TumTum, Happy en Ventje

Het verhaal van TumTum, Happy en Ventje. (verteld door TumTum) 

Ik woonde in een shelter op Kreta met nog 9 andere hondjes. Ik was de kleinste van allemaal.
Er waren wat grotere jongens bij, die mij erg plaagden. De één trok aan mijn voorpoot en de andere aan mijn achterpoot en dan gingen ze trekken wie de sterkste was. Ik maar gillen dat het pijn deed, maar ze luisterden helemaal niet. Op een dag bracht de mevrouw, die ons overigens heel goed verzorgde, twee dames mee, ze heetten Arnolda en Oma. Gelukkig zag Arnolda wat er met mij gebeurde. Ze keek Oma aan en die zei:”Dit kan niet, we nemen hem gelijk mee.” Oma is lief, en toen ...... begon mijn vakantie.

Op het goudgele strand van Griekenland.... 

Ze kochten leuke speeltjes voor me en een bandje met riem want ik moest leren om bij ze te blijven lopen. ‘s Avonds gingen we uit eten. Ik had honger als een leeuw, want die andere jongens hadden het eten altijd veel sneller op dan ik, dus bleef er voor mij nooit zoveel over. De dames bleken gek te zijn op Gyros, laat dat nu net ook mijn lievelingskostje zijn. Dat werd dus samen delen. Nou ja, ik een beetje meer als zij. De volgende dag bestelden ze maar een extra portie voor mij. Lief hè?

Niet storen, ik geniet! 

Toen werd het pas echt feest; ik mocht mee naar het strand. Heerlijk joh, lui op de strandstoel, mijn buikje bruin laten worden en samen met de dames een tukje doen. Dat beviel me uitstekend. Ze vinden mij best intelligent, zeiden ze. Want als ik moet plassen (of wat anders) ga ik maar piepen, dan weten ze tenminste dat het hoge nood is. Een klein ongelukje nu en dan daargelaten.

Autorijden vind ik prima, maar ik wil wel op de bodem liggen, lekker rustig.
Aan het halsbandje had ik een enorme hekel en ik protesteerde dan ook duidelijk. Oma vond dat het dan maar een tuigje moest worden. Dat is trouwens ook veiliger.
We gingen naar de dierenarts, die tevens van alles verkoopt en het werd een mooi rood tuigje. Ik vind het nog niet leuk hoor, want zoiets ben ik niet gewend. Maar ik kreeg nog wel een héééél leuk speeltje.

In de etalage stonden twee glazen boxen met daarin twee hondjes. Een mini en een iets grotere. 
De dames vonden zoiets verschrikkelijk, maar de dierenarts vertelde, dat door dit te doen en ze te verkopen, deze nog een kans kregen op een thuis.
Nou, voor die kleine was het haar Lucky Day! De dames namen haar mee en happy dat ze was! 
Dus nu heet ze Happy. We gingen meteen lekker spelen en ravotten. En een lol dat we hadden!

Happy 

Wat word je van spelen moe zeg! 

We gingen ook nog kijken bij een voederplaats. Daar wonen allemaal honden bij elkaar, maar ze hebben geen baasje. Zielig he? Gelukkig zijn er mensen die ze zo af en toe te eten geven. Na een uur gingen we nog even terug om foto's te maken en toen kwam als verrassing een kleine pup aanhollen. Die was net achtergelaten....
Maar de dames lieten hem natuurlijk niet achter en namen hem ook mee. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd.

Ventje 

Dus wij weer naar de dierenarts. Prikjes, chip enz. Alleen “Ventje” zoals hij genoemd is, mocht nog niet met ons in het vliegtuig mee naar Holland, want hij moet nog een rabies prik hebben.Maar een lieve mevrouw zorgt op dit moment goed voor hem en binnenkort komt hij ook hierheen.

Nog maar even een tukkie doen in de ingepakte koffer, dan kunnen ze me niet vergeten! 

Op dit moment logeer ik bij Oma. omdat ik haar al goed ken. Daar wacht ik op een nieuw baasje. Dat zal denkelijk niet te lang duren, want Oma vindt me een snoepje. Vandaar mijn naam: “TUMTUM”.

Oh ja; mijn broer en zus komen ook nog binnenkort naar Nederland, dus er zijn nog meer van zulke snoepjes als ik.

