Zouzou

Sinds een maand woont de prachtige Zouzou bij mij. Het was liefde op het eerste gezicht. Al vanaf dag één volgt ze me waar ik ook ga. Alsof ze mijn eigen schaduw is. 

Zouzou is duidelijk een hondje die niet in haar eerste weken gesocialiseerd is. Ze vindt heel veel dingen spannend; spelen met andere hondjes, alleen thuis zijn, het station, maar vooral mannen (met baarden!). Als de enthousiaste buurpuppy langs kwam, school ze tussen mijn benen. Als er een man aan kwam, blaft ze vervaarlijk. Als we langs het station moesten, kromp ze ineen en wilde ze niet mee. 

Wandelen was een verplichting, ze sjokte achter me aan, deed haar behoefte en wilde weer naar huis. Het allerlekkerst vond ze het om alleen met mij thuis te zijn. Dan speelde ze voorzichtig met haar knuffelvos of een botje.

Nu, een maand later, zie ik al een heel ander hondje!

Tijdens het wandelen zwiept haar staart wellustig alle kanten op. Ze is dikke vriendinnen geworden met de buurhond en vindt spelen in het water helemaal te gek!

We zijn al op familiebezoek geweest, met de trein. Dát was spannend! Maar eenmaal daar aangekomen, stonden er drie vrolijke kleuters te wachten. Ik heb haar nog nooit zo enthousiast gezien. 

Zouzou blijkt een heuse kindervriend!

Er zijn veel dingen die hartstikke goed gaan, alleen de bebaarde mannen blijven spannend. Maar we oefenen samen en ik heb er een prachtige, trouwe vriendin bij! 

Amel

Soof (Sophia)

Hier even een update van Sophia, inmiddels Soof. Ik weet nog hoe ze de eerste dag bij ons in huis kwam als opvanghondje. Wat een zielige hoopje hond was ze. Als ik alleen maar opstond van de bank, rende ze al bibberend onder de tafel. Wat had ik met haar te doen. Ik had even contact met Arnolda over haar en zij zei: "Pas op, ze kruipt zo jouw hart in." Maar ik was standvastig en dacht: "Nee, we vinden wel een goed huisje. Dan kan ik hierna weer een andere ‘Sophia’ helpen".

Dag 3 was ik alleen met haar aan het wandelen. Ze schrok van een voetganger en voor ik het wist had ze zich als een heuse Houdini ontdaan van haar tuig. Rustig probeerde ik haar te roepen, te lokken met voer, mezelf klein te maken, maar niks werkte. Ze werd steeds angstiger van alle bekijks en zette het op een rennen. Staart tussen de benen en daar ging ze, ik op afstand met inmiddels de tranen in de ogen erachteraan. Na 15 minuten werd ze moe en kon ik op een kleine twee meter naast haar gaan zitten. Ze wilde omdraaien, maar ik kon haar nog net pakken. Ze was zo bang geweest voor alles en iedereen. Maar ze was weer bij me. Wat een opluchting.

Een week later was het al een hele andere Soof. Ze zag hoeveel aandacht mijn eigen hond Puck kreeg en hoe Puck daarvan genoot. Steeds dichterbij kwam ze tot ik haar ook overal kon aaien. Als ze ‘s ochtends uit haar bench kwam werd ik overspoeld met liefde. Kusjes overal, rondjes draaien van vreugde en tegen mij aan hangen, zodat ze flink geaaid en geknuffeld kon worden. We begonnen met trainen. Zit, af, haar naam; ze vond het geweldig! (De koekjes als beloning al helemaal) Mensen op straat begonnen het ook te zien. "Ze kijkt anders uit haar ogen.” "Ze is niet meer zo timide hè! Super om te zien!"

Aan de andere kant begon ze ook meer aan mij te hangen, aan mijn kind, aan mijn hond. Huilen en piepen als we ergens op bezoek waren en ik eventjes weg moest.

