Babs (Francis)

Op zoek naar een hondje voor mijn moeder kwam Babs, destijds Francis genaamd, voorbij in onze zoektocht.
Ik was op zoek naar een ouder hondje voor mijn moeder maar als ik eerlijk ben, keek ik ook voor mezelf.
Heb in het verleden 2 honden gehad en mijn partner ook en het gemis van een trouwe makker kwam naar boven. We hebben het er over gehad en gekeken in hoeverre het  in ons dagelijkse leven zou passen en besloten er voor te gaan.
Babs kan mee naar ons beider werk dus ze zit zelden of nooit alleen thuis.
We hebben haar eerst bezocht bij het gastgezin waar ze al met veel liefde was opgevangen.
Bij aankomst waren we eigenlijk al verkocht en gelukkig mochten we haar na een weekje ophalen.
 



Het was wel even wennen voor haar en de eerste dag heeft ze grotendeels tussen en op de struiken gelegen in de tuin met de zon op haar bolletje. 

De eerste nacht gaf ze duidelijk te kennen heel angstig te zijn om alleen achter gelaten te worden en we hebben haar mee naar boven genomen en verder geen problemen meer gehad.
Ze was heel angstig voor grote honden en zocht duidelijk haar veiligheid bij ons. Haar aan de riem krijgen vroeg veel geduld want ze was erg angstig als je handen in de buurt kwamen.
Met veel geduld is het allemaal goed gekomen.
Het is een ontzettende lieve hond die zo dankbaar is en werkelijk huppelt als ze buiten is.
Zo geweldig om te zien hoe blij ze is.


 
Wanneer je even weg bent geweest dan krijg je een heel warm ontvangst en kan ze haar lol niet op..( of je jaren bent weggeweest)
Op mijn werk doet ze het ook goed en gaat makkelijk met iedereen om. Ik werk met mensen met een zorgvraag en geregeld gaan we met de groep haar uit laten. Ze kent haar roedel goed en houdt ons goed in de gaten.
 

Ze heeft een maatje in de buurt waar ze heerlijk mee speelt en wanneer ze deze ziet gaat ze piepen van blijdschap. We maken graag wandelingen en ze loopt enthousiast mee. Ze vindt het heerlijk om te snuffelen en gaat steeds verder op onderzoek uit. Zand vindt ze ook geweldig en daagt je dan uit om te spelen. We hebben een karretje gekocht zodat ze ook mee kan met fietsen. Ze vindt dat nog wel spannend maar ook dat gaat steeds beter.
 

Ik kan niet anders zeggen dat ze ons zoveel brengt en dat we erg blij met haar zijn.
Voor haar is het mooi dat ze een tweede kans heeft gehad en dat haar verleden en moeizame start ver achter haar ligt.
Als ik zo af en toe op de site kijk sta ik elke keer weer verbaasd over de hoeveelheid honden die daar vandaan komen en de verhalen. 

Het vraagt wel wat meer geduld en aandacht dan een hond zonder verleden en dat is belangrijk dat mensen zich dat realiseren. 
Maar met een hoop geduld, vertrouwen en veel liefde komt het zeker goed.

hartelijke groet,
Judica

Fani - een lief moedertje gered

Fani 

Fani is de moeder van Sjors, Sjimmie, Honey, Misty en Lily. Moeder Fani is met haar pups in de straten van Athene aangetroffen, waar zij een zwervend bestaan leidde, vol gevaren.
Door onze fantastische vrijwilligster in Athene is zij eerst een poosje opgevangen en daarna, evenals haar pupjes, door Dog Rescue Greece naar Nederland gebracht.

  

 

Fani is erg ondervoed, moet nog wennen aan haar nieuwe leven en lijkt nog maar niet te kunnen geloven dat ze nu veilig is, dat ze mag genieten van het leven en dat het geen óverleven meer is.  Ze wordt zeer goed verzorgd door één van onze gastgezinnen en het gaat zeker goed komen met Fani.
We ontvingen over haar het volgende verslag: 

Met Fani gaat het langzaamaan steeds iets beter. Ze gaat af en toe nu wel voor een koekje uit haar zelf de bench in en voor haar voer. Ik voer haar de Prins puppiebrokken en geef haar de dubbele dosering, daarnaast geef ik haar er af en toe vlees bij of pap met volle melk. Ze is een echte knuffel en begint me iets meer op te zoeken en achterna te lopen, ze is dol op mijn vader en broertje en ligt graag bij je op de bank. Als er iets verandert in huis, durft ze de eerste paar keer weer niet over de drempel. 