********************

Quibus (Zelleno)

Quibus is op 18 januari 2014 in Nederland aangekomen. Gelukkig konden wij hem al snel ophalen. De autorit naar zijn nieuwe huis vond hij zeker niet vervelend. Wel toonde hij al direct zijn eigen willetje; hij wilde persé niet bij iemand op schoot maar los op de achterbank liggen en toen hij dat eenmaal voor elkaar had ging hij direct lekker liggen slapen. 

Heerlijk toch, dat hij zich zo snel op zijn gemak voelde. En hij slaapt soms zo heerlijk ontspannen …..en wel op zijn rug.....

Quibus is nu bijna 6 maanden oud, is super nieuwsgierig, nergens bang voor, en enthousiast op de puppy cursus. Soms mogen alle honden aan het eind van de cursus even met elkaar spelen........Quibus sprint tussen alle honden door....en is dan aan het eind van de cursus helemaal uitgeteld.

Kort geleden heeft hij kennis met de zee gemaakt en op de puppy cursus samen met de andere cursisten bij de Grote Rietplas in Emmen. 
Wat heeft hij genoten.....en wij erbij! 

Hij heeft het goed naar zijn zin, hier in Nederland. Toch is hij zijn Griekse verzorgster niet vergeten! Als we het filmpje aan hem laten zien met de hondjes uit de opvang en de stem van zijn opvangmama, wordt hij helemaal vrolijk. Hij kijkt dan helemaal gebiologeerd naar het scherm, luistert naar haar stem en lijkt door lichaamstaal te zeggen: Kijk dan, hoor dan! Daar is ze! In dat kastje, daar zit ze!  

Wat een lieve, rare Quibus is het toch! 

Daaaag! Pootje van Quibus! 

Doortje (Fani)

Op onze pagina "Specials" berichtten we al eerder over Fani.
Fani heet nu Doortje, is geadopteerd en erg gelukkig. Van haar adoptie-familie kregen we onderstaand verslag. Doortje, moeder van Sjors, Sjimmie, Honey, Misty en Lily, kwam op een koude winterdag als laatste aan in Nederland. Na een zwaar leven als zwerfhond heeft ze nu toch haar geluk gevonden. Wij wensen deze lieverd een fantastisch leven toe! 

Doortje (voorheen Fani) is nu 3 weken bij ons en het gaat erg goed. Ze is een ontzettend lieve, aanhalige, speelse toevoeging aan onze roedel van een Nederlandse rescue bruine labrador Dees, een Spaanse rescue Podenco Siem en 5 katten.

We waren bezig om een hond uit het asiel te adopteren, maar dat was geen match en toen ik dat vertelde aan een collega, die opvang doet voor Dog Rescue Greece, zei ze: "vind je die van mij niet leuk?" En zo kwam Doortje op ons pad!

Na een aantal ontmoetingen die goed gingen, besloten we Doortje te adopteren. In het begin was ze een beetje bang, maar dat trok al snel bij. Doortje is met haar pups naar Nederland gekomen en was heel erg ondervoed. Op dit moment krijgt ze nog steeds meer eten dan de andere 2 en onze allesvretende Labrador Dees vindt dat zeer oneerlijk!! 

Dees, Siem en Doortje kunnen het inmiddels heel goed met elkaar vinden. Doortje en Siem spelen heel veel met elkaar en "moeder overste" Dees moet de 2 pubers op het rechte pad houden, mooi om te zien. Ook met de katten gaat het heel goed, daar wil Doortje ook graag mee spelen, maar dat levert toch af en toe een tik op de neus op, dan kan ze heel verontwaardigd kijken.

Al met al heeft Doortje een heerlijk warm bedje gevonden en we hopen dat we nog vele jaren met zijn allen plezier zullen maken!!

Groeten, Jeroen, Frederike, Dees, Siem, Doortje, Co, Ties, Bob, Eefje en Iemand

Aan het begin van haar levensweg.... En die ziet er heel mooi uit! 

Bella

Bella is nu anderhalve week bij ons en ik kan niet anders zeggen dan dat ze een cadeautje is. 
Toen we haar voor de eerste keer zagen, waren we al verkocht. We hadden te horen gekregen dat ze wagenziek zou zijn, dus daar hadden we rekening mee gehouden. Nadat we haar hadden opgehaald bij haar gastgezin (geweldige mensen!), moesten we ruim een uur rijden naar huis. We hebben tijdelijk een oppashond in huis (Jessy) en Bella kroop lekker tegen haar aan en samen zijn ze in slaap gevallen.

