje op ons pad!

Na een aantal ontmoetingen die goed gingen, besloten we Doortje te adopteren. In het begin was ze een beetje bang, maar dat trok al snel bij. Doortje is met haar pups naar Nederland gekomen en was heel erg ondervoed. Op dit moment krijgt ze nog steeds meer eten dan de andere 2 en onze allesvretende Labrador Dees vindt dat zeer oneerlijk!! 

Dees, Siem en Doortje kunnen het inmiddels heel goed met elkaar vinden. Doortje en Siem spelen heel veel met elkaar en "moeder overste" Dees moet de 2 pubers op het rechte pad houden, mooi om te zien. Ook met de katten gaat het heel goed, daar wil Doortje ook graag mee spelen, maar dat levert toch af en toe een tik op de neus op, dan kan ze heel verontwaardigd kijken.

Al met al heeft Doortje een heerlijk warm bedje gevonden en we hopen dat we nog vele jaren met zijn allen plezier zullen maken!!

Groeten, Jeroen, Frederike, Dees, Siem, Doortje, Co, Ties, Bob, Eefje en Iemand

Aan het begin van haar levensweg.... En die ziet er heel mooi uit!