Als ze buiten in de tuin loopt, wil ze spelen maar als je bij haar komt wordt ze onderdanig en gaat ze liggen maar ze wil dan ook niet naar binnen. Lopen aan de riem is ze nog niet zo gewend; af en toe gaat het laatste stukje goed maar over het algemeen trekt ze hard (en ze heeft best veel kracht) en loopt ze steeds van links naar rechts. Ik hou jullie op de hoogte van haar vorderingen. 

Pootje van Fani! 

Leica (Liza)

Begin november ontmoetten wij Leica (toen nog Liza) voor het eerst en het was meteen liefde op het eerste gezicht. Leica is een klein hondje dat enorm aanhankelijk is. Na een paar dagen begon ze gelukkig al te wennen en ze begon te spelen met onze andere twee honden.

Leica is inmiddels ruim twee maanden bij ons en we hebben iedere dag plezier met haar. Ze is soms ondeugend (op de tafel staan, eten proberen te pikken van het aanrecht, speelgoed van haar vriendin weg graaien enzovoort), ze ligt heel graag in de buurt van ons.

Inmiddels is ze wel ietsjes rustiger geworden. Eerdaags gaan we ook naar een cursus met haar.
Blij waren we met de aandacht die we hebben gekregen van DRG. Graag willen we iedereen bedanken voor de aandacht en de eerste opvang. We zijn erg blij met Leica.

Met vriendelijke groet,
Gerda Drieënhuizen

Lotte (Janneke)

Wij zijn gister heel blij gemaakt met de komst van Lotte (Janneke.)
Gisteren was al een feestje, maar Lotte was denk ik ook wel een beetje moe van de reis vanuit Elst naar Rotterdam. Er is al heel wat afgeknuffeld! Wat een kroelkontje is deze dame!! HEEEERLIJK!

We hebben Lotte gister gelijk ontwormd en ontvlooid zoals ons werd aanbevolen en Lotte heeft een prachtige nieuwe riem ( tuigje) gekregen...een echt sieraad voor een meisje-meisje-hond!!
De eerste nacht is prima gegaan! Ze heeft heerlijk in de bench geslapen en vanmorgen vroeg een klein vreugdedansje (en plasje) gedaan. Lotte kijkt al lekker veel af van Mossi; als Mossi dáár plast, dan doet zij het twee tellen later ook!
Mossi heeft haar nieuwe rol als grote zus ook gelijk opgepakt. Al krijgt Lot hier en daar een corrigerende brom, ze blijft wel op haar nieuwe zusje letten! Ze loopt nog wel goed achter Mos aan en gaan dan samen snuffelen. Griekse gewoonte schijnbaar! Vandaag zijn we dan ook eventjes naar Mossi's favoriete plekje geweest; het strand ( Maasvlakte 2). Misschien voor Lotte wel een beetje vreemd om nu weer op een strand te lopen, maar dit keer met de mensen (en grote zus) die haar weer lekker mee namen naar een warm huis! Zelfs op het strand werd gerend en gespeeld door de 2 meiden!

Wat tot grappige taferelen leidde omdat Lotte nog aan de lange lijn loopt en wij er dus als een stel hollende mafkezen achteraan hobbelden om de lijn niet strak te laten worden! Dus onze sportschool abonnementen gaan we opzeggen ;)

"Kom je ook?", zegt Mossi

Lotte is ontzettend lief en eet voor twee! Die meid is over een poosje echt wel een goed gevoede (gezonde ) viervoetster! Wij genieten van deze mooie meid, Super wat jullie allemaal al gedaan hebben voor haar!

Heel veel groetjes, pootjes en knuffels van ons allemaal!