Eerst samen zwemmen.....

...... en dan samen opdrogen in de zon

Thuis heeft Bella de eerste paar dagen goed houvast gehad aan Jessy en er veel van geleerd. Maar al snel was dat niet meer nodig want ze gaat lekker haar eigen gang.
Ze vindt alles leuk, houdt van zwemmen en spelen en is dol op iedereen. Slim hondje is het, ze neemt de commando's over die we voor Jessy gebruiken en is al behoorlijk goed opgevoed. Ze loopt daarom ook bijna altijd los, even aan het lijntje naar het uitlaatgebied en dan.... rennen maar! Lekker achter Jessy en de bal aan en spelen met andere honden.

We hebben altijd honden gehad en na het overlijden van onze honden vorig jaar, zijn we blij met zo'n vrolijk hondje in ons leven. Iedereen is er zo van opgeknapt!

Groetjes,
Joan Hoekstra en Bella en het hele gezin.

Sweet dreams....

Mara (Maria)

Hoi allemaal,

Het heeft even geduurd, maar hier dan mijn eerste ervaringen.

Mijn naam is Mara (voorheen Maria) en ik ben op 17-03-2014 in Nederland aangekomen. Ik ben samen met 6 broertjes en zusjes (Terry, Lefti, Kopella, Olga, George, Attis) gevonden op het Griekse eiland Kefalonia. Ik ben geboren op 02-11-2013, heb een lichtbruine vacht met wat wit en zwart er doorheen en weeg nu 9,1 kg en ben 45 cm hoog.

Het duurde even voordat ik dit verhaal kon maken, want ik moest natuurlijk eerst een inburgeringscursus volgen om Nederlands te leren lezen en schrijven. Maar dat heb ik snel afgerond, aangezien ik best wel leergierig ben.

Op 17-03-2014 begon mijn reis naar Nederland en ik ben om 19.00 uur gearriveerd op de plaats van bestemming, namelijk Nijkerk. Ik had geen idee wat er ging gebeuren, maar ik was natuurlijk moe van de lange reis en had ook weinig gegeten en gedronken. Ik word daar vervolgens door een onbekende man uit de auto gehaald, die van alles tegen me zei, maar ja, nog geen inburgeringscursus gehad, dus ik snapte er niets van. 

Eenmaal binnen eens even rondgekeken en ja hoor, daar liep een soortgenoot. Ietsje ouder en zo gek als een deur. Hoewel ik hem duidelijk maakte dat ik moe was en honger had, dacht die gek dat we gelijk konden gaan spelen. Nou, toen heb ik duidelijk gemaakt dat er die avond met mij niet meer gespeeld werd. Ik heb wat gegeten en gedronken en heb toen een lekker plekje uitgezocht om een uiltje te knappen. 

Mijn soortgenoot, die trouwens Spike heet, kwam er vervolgens gezellig bij liggen en zo hebben we de eerste avond tot 03.00 's nachts doorgebracht (maar die baas snurkt wel een hoop, zeg).

De volgende dag voelde ik me al een heel stuk beter en toen ben ik die rare snuiter Spike maar eens wat meer van dichtbij gaan bekijken. Nou, die is erg lief en sociaal en wil maar een ding, spelen. Dus wij met zijn tweeën de tuin in. Na een half uurtje hebben we die aardig verbouwd (och, het was toch al niet veel bijzonders) en werd er een rustpauze ingelast. 

Maar ik moet wel zeggen dat ik het gelijk goed met hem kan vinden. Hij heeft ook lekker voer, wat ik ook lust. Maar ik heb een eigen bak en inmiddels ook geleerd dat we alle twee ons eigen voer op moeten eten.Voor de rest hebben we die dag veel gespeeld en veel geslapen. En aangezien hij best heel leuk is, pas je ook samen in een mand.