Wij begonnen ons ook aan haar te hechten. Het was alsof ze er altijd is geweest.

Arnolda had gelijk, ze was in mijn hart gekropen. In het hart van ons allemaal.

En na vier weken Sophia als opvanghond gehad te hebben, is ze nu Soof. Ons hondje.

Toen ze echt van mij was ging ik de uitdaging aan. Vier weken na haar ontsnapping ben ik alleen met haar naar buiten gegaan. Weg van de prikkels in het dorp richting de Rijn gelopen en het bos. 
Ik had er vertrouwen in dat we een band hebben, maar het voorval zat me ook nog vers in het geheugen. Toch heb ik haar los geklikt. En ze kwam terug! Ze sprong van plezier! Wat was ik trots op haar! 

We moeten zeker nog aan dingen werken. Andere mensen zijn spannend en andere honden net zo. Maar we maken grote stappen en het geeft zo'n voldoening om te zien waar we zijn begonnen en waar we nu al staan.

We zijn intens gelukkig met haar.

Groetjes,

Irma, Layla, Puck en Soof 




Genoten van dit verhaal? Er wachten nog heel veel hondjes op hun baasje-voor-het-leven. Klik HIER! 

Huggins

Kijk Huggins,

Ik kijk, vol trots, naar een kwispelende Huggins terwijl wildvreemde wandelaars haar passeren. 
Het is nog maar vijf maanden geleden dat mijn oog viel op een bibberend rescue-hondje op Marktplaats. Voor mij een totaal onbekend fenomeen; 'zielige hondjes redden uit het buitenland'. 
Maar mijn voornemen was en bleef om een hele gevaarlijke, fiere, waakhond te scoren voor ons Buitencentrum Moerveld.

Nu vijf maanden later heb ik mijn leven ingericht met, in plaats van een over- agressieve mechelaar, een bibberend onderdanig stress-teefje Huggins. Een mengelmoes van een pointer, whippet en boxer; vermoed ik. Ze heeft immers de rood doorlopende uitpuilende ogen van een boxer, het bibberende schrale lijfje van een whippet en het 'pointen' van een 'prooi' van een pointer. Huggins bleek al gauw een probleemhondje te zijn. Ze was al 10 maanden toen ze bij me kwam. De laatste woorden van het gastgezin; 'Doe goed je best lieve meid', waren niet voor niets. Huggins bleek voor alles en iedereen bang te zijn. Altijd, bibberend, op zoek naar een schuilplek. Zelfs mij vond ze creapy. Aan mij de belangrijke taak om haar angst zo snel- en zoveel- mogelijk in te dammen.

Gedragstherapeuten, google, bat-training, vakliteratuur… volgden. Alles heb ik geraadpleegd tot ik er horendol van werd. Rot toch op met het observeren of ze rechts-kwispelend of links-kwispelend is, met het geven van irritante piepstemmerige complimenten (terwijl ze met de staart tot aan haar navel naast me blijft lopen), met het hanteren van een 10 meter lange lijn die na elke kleine vluchtbeweging al in een ingewikkelde knoop zit. 


Ik werd er nog nerveuzer van dan Huggins zelf. In de prullenbak ermee. Vanaf nu gewoon goed kijken naar mijn nieuwe vriendin, gezond verstand gebruiken en 'het begeleiden' heel dicht bij mezelf houden zonder mijn authenticiteit te verliezen. 

Ik kijk, vol trots, naar een kwispelende Huggins terwijl wildvreemde wandelaars haar passeren. 
De laatste woorden van het gastgezin; 'Doe goed je best lieve meid', dreunen me na. Ik lach naar mijn oogappel, scoor een foto en ik maak haar met een zo hoog mogelijke piepstem een meer dan welverdiend compliment.

Madelein



Genoten van dit verhaal? Er wachten nog heel veel hondjes op hun baasje-voor-het-leven. Klik HIER! 