        

Alex en Laika

Omdat een foto meer zegt dan 1000 woorden...
Alex en Laika, twee gelukkige honden in Nederland! 

Thanassis

Deze prachtige en lieve hond had het zwaar op het Griekse eiland Kefalonia. In februari 2013 zocht hij, koud en nat, beschutting in de hal van een bank in de havenstad Argostolion. Daar werd hij al snel weer naar buiten gejaagd.....Het was tragisch om te zien hoe deze lieve lobbes over het eiland zwierf, op zoek naar warmte en liefde.

Mede door de goede zorgen van Dog Rescue Greece kon Thanassis aan een nieuw leven in Nederland beginnen. Hij is geadopteerd door een lief echtpaar en hoe anders is de winter van 2014 voor hem.... Thanassis is met het baasje en vrouwtje naar Frankrijk en Spanje gereisd en is daar aan het overwinteren in een prachtige, supergrote camper!









Lees hier het verslag wat wij van Thanassis mochten ontvangen:

Ik ben al 2 maanden met de camper onderweg. Ik vind het rijden fijn, dan lig ik rustig op de bank, meestal slaap ik, erg relaxed.

Wij zijn al 3 weken in Spanje, maar ik vond België en Frankrijk ook best leuk.

Ik moet wel veel wandelen van mijn baasjes, meestal 2 uur of langer komt ook voor. Vind ik niet erg, ze nemen water voor mij mee, best goed van ze.

Ik lig liever niet in de zon, dan ga ik binnen op de bank, want die zon is warm heb ik al snel last van en dan al die vliegen die ik moet vangen, wat een werk is dat! In Griekenland was dat ook al zo; die vliegen en die zon. Mijn baasjes begrijpen dat gelukkig.

Ik heb het eigenlijk best naar mijn zin zo, en ik ben ook goed met Charly, al is die soms wel jaloers, denk ik. En niet ik, maar hij doet soms raar over de voerbak. Net andersom dan gezegd was, maar Charly heeft nu ook een eigen voerbak.

Iedere dag loop ik door de manderijnen en sinaasappel plantages, leuk joh.

Zo dat is het wel zo een beetje, nou maar hopen dat we elkaar nog eens zien, daaaaag!

En hier is nog een foto van mij toen ik bij mijn gastgezin was, nadat ik van Griekenland naar Nederland was gevlogen. Ook bij het gastgezin heb ik het heel erg naar mijn zin gehad. Ook zij waren helemaal verliefd op mij.

Fila

Met Fila gaat het goed.
Ze heeft veel energie en is nog speels, maar we krijgen haar elke dag weer moe want ze slaapt in de avond heerlijk in haar mand.

Op de cursus is ze nu bezig om het B diploma te halen.
Ze doet het heel goed.

We zijn in ieder geval heel gelukkig met Fila en ik kan me haast niet voorstellen dat dit niet wederzijds is.

Groetjes en een stevige poot van Fila!

Banjo

Banjo is in september 2012 bij ons gekomen, nadat wij op slag verliefd waren geworden op de kleine raddraaier. En nog altijd is onze liefde even groot, al dan niet groter! 

Er zit in Banjo echt geen kwaad, hij is ontzettend lief voor alles en iedereen die hij tegenkomt! Een beetje bang is hij wel, waar dat vandaan komt, kunnen wij alleen maar over gissen, maar dat is het enige 'minpuntje'.

Banjo, toen hij net bij ons was

In ons huishouden met zijn 2 poezenvriendinnen had hij al heel snel zijn plekje gevonden, met name 1 van onze poezen en Banjo zijn onafscheidelijk! Waar hij is, is zij en andersom, de wet dat katten en honden niet samen kunnen hebben wij bij deze ontkracht.  

Het is een nieuwsgierig, speels, klein, ADHD hondje, echt eentje die precies bij ons past! Ik geloof ook oprecht dat hij ons ook een beetje heeft uitgekozen!

Samen met Hanky (ook een DRG- hondje die nu bij mijn ouders woont) is hij echt een deel van de familie geworden, de twee kunnen het ontzettend goed met elkaar vinden en gaan geregeld bij elkaar op logeerpartijtje.