Nu passen we er nog samen in

De volgende dag kreeg ik zo'n raar ding om mijn nek en zijn we de buurt gaan verkennen. En daar ligt toch een hoop op straat wat je allemaal op kunt pakken, hahaha, net een paradijs. Inmiddels gaat mijn voorkeur wel uit naar oud vuurwerk om op te kauwen en konijnenkeutels om op te eten. Op straat kom je natuurlijk ook andere honden tegen. Dan ben ik toch even afwachtend, want ik weet natuurlijk niet of ze allemaal even leuk zijn. Maar als ik van het baasje er naartoe mag, dan zit het wel goed. Ik was wel bang toen ik Baco voor de eerste keer tegenkwam, da's een hele grote zwarte Bouvier. Maar de tweede keer heb ik toch geprobeerd om hem om te duwen. Maar dat lukte niet, zelfs niet met de hulp van Spike.

En zo kom je steeds meer hondjes tegen. De meesten daarvan willen wel spelen, dus we hebben een hoop lol in het losloopgebied met zijn allen (en tussendoor natuurlijk even konijnenkeutels eten).

Eerst even verkennen en dan.... vol er in! 

Maar er zijn ook nog andere leuke plekken, zoals het bos in Hoevelaken of bij Kasteel Groeneveld in Baarn. In Hoevelaken hebben ze allemaal smerige slootjes en daar kun je lekker in rondspringen. Volgens mij vindt het baasje het niet zo geslaagd af en toe, maar ik heb me toch een partij lol....

En als je dan goed nat en smerig bent, dan ga je nog even door de zandhopen heen voor het maximale effect. Helemaal schitterend. In Baarn is het wat anders. Daar is veel meer water en het is ook schoner.

Spike wil vaak niet verder het water in dan met zijn pootjes, maar ik drink gewoon uit die volle waterbak als ik erin sta. En Spike gaat dan vanzelf mee. Lekker verfrissend zo tijdens het wandelen en spelen.

Met z'n tweeën is het toch leuker!

Voor de rest leer ik natuurlijk heel veel van Spike. Als je buiten loopt en het baasje roept, dan moet je even naar hem toegaan en dan krijg je wat lekkers....al is het soms wel lastig als die heerlijke konijnenkeutels er liggen. En als je wat kunstjes doet zoals liggen en zitten, dan levert dat ook wat op. Ja, je hoeft hier niet zo gek veel te doen voor je eten.

Ik ga inmiddels ook op cursus, een pubercursus noemen ze dat. Voor de puppycursus was ik al te oud, maar nu ben ik de jongste. Maar dat maakt niet uit, we hebben thuis wat geoefend en ik doe het net zo goed (of slecht) als de rest. De laatste keer moesten we door zo'n rare tunnel. De eerste keer heb ik die maar eens rustig verkend. Maar tot mijn verbazing krijg je aan het eind van de tunnel voer. Dus de tweede en derde keer ben ik er maar wat sneller doorgegaan, want stel dat iemand anders dat voer opeet.

Ook bij de dierenarts is het leuk. Ook daar krijg je veel lekkere dingen, dus daar ga ik ook graag naar toe. Af en toe een prikje en dan bekijken ze je even van alle kanten, wat voer erin, even wegen en je bent weer klaar. Volgens de dierenarts ben ik goed gezond en mooi op gewicht.

Ik maak dus nu in korte tijd heel veel nieuwe dingen mee. Ik ben nergens bang voor, maar ik kijk altijd wel even de kat uit de boom. Daarin heb ik toch een wat andere stijl dan Spike, die overal op de banzai manier inspringt. Gaat ook wel goed, maar past niet helemaal bij mij.

Ik ben inmiddels ook goed gewend aan de dagelijkse routines met wandelen en eten en aangezien ik toch 3 keer per dag voer krijg, schrok ik ook niet meer. 

Ik doe wel samen met Spike na het eten een wedstrijd wie het hardste kan boeren.

Ik merk wel dat ik per dag meer kracht en uithoudingsvermogen krijg, maar ik ben nog niet sterk en zwaar genoeg om het van Spike te winnen. Hij is iets kleiner maar weegt een kilootje of 11 en dat zijn allemaal spieren. Dus met het spelen loopt die mij gewoon omver. Inmiddels leer ik wel beter om hem te ontwijken. Maar wacht maar tot ik groot ben, dan kan ik hem nog beter partij geven. Maar als ik aan zijn oor hang, dan kan die toch geen kant meer op.

Zo, als Spike even niet kijkt, steek ik lekker mijn tong naar hem uit!