Pip (Mona)

Pip is nu drie maanden bij ons en ze is zo leuk! Nadat we haar profiel op de DRG-site hadden zien staan, ondernamen we gelijk actie! Twee dagen later zijn we bij haar gastgezin gaan kijken met onze twee andere Griekse dames. Er was gelijk een Klick, na een lekkere wandeling langs het water leken de drie dames het er over eens te zijn... ze hoort erbij! Nu heette Pip eerst Mona. Maar dat vonden we een niet zo’n passende naam voor deze, nog net geen 7 kilo wegende, stoere Chick! De naam Pip past dan ook prima, stoer, kort en lief!

 

Toen we thuis kwamen na best een lange autorit, was Pip door het dolle heen. Alsof er tijdens de autorit door de andere twee dames (Mossi & Lotte) was ingefluisterd dat we echt een warm nest voor haar in petto hadden. Ze rende als een bezetene door het hele huis heen...over de banken, de stoel, door de gang, door de keuken terug de huiskamer in....ze was niet rustig te krijgen.... Mijn vriend en ik keken elkaar even aan... Oh oh wat is ze druk... gaat dit goed komen??

Maar Pip past helemaal prima in onze roedel! Het uitbundig hollen door het huis en niet te kalmeren zijn, dat was echt gewoon haar “Jippie, ik heb een echt huisje gevonden”- dansje.

Ze wandelde vanaf dag 1 los mee. Ze luisterde al gelijk heel erg goed naar haar naam en snoepjes hielpen ook een handje! Mossi - onze oudste hond van 10 jaar - krijgt het verdiende respect van Pip, maar ohhhh wee als Pip erg wordt lastig gevallen door andere honden in het park bijvoorbeeld... dan komt Mossi zich er mee bemoeien. Ze moeten niet te veel klieren bij een van haar zusjes.

Lotte van 2,5 jaar ( ook een DRG hondje) is helemaal gek met Pip. ze slapen samen, ze rollebollen samen, knabbelen op hetzelfde botje en halen dezelfde streken uit. Een heerlijk duo!!

Onze Poes Molly van bijna 19 moest even een paar keer heel duidelijk zijn over waar de grenzen lagen, maar nu zien we ze stiekem kusjes geven aan elkaar als we even niet kijken. Zo schattig! Tja, Molly en Pip zijn van dezelfde grootte ;-), dat schept een band!

Zo’n twee keer per week gaan de dames met de hondenuitlaatservice van Cindy op pad, alwaar Pip zich niet laat ondersneeuwen door de grotere honden, maar ze wel direct werd opgenomen in de roedel! Heerlijk als alles zo soepel verloopt! Ze geniet echt maximaal ook in de roedel van de uitlaatservice, maar ook in onze eigen roedel van drie honden!

Lotte en Arjen zijn actief in hondentrainingen en omdat Lotte een slimme meid is, zijn ze beiden een behendigheids cursus (combifun) begonnen en dat doen ze echt heel goed!

Nu konden Pip en Mariska niet achterblijven! Pip en ik doen nu eerst de algemene basiscursus. Omdat Pip al 7 maanden was hebben we geen puppycursus meer gedaan, maar de ABC-cursus doet ze ook al heel goed. En met de open dag van de hondentraining hebben we ook al wat behendigheid (combifun) oefeningen mogen doen en dat vindt Pip ook erg leuk! Door hoepels, slalommen en door de tunnel heen rennen, hoe gekker hoe beter bij Pip! Dus we blijven zo lekker in beweging met zijn allen!

Pip is een heel ander meisje dan onze twee andere meiden, alleen al omdat ze zo lekker klein van stuk is doet ze vele harten smelten! Met haar straathonden-Blik kan ze een hoop voor elkaar krijgen. Maar ach, hebben niet alle benjamins in de familie dat?

We genieten volop van onze meiden en zijn heel blij met alles wat jullie van DRG voor deze honden doen en gedaan hebben! Heel veel liefs uit Rotterdam!