Wij zijn in ieder geval na anderhalf jaar nog steeds ontzettend blij dat ik op een dag in augustus naar een hondje aan het 'googelen' was! Hij is echt een aanwinst binnen ons gezinnetje en met een baby onderweg krijgt Banjo er straks vast en zeker nog een vriendje of vriendinnetje bij.

Liefs, Kellin, Roxanna en Banjo!

Zoey (Goldie)

Van de adoptanten van Zoey (Goldie) ontvingen we dit leuke bericht en deze prachtige foto's:

Ze is een schat van een hond, en is gek op de Hilversumse hei, hier vlak achter ons huis... 

Gister voor het eerst met haar naar het strand geweest,
waar ze ook een nieuwjaarsduik heeft genomen! 

Goldie heet tegenwoodig Zoey (spreek uit: Zoo-wie).
Ze is lekker speels, eet en slaapt goed, is soms wat ondeugend.

Ze is al helemaal deel van het gezin!



High Five van Zoey!

Happy (Audrey)

Hallo lieve mensen van DRG,

Een update van onze Happy (Audrey).
Begin december namen wij de beslissing om toch op zoek te gaan naar een nieuw gezins-/roedel lid.
Onze roedel bestond uit drie honden op leeftijd (onze jonge beagle verloren we aan Leukemie begin november) en twee katten. Dat we niet bij een fokker een hond wilde aanschaffen was duidelijk, onze andere honden zijn ook op latere leeftijd bij ons gekomen (sommige mishandeld/verwaarloosd).
Via het internet kwamen we Dogs Rescue Greece op het spoor.

Na een blik te hebben geworpen op de foto's sprong Audrey er direct uit. Een sportief-ogende hond, precies wat we zochten...
Het adoptieformulier ingevuld op vrijdagavond en werden we zaterdagmiddag al gebeld door de coördinatrice, zaterdagavond gebeld door het gastgezin van Audrey.
We waren erg enthousiast en spraken af voor de zondagmiddag om kennis te maken met Audrey.
Roedel mee op de date om te kijken of het klikte. Vanaf het eerste moment was het oké.
We zagen een blije (Happy), sportieve knapperd van een hond.
Er was geen twijfel bij ons, ze past in ons gezin....en de nieuwe naam was al duidelijk: HAPPY!
Binnen een week was het rond en konden we Happy gaan ophalen.

Wat zijn wij blij met haar! Ze is nu twee weken bij ons en al zindelijk. We moeten nu de uitlaattijden wat gaan oprekken :-). Ze leert van de andere honden wat er van haar verwacht wordt; zit, af, plaats, zijn al woorden die ze herkent en waaraan ze meestal gehoor geeft. Wanneer ze de grens overschrijdt bij de andere roedelleden wordt ze gecorrigeerd. Mooi om te zien hoe zich dat regelt.
Nu zijn we op zoek naar een cursus waaraan we deel kunnen nemen. Happy zal, als ze volgroeid is, met vrouwtje meegaan op lange wandelingen/wandeldagen. Daar kijkt het vrouwtje naar uit, wat zal ze een geweldig en gezellig  wandelmaatje zijn! De dierenarts vindt haar een schoonheid en zegt dat ze in prima conditie is... baasjes trots en blij ;-).

Wanneer Happy "groot" is zullen we nog eens foto's plaatsen en bijpraten. Dank jullie wel, DRG, dat wij haar mochten adopteren.
We zijn erg gelukkig met elkaar! <3

Lieve groet uit Nijmegen,
Michael en Ellen,
Timo, Lana, Flo,
Nicky en Ziggy

Ulf

Hier een berichtje uit Wassenaar van Fam. De Goede. We willen even laten horen hoe het gaat met Ulf. Hij heeft zich ontwikkeld tot een fantastische hond. We denken dat hij nu ongeveer anderhalf jaar oud is. In het voorjaar, toen wij hem kregen, was hij nog wel naïef en fysiek wat zwak in de spieren. Kon hem na paar maanden loslaten en luisterde goed, ook naar school geweest. Zo kwam hij er ook achter dat niet iedere hond even sympathiek is toen hij werd aangevallen door een herder. Op zich was het niet heel ernstig, maar na die tijd werd hij bang en schrikkerig, ook van het geluid van blaffende honden. 