Dat was het voorlopig dan even. Ik hoor Spike al weer roepen dat ik niet zolang achter de computer moet zitten, schijnt niet gezond te zijn. Nog even mailen met wat kennissen in Griekenland en dan gaan we weer verder met het vernieuwde tuinontwerp. Ik denk dat we wat bergen en dalen aan gaan leggen, anders is het ook maar zo'n platte bedoening. Dus voorlopig weer even druk, maar over een tijdje volgt er wel weer een nieuwe update........

Oh ja, en als u nu denkt, zo'n hond wil ik ook, dan kan dat. Er staan er nog heel veel op de website en die zijn allemaal even leuk, maar er is nog maar een familielid van mij dat niet geplaatst is op dit moment en dat is Attis.......

Goh, zit mijn zus Mara reclame voor me te maken.... Da's een typje zeg! 

Die is net zo leuk als ik (ik heb trouwens gisteren nog met hem gemaild en gehoord dat hij ook geslaagd is voor zijn inburgeringscursus). Ook hij kijkt echt uit naar een definitief plekje.

Groetjes van Mara en Spike

Vul mijn bak maar het eerst, Spike heeft vet genoeg! 

Brend

Vanaf het eerste moment dat ik zijn foto zag van zijn aankomst op Schiphol op 14-2-14, wist ik het: dit is mijn Grieks hondje.... Normaal kon ik het wel relativeren en redenen aandragen om het niet te doen, alleen zei nu elke vezel in mijn lijf dat ik dit hondje niet voorbij mocht laten gaan. 

Dolgelukkig stond ik dan ook door de kamer heen te springen toen ik diezelfde avond nog een telefoontje kreeg dat ik zijn gastgezin mocht bellen voor een bezoek. 

Kijk maar: onafscheidelijk....

Een paar dagen later gingen we samen met mijn andere hond Bully op pad om Brend te bezoeken. Dolle pret hadden die 2 en ook het gastgezin zag dat het goed ging. Na een huisbezoek bij ons thuis mochten we Brend een paar dagen later op gaan halen. 

Bully had nu pas door dat het echt was en is hem even een paar dagen uit de weg gegaan maar daarna was het goed en nu zijn ze haast onafscheidelijk van elkaar. 

In het begin was wel te merken dat Brend wat “achterliep” qua gedrag en leren maar hij heeft dat razendsnel ingehaald. Het is een hele vrolijke, ondernemende en ondeugende hond maar ook 1 die heel snel leert en hier enorm veel plezier uithaalt. 

Puppycursus vindt hij dan ook helemaal geweldig en niet alleen voor alle snoepjes die hij krijgt.... Alles wat buiten vleugels heeft is erg leuk, vooral om het te besluipen en dan helemaal na te kijken waar de vogel heen vliegt. 

De bench is geen probleem, al ligt hij het liefst wel languit op de bank. Maar het liefst ligt hij achter mijn benen als ik ga slapen, om me ’s morgens met een natte lebber wakker te maken. Even heeft hij een tijdje last gehad van verlatingsangst maar ook dat hebben we overwonnen en nu ligt hij lekker te slapen als we er niet zijn.

We hopen nog heel erg lang van dit heerlijke stel te genieten en ik ben blij dat ik naar mijn gevoel heb geluisterd en dit geweldig lieve en mooie hondje met een prachtkarakter een gouden mand heb mogen geven. We zouden echt niet meer zonder hem kunnen..... Hij is een deel van ons gezin.

Liefs Brend, Bully, Michael en Wendy

Niena (Terry)

 

Het is inmiddels drie weekjes geleden dat we Terry (inmiddels Niena) hebben geadopteerd. We zijn super blij met haar en zij volgens mij ook met ons. Het voorzichtige van Niena heeft inmiddels plaatsgemaakt voor baldadigheid op zijn tijd. Ook dit is leuk en betekent zo nu en dan goed opletten wat ze pakt! 

Ze doet het erg goed en vindt alles even leuk.

Bos, strand, narcissenvelden, boswandelingen en ook strandwandelingen, bezoek aan en van familie, vrienden buren en spelen met andere hondjes etc. 

Ook op puppycursus gaat het goed en laat ze zien een slimme meid te zijn. Eerst keek Niena de kat uit de boom, maar al snel kwam haar wens te spelen met anderen naar boven. Spelen, spelen en nog eens spelen met andere hondjes is haar favoriete bezigheid.