Arjen & Mariska,

      Mossi, Lotte en Pip

                              en poes Molly




Genoten van dit verhaal? Er wachten nog heel veel hondjes op hun baasje-voor-het-leven. Klik HIER! 

Mohos (Panda)

Mohos doet het uitstekend! We hebben hem nu een jaar en we zien nog steeds verandering bij hem. Momenteel zit hij bijvoorbeeld in de ‘vrolijke fase’. Hij vindt het nu interessant en leuk om ons eens op te zoeken!

Een selfie van Mohos

Dus of je nu de ramen zeemt of aan het tuinieren bent, Mohos komt zo af en toe even kijken en knuffelen, want dat is toch wel erg fijn! 

Hij heeft bij ons na aankomst op Eindhoven Airport dagen in zijn eigen wereld geleefd, wat natuurlijk ook begrijpelijk is. Ook is hij erg op zich zelf, tot nu dan!

Vorig jaar hebben we besloten om hem toch te laten castreren. Hij vond zichzelf wel heel belangrijk naar andere reutjes toe en dan is 40 kilo toch wel veel om in het gareel te houden! Ook besloten we om hem meer te laten socialiseren met andere honden, dus op naar de puppycursus. Deze met veel humor doorlopen en… geslaagd. De castratie en cursus hebben hem en ons veel gebracht! Het is een schat van een hond!

Groetjes,

Tessa en Bert


Noot van de redactie: Tessa en Bert hebben een autorijschool, (Wegwijs in Son) en hebben in mei en juni 2014 heel veel geholpen bij De Zoektocht naar Diva. 
Hierdoor kwam Mohos op hun weg (....) en is het voor iedereen een Happy End geworden. 



Genoten van dit verhaal? Er wachten nog heel veel hondjes op hun baasje-voor-het-leven. Klik HIER! 

Angel en haar pups

December 2015 

Alle pups zijn geadopteerd en hebben hun baasjes-voor-het-leven gevonden. Ze hebben afscheid genomen van pleegmama Noortje. Naar haar, en verzorgster Anje, gaat alle dank en eer! 
We wensen de pups van harte een lang en gelukkig leven toe. Dag lieve schatten, jullie komst op deze wereld was er een die we nooit zullen vergeten. Jullie mama en broertje en zusjes kijken vanuit de hondenhemel toe. 

Update 17 oktober 

Met de pups van Angel, die we Nikita, Asco, Nash, Glenn en Elroy hebben genoemd, gaat het heel goed. Ze groeien als kool. Na een zeer spannende en stressvolle periode, kunnen we eindelijk opgelucht ademhalen en genieten. We hebben de foto's in twee collages gezet. 
Geniet u met ons mee? 

Heel veel dank aan Big Mama Noortje en haar verzorgster! 

**********

Update 12 oktober 

Alhoewel we goede, zeer goede hoop hadden dat alle pupjes het zouden redden, moesten we vandaag opnieuw afscheid nemen. Twee pupjes waren te zwak, konden het niet zonder hun eigen mama stellen en zijn helaas overleden. 
Ondanks de meer dan voortreffelijke verzorging kon hun maag- darmstelsel niet wennen aan het leven hier op aarde, aan het leven buiten de veilige en warme omgeving van de buik van hun mama Angel. 
Het ging eerst zo goed, maar plotseling verzwakten zij zodanig dat we Moeder Natuur haar gang moesten laten gaan. We konden het tij niet keren voor kleine Angel en Leroy, dochter en zoon van Angel. Opnieuw namen we afscheid. Dag lieve kleintjes, we hebben zo ons best gedaan. Het mocht niet baten voor jullie. Dag lieve Angel en Leroy, rust zacht bij jullie mama. 