Daardoor is hij vanuit het bos 2 maal naar huis gevlucht, overstekend over een drukke verkeersweg. Na die tijd wandel ik met hem aan de (flexi)lijn. Ook niet meer in dat bewuste bos, daar is hij nog steeds bang, hij associeert dat denk ik met die enge hond. Hij komt niets tekort, wandel met hem nu in de duinen. Ben loslopen nu langzaam aan het opbouwen. Op het strand gaat het goed, daar heeft hij overzicht. Soms bij een stabiele hond of als ik met meerdere mensen of honden (dan is de roedel groter, voelt hij zich veilig) laat ik hem ook even los.Nu met het komende vuurwerk houd ik hem even aan de lijn. Ik ben bang dat het vluchtgedrag altijd wel een puntje zal blijven waar ik alert op moet zijn, vooral is hij gevoelig voor geluiden. 

Het is een vrolijk dier, lief voor mensen, vooral kinderen, met katten redelijk goed, soms paar uur alleen blijven, gaat prima. Het is een verschrikkelijk mooie hond om te zien, en hij loopt zo elegant, net een dressuurpaard, we noemen hem weleens Bonfire. Zijn bouw is wat robuuster geworden en het is niet meer het onzekere hondje wat het een tijdje geleden was. Volgende week komt hij in de krant, heeft een look a like wedstrijd gewonnen van het Brandweermuseum in Wassenaar. Zij hadden een expositie over een brandweer Hond , genaamd Wallace, uit Glasgow, een legende in Schotland. Deze ging altijd mee naar de brand en had ook mensen gered. Zijn in Scotland, Nederland en Amerika boeken over uitgegeven. Hij leek het meest op de Amerikaanse Wallace. Ik stuur jullie de foto, links is Ulf. Zo zie je, een hond van Dog Rescue Greece die een prijs wint, tussen al die deftige rashonden in Wassenaar. 

Verder gaat Ulf veel naar Drente, daar hebben wij familie vakantiehuis en woont veel familie in de buurt.Gaan dan met alle honden wandelen. Zo zien we ook regelmatig Shilo, ook van DRG, hij heet nu Okke. Ook van hem stuur ik even een foto, samen met Ulf. 

Kortom we zijn gelukkig met Ulf, ook onze kinderen zijn stapel op hem. We hebben altijd veel aanloop van visite en het lijkt wel of het steeds drukker wordt, want ze komen geloof ik vaker omdat ze zo dol zijn op Ulf. Ik wens jullie en de organisatie een voorspoedig nieuwjaar en  blijf jullie nieuwtjes volgen.

Met vriendelijke groeten, Kees en Sonja de Goede.

Pip (Canella)

Hierbij het verhaal van onze lieve Pip (eerst Canella)
We waren het erover eens, een tweede hondje zou ons gezin compleet maken, gezellig voor onze andere hond Woody! Het liefst een hondje die het echt verdiende, een warm mandje bij ons thuis! We gingen eind september kijken bij Canella bij haar gastgezin in Haarlem. Toen ik het adoptieformulier in had gevuld hoorde ik dat iemand me al voor was geweest en ik was heel blij toen bleek dat diegene van adoptie had afgezien! Aangekomen in Haarlem was het tussen Canella (door het gastgezin omgedoopt tot Pip) liefde op het eerste gezicht!  Wat een lieverd, wat een droppie! 

Thuis nog even nagedacht en er een nachtje over geslapen (naar onze eerste hond hebben we maanden gezocht!) maar het was duidelijk; Pip zou bij ons komen wonen! Op 28 september was het zo ver, we mochten haar gaan halen! Met het hele gezin togen we weer naar Haarlem, met een riempje en wat hondenkoekjes in onze zak. De autorit ging prima en eenmaal thuis maakte Pip kennis met Woody. De eerste paar dagen ging dat wat stroef, maar na enkele dagen had Pip haar maatje gevonden in Woody. Pip heeft geen minuut geprotesteerd, ging slapen in haar bench alsof ze niet anders gewend was en was meteen hartstikke lief voor onze vier meiden. Haar karakter was en is voorbeeldig! Wat een aanwinst!
 