 
Het ophalen van Niena was best een zenuwachtige aangelegenheid. Er vlogen allemaal vragen door mijn hoofd: "Zou ze wel mee willen, zou ze netjes blijven in de auto, hoe is het voor het gastgezin als ze vertrekt etc etc.

Gelukkig was ze heel rustig en nadat ik haar met hulp van het gastgezin in de auto had vastgezet aan de riem, kon de reis beginnen. Ze was voorbeeldig rustig, en liet direct haar Griekse aard zien; bij vele bochten ging ze van de ene zitplek in de auto naar de andere.

Ze wilde zijn waar de zon was! 

 Aangekomen bij haar nieuwe huisje was het: kennismaken met de rest van de familie en daarna voorzichtig snuffelen en liggen op een dekentje. Al snel werd weer vertrokken voor het uitzoeken van een mandje. Hoewel de baasjes een specifiek mandje in gedachten hadden, bleek Terry prima in staat haar eigen mandje uit te zoeken in dierenwinkel.
Ze ging de mand niet meer uit, dus met mand en al in de kar en mee naar de auto. Sindsdien heeft ze meerdere speeltjes uitgezocht en is ze groot fan van de dierenwinkel.

Op het strand is ze nu één keer geweest, waarin ze kennis heeft gemaakt met de zee. Heel zout dat water, maar heerlijk dat losse zand en de vele andere hondjes. Ze geniet werkelijk van alle momenten, waar het dan ook is.....

Bij onze laatste tour langs de hyacinth- en narcissenvelden hadden wij haar neus constant tussen ons in. De geurtjes die ze kon ruiken vanuit de cabrio vond ze geweldig! Ze geniet er enorm van.

Bij de velden vond ze trouwens de aarde enorm lekker ruiken en moesten we haar tegenhouden niet te veel bollen op te graven! 

Naar de bollen, naar de prachtige bollen....
Waar je sprakeloos geniet van de kleuren die je ziet...

Bij ons in de buurt kent ze bijna alle andere hondjes en ze kan met allemaal opschieten. Helaas zijn er ook hondenbezitters die hun honden niet willen laten spelen, dus lopen er enkele aan Niena voorbij. Dit vindt ze jammer, maar gelukkig zijn er bijna elke wandeling wel één of meer hondjes die wel willen en mogen spelen.

Ook de volkstuin vind ze heerlijk en hier heeft ze een vriendinnetje waarmee ze zich uren vermaakt. Spelen tot ze uitgeput naast elkaar in het gras gaan liggen en o ja, als het even kan en mag, liever op een kussen op een bankje in de zon...... Niena is immers een Grieks prinsesje....

Bij ons in de winkelstraat heeft ze de harten van de winkeliers gestolen. Ze komen haar graag even gedag zeggen en even met haar spelen in de dagelijkse uitjes rond het huis. Volop bewonderaars dus aandacht genoeg en als ze dan even niet in de picture wil zijn, is een balkon met uitzicht natuurlijk ook gewoon geweldig!

Kortom, het leven is één groot feest. Eigenlijk zonde dat er af en toe geslapen moet worden.....

Ilse

Inmiddels is Ilse al weer anderhalve maand bij ons, tijd gaat snel en ze groeit als kool.  Het is een ontzettend leuke, nieuwsgierige, lieve en soms ondeugende puber!
Ze heeft al erg veel geleerd; de commando's: hier, zit, plaats, vrij, af, voet kent ze al goed en op de hondencursus doet ze enorm haar best.

Wij zijn dol op haar en zij ook op ons, zolang ze natuurlijk wel op tijd haar eten krijgt....
Twee  keer per week gaat ze mee met de uitlaatservice en dan mag ze 2 uur rennen door het bos met de andere honden van de roedel. 
Daarnaast gaan wij ook nog eens 2 keer per week op pad met haar. Naar de hondenspeeltuin die we hier in de buurt hebben en naar een bos, strand of andere plek waar ze lekker los kan rennen. 

Ze is energiek, houdt van speuren en alles wat ze ziet wekt haar interesse, vooral de eenden hier in de buurt moeten het ontgelden; lekker er achter aan rennen en iedere hond die ze tegenkomt, daar moet mee gespeeld worden.

Kortom; wij zijn erg blij met Ilse!

Groet,
Danielle en Hein en een poot van Ilse.