Bericht in onze nieuwsbrief van 10 oktober 2015: 

Als u onze Facebookpagina volgt, heeft u waarschijnlijk het trieste bericht al gelezen. Met intens verdriet moesten we afgelopen woensdag bekendmaken dat Angel, het lieve zwangere teefje dat wij enige tijd geleden hebben laten overkomen naar Nederland, was overleden…

Die ochtend had ze met een keizersnede het leven gegeven aan zeven pups. Een half uur later gleed tot onze grote schrik het leven uit Angel.... 
Het was een enorme klap voor ons allemaal. Rust zacht lieve Angel, je bent nu zelf een engeltje geworden…

Veel tijd was er daarna niet om bij deze vreselijke gebeurtenis stil te staan. Er moesten zeven mondjes gevoed worden en wel heel snel ook! 
Bekijk hier een filmpje van de pups.

Angel's pups bij Cera,
de eerste pleegmoeder.

Na een oproep op al onze social media-kanalen, werd er massaal met ons meegedacht. Het eerste bericht is zelfs meer dan 60.000 keer bekeken! Nog diezelfde avond werd een geweldige pleeg-moederhond gevonden: Cera. 

De pups dronken direct gulzig van haar melk, ze accepteerde ze volledig en het leek perfect te gaan. Helaas vond de dierenarts de volgende ochtend dat het niet goed voor de gezondheid was van schijnzwangere Cera. En dat is wat we absoluut niet wilden, het mocht niet ten koste van haar gezondheid gaan!

En toen zaten we wel even met de handen in het haar… Ondanks dat heel veel mensen hun hulp hadden aangeboden met hun moederhond, er was geen juiste kandidaat. Dit hing onder andere af van de grootte van de moederhond, de grootte van haar eigen nest en de leeftijd van haar eigen pups (dit heeft namelijk invloed op de melk van de moeder).

De pups moesten dus weer opgehaald worden. Dezelfde ochtend werden we benaderd door de redactie van het televisieprogramma Hart van Nederland. Zij waren getipt over de vreselijke situatie waarin we zaten. Donderdagavond werd er in hun late editie aandacht aan besteed. 

(bekijk hier de uitzending) 

Ook het huis-aan-huisblad Tubantia (Twente en Achterhoek) besteedde aandacht aan Angel en haar pups. 
(lees hier het artikel)

Pleegmoeder Noortje zorgt
nu voor de pups.

Wat een geweldig lieve, positieve en warme reacties hebben we daarna gekregen! Dit heeft ons heel goed gedaan en het gaf ons de kracht de zoektocht naar een pleegmoeder voor de pups niet te stoppen. En het heeft geholpen! Want na nóg een aantal tegenslagen, vonden we uiteindelijk vrijdag een geweldig lieve pleegmoeder voor de pups.  Wat zijn we blij met deze – met recht – ‘big mama’! Ze accepteerde de pups volledig en die dronken dat het een lieve lust was.

En dat is waar we het voor deden. Want kunnen drinken bij een moederhond is altijd zoveel beter dan wat wij kunnen geven via flesjes. 

Het waren loodzware dagen, waarin emoties in uitersten de boventoon voerden. We proberen troost te putten uit het feit dat Angel niet langer hoogzwanger op straat in Griekenland heeft hoeven leven en dat dan waarschijnlijk moeder ėn pups het niet hadden overleefd. Ook halen we kracht uit het feit dat er zeven prachtige pups (vijf reutjes en twee teefjes) een veilig leven in Nederland kunnen krijgen.

Wederom kwam de cameraploeg van Hart van Nederland filmen en kon heel Nederland zien hoe goed pleegmama Noortje voor haar eigen 2 pups en de 7 pups van Angel zorgt! 
(klik hier voor de reportage van HVNL) 



Angel zullen we nooit vergeten. We hebben haar gered om haar een fantastisch leven in Nederland te geven. 
Het heeft niet zo mogen zijn, het noodlot sloeg toe. Gelukkig gaat het haar pupjes goed en kunnen ze rekenen op een leven vol liefde, veiligheid en goede verzorging. 

Dag lieve Angel.... rust zacht.