Het noodlot sloeg toe toen we haar nog geen twee weken hadden. Ik moest even de auto naar de garage brengen en dacht dat ik de honden wel een kwartiertje los in huis kon laten, speeltjes lagen klaar en ik vertrok. Toen ik even later thuis kwam kreeg ik de schrik van mijn leven. Overal lag bloed, het zat tegen de muren op. Pip lag zielig in de bench. Ik zag in een oogopslag dat ze een wond ik haar pootje had en heb het meteen afgebonden met een theedoek. Ondertussen de dierenarts gebeld, ik kon gelukkig snel terecht. Pip had haar poot opengehaald aan een vaasje die op tafel stond....dat lag nu gebroken op de grond. Wat was ik bang, Pip begon steeds meer te kreunen en was heel slapjes. Eenmaal bij de dierenarts aangekomen bleek ze in shock te zijn. Ze kreeg een shot pijnstillers en een infuus, eerst bijkomen en dan naar de o.k., om haar pootje te hechten. Ik moest naar huis en zou 's middags een telefoontje krijgen als ze pip hadden geopereerd. Het lange wachten begon. Rond vier uur kreeg ik de dierenarts aan de telefoon: zelf kon ze de schade niet herstellen. Er waren veel spieren en pezen doorgesneden door het glas. Ze raadde ons aan met Pip naar een orthopedisch chirurg te gaan in Amsterdam, die zou het hopelijk wel kunnen. Ik mocht Pip om acht uur 's avonds ophalen, ze mocht thuis slapen en dan de andere dag in Amsterdam weer geopereerd worden. Wat was ik blij m'n meisje weer te zien, heb de ogen uit mijn hoofd gehuild! Pip was nog helemaal groggy van de medicijnen, maar begon meteen mijn gezicht te likken en te kwispelen toen ze me zag, de band die je zo snel hebt opgebouwd is wonderbaarlijk! De volgende dag dus naar Amsterdam, gelukkig mocht ik overal bij blijven, tot ze onder narcose ging en zelfs de operatie heb ik gezien van een afstandje. Alles ging gelukkig goed, de chirurg vertelde dat er enorm veel spieren en pezen compleet door waren...de schade was groot. Hij had zijn best gedaan alles te herstellen. Toen Pip na de operatie op de uitslaapkamer kwam en nergens op reageerde, maar wel op mijn stem door zachtjes te kwispelen brak mijn hart, ik voelde me zo schuldig....
Nu begon het echte werk pas, pip kreeg een spalk om en mocht helemaal niets. Ze moest naar buiten gedragen worden voor haar behoefte, de spalk mocht niet nat worden en ze moest elke 3/4 dagen terug voor controle en verbandwissel (uiteindelijk werd dit veel vaker omdat pip graag aan haar spalk kauwde, het het was essentieel dat de spalk goed zou blijven zitten). Onze andere hond is uit logeren gegaan (spelen was uiteraard streng verboden, maar vertel dat een hond maar eens!) en Pip had een vast plekje op de bank. 

Van daaruit gaf ze aan als ze moest plassen of wilde eten of drinken. Na drie weken mocht de spalk eraf. Ze kreeg nu een steunverband, maar mocht nog steeds niks! Toen dat verband er na twee weken definitief vanaf mocht, ging de vlag uit! Langzaam mocht Pip het bewegen weer gaan opbouwen. Eerst hing haar aangedane pootje er zielig bij...maar al na enkele dagen werd het sterker en kon ze steeds meer! We zijn nu drie weken verder en ook onze andere hond is terug, Pip en hij zijn dikke maatjes! Pip loopt nog steeds wat mank, maar lijkt er helemaal geen last van te hebben, of dit helemaal herstelt, weten we niet. Maar ik ben zo trots op ons hondje! Ze heeft nooit "geklaagd", nooit een kik gegeven, was zelfs altijd blij als ze in de kliniek kwam en begroette iedereen enthousiast! Ze is zo'n kanjer, is ondanks alles helemaal zindelijk en kent de basiscommando's, is superlief voor iedereen en zoals de dierenarts voorspeld had is onze band met haar ijzersterk geworden omdat ze zo afhankelijk van ons is geweest. Pip is al mee geweest op vakantie en vond dat prima, ze maakt nergens een probleem van! Ze is gegroeid als kool en een mooie sterke dame geworden, weliswaar een beetje mank, maar dat mag de pret die we met haar hebben niet drukken! We zijn zo vreselijk blij met haar, ondanks alle ellende die ze heeft meegemaakt is ze een fantastische hond!

Mochten er mensen die een broertje of zusje van haar hebben geadopteerd dit lezen en het leuk vinden om contact te hebben over de hondjes, dat lijkt mij superleuk! Ben benieuwd hoe zij het doen en eruit zien!
Ondertussen genieten wij van deze prachtige, lieve hond! Ondanks alles zou ik het zo weer overdoen!!

Pootje van Pip en groeten van haar baasjes!

Josje

In augustus 2013 waren wij op vakantie in Griekenland.
Op onze terugreis zouden wij voor de stichting Dog Rescue Greece als vluchtbegeleider al twee honden meenemen naar Nederland, maar voor een kleine hond was er nog wel een plekje vrij in de cabine. Dus op zoek naar een klein hondje dat minimaal 3 maanden oud moest zijn. Zoveel grote lieve honden die op een nieuw baasje zaten te wachten en uit hun uitzichtloos bestaan gered wilden worden. Ook evenzoveel hele jonge hondjes die bij elkaar gepropt waren in hokken en kisten. We hadden ze allemaal wel willen redden. 
Opeens zagen we een klein wit hondje wat uit alle macht probeerde onze aandacht te trekken door te proberen al springend boven het hok uit te komen, dit onder luid gekef. Wat een scharminkel, zo mager en wat had ze een dun sprieterig vachtje. Ze was mooi van lelijkheid. Dit hondje moest het worden; zij zou met ons meevliegen naar Nederland. Dit mocht echter niet zo zijn. We zouden een dag later al naar huis gaan, het was kort dag en we kregen de vaccinaties en papieren niet op tijd klaar. Met pijn in ons hart moesten we haar achterlaten. Maar vergeten konden we haar niet! De medewerkers van Dog Rescue Greece hebben alles op alles gezet om haar naar Nederland te kunnen halen en intussen had ze de naam "Josje" gekregen.
Op 21 oktober mochten we Josje van Schiphol halen en wat was het een prachtig weerzien! Eenmaal thuis werd Josje gelijk opgenomen door onze andere 3 honden en door Zoë, het blinde gasthondje van Dog Rescue Greece. 

Josje bleek een kleine bandito, voor de duvel niet bang, ongelooflijk komisch en reuze lief.
Ze paste meteen perfect in onze roedel.
We genieten elke dag van het kleine ding.
Inmiddels is ze de nodige kilootjes aangekomen en haar vacht ziet er prachtig uit. Wat een verschil; ze is niet meer mooi van lelijkheid, maar ze is een beauty geworden. Wat zijn we blij met Josje.
In eerste instantie hadden we niet de intentie om Josje zelf te houden. Wij zouden gastgezin zijn totdat zich een definitief baasje voor haar zou melden. 

Maar het is anders gelopen! De kleine Josje heeft geknokt voor een plaatsje binnen ons gezin en het is haar nog gelukt ook!!! Lieve kleine slimme Josje!!
Lieve mensen van Stichting Dog Rescue Greece: heel veel dank voor alle moeite die jullie gedaan hebben om Josje naar Nederland te krijgen!!  Jullie zijn TOP.

Lieve groeten,
Jan en José
Dikke knuffel van alle honden en een super dikke knuffel van Josje

P.s.: Josje gaat zelfs mee naar het verzorgingstehuis en laat zich lekker vertroetelen. De ouderen genieten daar enorm van. Hieronder een foto van het artikel in de plaatselijke krant:

Zó lig je nog in een hok in Griekenland, zó lig je op een warm schootje in Nederland!